ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Της ημετέρας παιδείας μετέχοντες


του Ορέστη Καλογήρου από τη "Μακεδονία"

Ως κάτοικος της Περαίας χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά την αστική συγκοινωνία. Στο λεωφορείο γίνεται κανείς άθελά του ωτακουστής πολλών ιστοριών.

Πριν από μια εβδομάδα στο λεωφορείο της γραμμής προς τη Μηχανιώνα μια παρέα 6-7 χαρούμενα κορίτσια και αγόρια πήγαιναν στη θάλασσα. Σε μια στιγμή άρχισαν να συζητούν «πολιτικά». «Ο δικός μας τουλάχιστον κάτι έκανε. Να δούμε τι θα κάνει ο δικός σας τώρα», λέει ένα κορίτσι. Το αγόρι αμύνεται. Η κοπέλα συνεχίζει ακάθεκτη. «Ο δικός μας έφτιαξε έργα στο χωριό μου, έκανε δρόμους σε όλη την περιοχή του Ελμπασάν». Συνειδητοποιώ ότι μιλάνε για τον Σαλί Μπερίσα και τον Έντι Ράμα! Σε άπταιστα ρέοντα ελληνικά. Ύστερα στρέφουν αυθόρμητα και αβίαστα τη συζήτηση στο μνημόνιο, ανακατεύουν τα ονόματα Παπανδρέου, Σαμαράς, Καμμένος. Απολαμβάνω τη συζήτηση. 




Φεύγοντας, τους λέω, χαίρομαι που έχετε δύο πατρίδες και τις αγαπάτε και τις δύο. Τα πρόσωπά τους φωτίστηκαν από χαρά. Από τους επτά ο ένας μου λέει «εγώ έχω μόνο μία πατρίδα». Είδες, του λέω, τι θα πει να είσαι μειονότητα; Τα υπόλοιπα σκάνε στα γέλια. Μόλις τελείωσαν το λύκειο. «Από τον Οκτώβριο συνεχίζουμε τις σπουδές» μου λένε με καμάρι, εννοώντας ότι σε κάποια σχολή πέρασαν. Στην κυριολεξία μου έφτιαξαν τη μέρα. Τα παιδιά αυτά έχουν και τιμούν δύο πατρίδες, όπως εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνόπουλα σε δεκάδες χώρες το κόσμου. Υπάρχουν όμως παιδιά σαν κι αυτά που έχουν γνωρίσει μόνο μια πατρίδα, την Ελλάδα, τη χώρα που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, πήγαν στο σχολείο, σπούδασαν, αλλά που στερούνται το πιο πολύτιμο αγαθό της προσωπικότητάς τους, την ιθαγένεια της μοναδικής τους πατρίδας, της Ελλάδας. Ξεχασμένα επί δεκαετίες από την επίσημη πολιτεία, τα τελευταία χρόνια έγιναν αντικείμενο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης. Πριν από λίγους μήνες το ΣτΕ ενταφίασε τις ελπίδες δεκάδων χιλιάδων παιδιών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, προτάσσοντας το δίκαιο του αίματος, έναντι του δικαίου του εδάφους, όταν ακύρωσε τις προβλέψεις του νόμου Ραγκούση. Η ιστορία αυτών των παιδιών ήρθε και πάλι στη δημοσιότητα μέσα από το παράξενο όνομα ενός 18χρονου Ελληνόπουλου, του Γιάννη, που έγινε γνωστό στο πανελλήνιο όταν επιλέχθηκε ως ταλαντούχος αθλητής από ομάδα του περίφημου πρωταθλήματος μπάσκετ των ΗΠΑ. Η οικογένειά του με το παράξενο όνομα Αντενοκούμπο ήρθε από τη Νιγηρία στην Ελλάδα το 1992. Ο Γιάννης, που γεννήθηκε εδώ το 1994, θα είχε τη μοίρα των χιλιάδων Ελληνόπουλων που η Ελλάδα τα αφήνει χωρίς την πατρίδα τους, αν δεν είχε την τεράστια θέληση και το ταλέντο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται έπειτα από είκοσι χρόνια. Όταν ο ελληνικός αθλητισμός, υποκριτικά, στηριζόταν στο ταλέντο των παιδιών από την Αλβανία και τη Γεωργία, για να καταλαμβάνει θέσεις στο παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα. Στο πιο διάσημο πανεπιστήμιο του κόσμου, στο Harvard, φοιτούν περίπου 40 φοιτητές/τριες «χωρίς χαρτιά» κάθε χρόνο. Στις ΗΠΑ προωθείται ένα μεγάλο πρόγραμμα νομιμοποίησης μεταναστών, με ιδιαίτερη έμφαση στη δημιουργία ειδικής κατηγορίας δικαιούχων πράσινης κάρτας για αλλοδαπούς αποφοίτους αμερικανικών πανεπιστημίων με διετή Masters ή διδακτορικό δίπλωμα, σε επιστημονικά, τεχνολογικά, μηχανικά, μαθηματικά και βιολογικά αντικείμενα. Η Ελλάδα καταδικάζει δεκάδες χιλιάδες δικά της παιδιά να μείνουν για πάντα άνθρωποι χωρίς πατρίδα. Η χώρα καταστρέφει τον πλούτο της.
Ο Ορέστης Καλογήρου είναι καθηγητής ΑΠΘ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου