ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ουδέν κακον αμιγές καλού. Η καταστροφή του Σαρωνικού έχει και ένα θετικό. Άρχισε το ξήλωμα της " πολιτικής αριστερής οικολογιας" απο τη λίστα των κοινωνικών μας στερεοτύπων. Μεγαλη πρόοδος παίκτες. Ένας απίθανος φερετζές ιδιοτέλειας, αριστερισμού και άεργου επαγγέλματος. Καιρός ήταν.

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Η Μαφία της Αθήνας


 Σώτη Τριανταφύλλου από το protagon


Τον περασμένο Ιανουάριο συνελήφθησαν στη Νέα Υόρκη τριάντα δύο άτομα, μεταξύ των οποίων ο περιβόητος μαφιόζος «Papa Smurf» κι ένας συνταξιούχος αστυνομικός των ειδικών δυνάμεων: επρόκειτο για δακτύλιο μελών τριών οικογενειών της μαφίας -των Γκαμπίνο, Τζενοβέζε και Λουκέζε- που, παραμερίζοντας τις διαφορές τους, συνεργάζονται στις ιδιωτικές εταιρείες αποκομιδής, διαχείρισης και επεξεργασίας των σκουπιδιών. Εδώ και κάμποσες δεκαετίες οι επιχειρήσεις αυτές της ευρύτερης περιοχής της Νέας Υόρκης και του Νιού Τζέρζι έχουν τεθεί, μέσω εκβιασμών και εχθρικών εξαγορών, υπό τον έλεγχο της μαφίας.


Η Νέα Υόρκη έχει wise guys, εμείς έχουμε συνδικαλιστές. Η πρώτη διαφορά είναι ουσιαστική: οι μαφιόζοι κάνουν τη δουλειά - κι επειδή ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, την κάνουν καλά. Η διαχείριση των σκουπιδιών στη Νέα Υόρκη θεωρείται επιτυχημένη και η ανακύκλωση έχει προχωρήσει αρκετά. Ακριβώς επειδή η επιθυμία του κέρδους είναι ακαταμάχητη, οι Σοπράνος της Νέας Υόρκης αξιοποιούν το παραμικρό αξιοποιήσιμο σκουπίδι: για παράδειγμα, στο Στάτεν Άιλαντ -έναν από τους τόπους ανακύκλωσης της περιοχής- τίποτα δεν πάει χαμένο: μπαταρίες, βαφές τοίχων, φίλτρα λαδιού αυτοκινήτων, λάμπες φθορίου, ελαστικά, ψευδαργυρούχα προϊόντα, βινύλια. Και παρ' όλ' αυτά, κάμποσα πράγματα πρέπει να αλλάξουν: ο δήμος της Νέας Υόρκης και των προαστίων δεν έχει απαλλαγεί από τα μεγάλα και βρόμικα χέρια της μαφίας.

Στην Αθήνα ο δήμος βρίσκεται στα μεγάλα και βρόμικα χέρια των συνδικαλιστών° και επιπλέον η δουλειά δεν γίνεται. Οι συνδικαλιστές στήνουν ρινγκ σε κάθε συνεδρίαση, σε κάθε διαπραγμάτευση: κι όπως συμβαίνει στα θορυβώδη ολονύκτια πάρτι, στο τέλος σπάνε ανθρώπους και πράγματα. Μολονότι, η νεοϋορκέζικη μαφία μπλέκεται στις δουλειές του Mάικλ Μπλούμπεργκ δεν τίθεται ζήτημα επίθεσης εναντίον του: η καθύβριση του δημάρχου της Νέας Υόρκης, εκτός του ότι είναι αδιανόητη, θα μπορούσε να τιμωρηθεί με σύλληψη και φυλάκιση. Παρά την εγκληματικότητα -και εξαιτίας της- στις ΗΠΑ, οι προπηλακισμοί απαγορεύονται, άρα τιμωρούνται. Αν κάποιος έχει παράπονα από τον δήμαρχο, προχωρεί σε μηνύσεις, κινείται μέσω των θεσμών.

Επαναλαμβάνω συχνά ότι μας λείπουν τα πρότυπα ή ότι διατηρούμε, με χωριάτικο πείσμα, πρότυπα τουρκικά και μεσανατολικά. Το ότι σημειώνονται ξυλοδαρμοί στην τουρκική βουλή μάς καθησυχάζει, το ότι στην Αίγυπτο εκτυλίσσεται αιματοχυσία μάς δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε, τελικά, ανώτεροι. Στην Ελλάδα δεν εκτυλίσσεται αιματοχυσία, εκτυλίσσεται καθημερινός πόλεμος χαμηλής έντασης ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες του Κατεστημένου καθώς και ανάμεσα στο Κατεστημένο και στις λιγοστές δυνάμεις της μεταρρύθμισης. Ο συνδικαλισμός είναι μέρος αυτού του Κατεστημένου και αντιστοιχεί, εν πολλοίς, με το Κατεστημένο της μαφίας.

Το δεύτερο ζήτημα, η δεύτερη διαφορά από τη νεοϋορκέζικη πραγματικότητα, είναι ότι στην Ελλάδα οι μεταρρυθμιστές φαίνονται πελαγωμένοι μέσα στο γενικό πλαίσιο του Κατεστημένου και επιδεικνύουν έλλειψη πείρας στα προβλήματα της γενικής διαχείρισης. Ο Μπλούμπεργκ είναι επιτυχημένος δήμαρχος όχι μόνον επειδή εφαρμόζει με πραγματισμό την εμπειρία του στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και επειδή το γενικό πλαίσιο τού αφήνει χώρο να κινηθεί. Στην Ελλάδα, αν, για παράδειγμα, ο δήμαρχος της Αθήνας τολμούσε να εφαρμόσει τεχνικές του «καπιταλιστικού» μάνατζμεντ -τη μοναδική μέθοδο λήψης και πραγματοποίησης αποφάσεων- θα γινόταν θύμα διασυρμού περισσότερο από όσο γίνεται τώρα. Εξάλλου, μέρος του Κατεστημένου είναι οι συγκεχυμένες αρμοδιότητες, η γραφειοκρατία που αναχαιτίζει την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και, εν τέλει, η λειψή εξουσία που έχουν οι εκλεγμένοι. Τέλος, το συνδικαλιστικό Κατεστημένο, αντιθέτως προς τη μαφία, κινείται στο φάσμα της νομιμότητας ή της ημι-νομιμότητας όπως την αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα° είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί όπως αντιμετωπίζεται η μαφία.

Για να επανέλθω στο θεωρητικό πρότυπο της Νέας Υόρκης - παρότι ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και την Αθήνα οι αποκλίσεις είναι περισσότερες από τις συγκλίσεις - η δημαρχία, αν και έχει να αντιμετωπίσει τη μαφία και πλήθος παρανομιών, διαθέτει εξουσία σε καίριους τομείς: στη δημόσια παιδεία, στη δημόσια υγεία, στο περιβάλλον, στη μετανάστευση, στην αστυνόμευση, στη στέγαση, στην τεχνολογία, στην πολεοδομία. Ο δήμαρχος είναι επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκησης, όχι μόνον προϊστάμενος μερικών υπηρεσιών όπως η διεύθυνση απορριμματοφόρων ή οι δημοτικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί. Το στοίχημα της δημοκρατίας στη Νέα Υόρκη δεν είναι ο κατακερματισμός των εξουσιών, οι σύντομες θητείες (στην Ελλάδα απειλούμε όλους τους εκλεγμένους με μια σφαιρική φυλακή χρόνου) και η διαρκής αντικατάσταση των αρμοδίων με άλλους, καινούργιους» ή «νέους»: αντιθέτως, είναι η τοποθέτηση ειδημόνων σε θέσεις που τους ταιριάζουν, η πίστωση χρόνου, οι αξιολογήσεις, η αποφυγή αλλαγών όπου τα πράγματα λειτουργούν σωστά. Για παράδειγμα, ο Μπλούμπεργκ είναι για τρίτη φορά δήμαρχος - βρίσκεται σ' αυτό το αξίωμα από το 2002. Και δικαίως.

Για μια ακόμη φορά, υπάρχει η νομοθεσία για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων και τον περιορισμό των θλιβερών φαινομένων. Αυτό που λείπει είναι η ερμηνεία και η εφαρμογή της. Επίσης, λείπει εκείνο το είδος αβλαβούς πατριωτισμού που τοποθετεί το γενικό καλό πάνω από τα επιμέρους συμφέροντα και που επιβάλλει τη συνεργασία των κυβερνήσεων, των κοινοβουλίων και των τοπικών εξουσιών. Αν ο Ρούντι Τζουλιάνι δεν είχε την υποστήριξη του αμερικανικού υπουργείου εσωτερικών δεν θα είχε σώσει τη Νέα Υόρκη όπως την έσωσε: κοντολογίς, δεν την έσωσε μόνος, όπως άφησε να εννοηθεί αργότερα° κανείς δεν μπορεί να προβεί σε διασώσεις τέτοιας εμβέλειας χωρίς εκτεταμένες συμμαχίες και γενική συναίνεση. Εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν δυναμιτίζουμε μόνο τις συμμαχίες, είμαστε έτοιμοι να δυναμιτίσουμε την ίδια μας την πόλη.

10 σχόλια:

  1. Λεο,

    καλά κάνεις και τα ανεβάζεις αυτά για να βλέπουμε σε τι βαθμό φανατισμού μπορεί να οδηγήσει η ιδεολογική προσκόλληση. Στην Ελλάδα όντως δραστηριοποιούνται πολλές μαφίες που διαπλέκονται με την οικονομική ελίτ (βλέπε περίπτωση Τρομπούκη). Με μια μεγάλη δόση υπερβολής (βούτυρο στο ψωμί των κάθε λογής ακραίων) μπορούμε να μιλήσουμε και για "πολιτική μαφία" που δρα σε καθεστώς ατιμωρησίας. Αλλά η Σώτη φτάνει σε άλλα επίπεδα υπερβολής χρεώνοντας μαφιόζικα χαρακτηριστικά στους συνδικαλιστές (!!!). Η ακραία φρασεολογία όσων μιλάνε για χούντα, δοσιλογισμό και κρεμάλες τώρα δικαιώνεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάποιοι μιλάνε για παράνομη διαχείριση απορριμάτων. Κάποιοι πουλάνε σε μάντρες καθοδόν προς τη χωματερή. Κάποιοι άλλοι λένε για πόλεμο πολλών Ευρώ. Για Καμίνη που πήγε να βάλει χέρι στις μαφίες. Γιατί να μην έχουμε και μαφία συνδικαλιστών; Διάβαζα τις προάλλες κάτι γραπτά του Πουλαντζά που θεωρούσε ως βασικό κριό της επανάστασης του συνδικαλιστές. Γέλαγα μόνος μου ενθυμούμενος πόσο μεγάλα μας φαίνονταν αυτά τότε.

      Διαγραφή
    2. Λεο αυτού του είδους οι ισοπεδωτικές γενικεύσεις είναι επικίνδυνες (στο άρθρο δε γίνεται καν ξεκάθαρο ότι η συγγραφέας τα έχει με τους συνδικαλιστές του δημοσίου και όχι π.χ. με την Κούνεβα). Θυμήσου ποιοι κάνουν πολιτική πάνω στο "όλοι οι πολιτικοί είναι λαμόγια", "όλοι οι ΔΥ είναι βύσματα" κλπ. Με την ίδια ευκολία που μιλάς για μαφία συνδικαλιστών επειδή εικάζεις ότι κάποιοι εμπλέκονται στο οργανωμένο έγκλημα μπορούμε να μιλήσουμε και για μαφία αξιωματικών (επειδή κάποιοι πιάστηκαν σε υπόθεση ναρκωτικών) μαφία δικαστικών, και γενικότερα να βγάζουμε το άχτι μας όπως στα καφενεία!

      Διαγραφή
  2. Ας ενημερώσει κάποιος τη παραπάνω κυρία ότι η τακτική της πρόκλησης ενδιαφέροντος μέσω της συγγραφής ανόητων και προκλητικών κειμένων έχει και ένα τέλος. Η τακτική αυτή έχει πια βρεί αρκετούς μιμητές έτσι η αρθρογράφος δεν πρέπει να νοιώθει την χαρά της ιδιαιτερότητας που με τόση επιμονή και εξυπνάδα προκάλεσε. Μόνο βέβαια που τον κόσμο της εργασίας τον απασχολούν πολύ σοβαρά ζητήματα. Πολύ σοβαρότερα από αυτά που απασχολούν τον κόσμο της αρλούμπας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σίγουρο είναι ότι οι συνδικαλιστές του Δημοσίου ΔΕΝ έχουν καμιά σχέση με τον κόσμο της εργασίας. Με άλλους κόσμους όπως της διαπλοκής, της κομματοκρατίας, της χρεοκοπίας, κλπ μπορεί να έχουν. Με την εργασία όχι. Για να δώσω κιεγώ ένα αφορισμό. Μια παγκόσμια αλήθεια.

      Διαγραφή
  3. Eνω η δικη σας ανωνυμη επιθεση με ενα πληθος αφορισμων και αναποδεικτων χαρακτηρισμων εναντιον ενος ανθρωπου που ο,τι λεει, τολμα να το λεει επωνυμα, εχει μεγαλη βαρυτητα! Ετσι πιστευετε, ε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κανένα επιχείρημα υπάρχει κύριε ανώνυμε; Σάκης Παπαθεοδώρου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπητέ Λεωνίδα, βλέπω ότι οι αυθαίρετες γενικεύσεις σου συνεχίζονται παρά τις συμβουλές . Είναι απαράδεκτο να ισχυρίζεσαι ότι οι συνδιακαλίστές του Δημοσίου ΔΕΝ έχουν σχέση με την εργασία (τα κεφαλαία δικά σου). Δηλαδή κανένας δεν έχει; Επειδή νομίζω ότι έχεις σχέση με την Φυσική θάπρεπε βρε παιδί μου να τηρείς κάποιους κανόνες δεοντολογίας και μαθηματικής λογικής πριν διατυπώσεις τέτοια βαρύγδουπα συμπεράσματα. Πρόσεξε γιατί μπορεί να κοπείς στη αξιολόγηση.
    Υ.Γ. Άστο κυρία Ρούλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Επιχείρημα περί τίνος κύριε Παπαθεοδώρου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ως φανατική θαυμάστρια της αριστουργηματικής και σχολαστικά τεκμηριωμένης σειρας Sopranos (την έχω δει 4-5 φορές), βρίσκω το παράδειγμα που επικαλείται η αρθρογράφος επιεικώς αστείο.

    Οι Sopranos (μαφία του New Jersey που δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στη διαχείριση αποβλήτων)κάνει τη δουλειά λαδώνοντας ή εκβιάζοντας δημάρχους και τοπικούς παράγοντες, ρίχνοντας τεράστιες ποσότητες αποβλήτων στη θάλασσα -προκειμένου να πιέσει ή να προειδοποιήσει ή και να αυξήσει τα κέρδη-, και εκμεταλλεύεται τα προιόντα της ανακύκλωσης για ίδιο όφελος.

    Οι αρχές του ελεύθερου ανταγωνισμού!! δεν αρκούν στην περίπτωση της μαφίας για να "get the job done properly and by the book"!

    Καλή η προσπάθεια της αρθρογράφου να μας εντυπωσιάσει -προκαλώντας μας, δήθεν-, αλλά ατυχέστατη. Εξυπνακισμοί!

    Αλίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή