ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Ο θάνατος ενός παιδιού


Όταν βλέπω, ακούω, διαβάζω το θάνατο ενός παιδιού το μυαλό μου πάει στους γονείς. Μετά στ’ αδέλφια, στους φίλους, στους κοντινούς. Μα πρώτα στους γονείς. Μετά ψάχνω τα δικά μου. Αν είναι βράδυ και κοιμούνται πάω από πάνω τους, τα ψαχουλεύω, τα αφουγκράζομαι να δω αν αναπνέουν αν είναι εκεί, αν ζούνε. Αν λείπουν τα ψάχνω. Αν είναι δίπλα μου τα ακουμπάω και τους μιλώ, φωνάζω τ’ όνομά τους. Αρνούμαι να κάνω άλλη σκέψη. Πως έγινε, ποιος έφταιξε, τι σημασία έχει; Τι θα γινόταν αν δεν έτρεχε, δεν πέρναγε, δεν έμπαινε, δε στέκονταν, δεν μίλαγε, δε μάλωνε, δεν…  Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να θάβει ένας άνθρωπος το παιδί του. Όποιος τόκανε νιώθει. Όποια είδε άλλον να το κάνει ξέρει. Τα υπόλοιπα απλά δεν υπάρχουν.

Γι αυτό και δεν θέλω πληροφορίες και λεπτομέρειες για το πώς έγινε. Δεν θέλω δικηγόρους ερευνητές, πραγματογνώμονες, ρεπόρτερ. Η ψυχή πέταξε και όπως και να πέταξε η ψυχή ενός παιδιού είναι μεγάλο άδικο. Τόσο μεγάλο που τα λόγια περισσεύουν. Γι αυτό τρελαίνομαι όταν κάποιοι γονείς βρίσκουν το κουράγιο να μιλήσουν στα μέσα, να δώσουν συνεντεύξεις, να δείξουν τα πράγματα του παιδιού τους σε μια κάμερα, να εξηγήσουν λογικά. Να εκθέσουν τον πόνο τους σε αγνώστους. Γιατί είναι αδύνατο να μιλήσει ο γονιός που χάνει το παιδί, δεν υπάρχει μιλιά γιατί δεν υπάρχει ούτε ο ίδιος. Μετά ο πανδαμάτωρ χρόνος θα απαλύνει λίγο το πόνο θα επαναφέρει τη λογική αλλά μετά, όχι πάνω στο ζεστό ακόμα άλλα άψυχο κορμάκι του.  

Αντιδρώ σκληρά και οργισμένα απέναντι σε κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να μεταχειριστεί πολιτικά το θάνατο ενός παιδιού, έστω και αν τα γεγονότα  δίνουν τέτοιο περιθώριο. Τα πάντα είναι πολιτική θα μου πείτε. Ναι τα πάντα εκτός από το θάνατο ενός παιδιού. Αρνούμαι να δω κοινωνικές προεκτάσεις, οικονομικούς συσχετισμούς, πολιτικά συμπεράσματα όσο καλοπροαίρετα και αν είναι. Γιατί δεν είναι. Έχουν υστερόβουλες σκέψεις όσο ευγενικές και αν είναι ή παρουσιάζονται. Εκείνη τη στιγμή δεν με ενδιαφέρει το κοινό καλό, οι συνθήκες αποφυγής μιας επανάληψης, αλλά ο θάνατος αυτός καθαυτός, η απώλεια. Μπαίνω στη θέση και του γονιού. Μου είναι αδύνατο να ψάξω αιτίες και να βγάλω λογικά συμπεράσματα. Ο φόβος του θανάτου με εξουθενώνει.
Δεν έχω απαίτηση να βιώνουμε το θάνατο όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ξέρω ότι πολλοί νιώθουν σαν εμένα, έστω κι αν δεν το ομολογούν. Έχουν ή δεν έχουν παιδιά. 
Πιστεύω στους ανθρώπους ακόμα κι αν εκπέμπουν κτηνωδία. Ακόμα κι αν δίνουν συνεντεύξεις έξω από νεκροταφεία. 
Τιμώ αυτούς και αυτές που επιλέγουν τη δημόσια σιωπή. Μου είναι αδύνατο να σιωπήσω.

Αν δεν έχετε φάει χτυπήστε εδώ: https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=HzKg9E3Pd04

1 σχόλιο:

  1. Ένοιωθε μέσα του ένα κενό. Προτίμησε για μια ακόμα φορά τη σιωπή.

    Δεν θέλησε να αφήσει τη μοναξιά του. Με ανοικτές πληγές -το αίμα ζωντανό- παρέμενε χωμένος στη βασανιστική διαδικασία της αναζήτησης και της ανάλυσης. Δεν ήταν σίγουρος για τίποτα.

    Άκουγε ήδη, πολλές φωνές «φίλιων σχηματισμών», να τον καλούν, προσκαλούν, προκαλούν, εγκαλούν, στην πράξη. Δεν ήταν έτοιμος.

    Ίσως να βρισκόταν ακόμα στην αρχή ή όπως του μήνυσε ο φίλος του Γ. Μ. σε περίοδο μάθησης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή