ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τάσος Μπουλμέτης

Τάσος Μπουλμέτης

Παρατηρητήριο

Καλά θα κάνεις, πατερούλη, να μην ανακατεύεσαι στις ζωές των άλλων και δη των παιδιών. Δεν είναι τα δικά σου. Το κράτος ας φροντίζει μόνο να υπάρχουν πραγματικά σχολεία και αληθινοί δάσκαλοι. Και να καταργήσει το ένα και μοναδικό βιβλίο. Εξάλλου τα περισσότερα κρατικά είναι άστοχα. Να είναι ελεύθεροι οι άνθρωποι να μάθουν ό,τι και όπως θέλουν, ελεύθεροι να επιχειρούν. Τίποτε άλλο. Αν ο Στέλιος είχε την ευκαιρία να μάθει την τέχνη, αν τον άφηνες να ανοίξει αύριο μια δική του δουλειά, να βρει το δρόμο του, δεν θα σε είχε ανάγκη. Όπως σίγουρα δεν θα σε έχει η Ματίνα που θα ψηλώσει πολύ και δεν θα την φτάνεις. Δεν θα μπορείς να τους χειραγωγείς. Αν στέκει όμως σκυφτός πάντα θα κοιτάζει προς εσένα.

Athens Voice 3τσάντες έξω από ένα σχολείο κάπου στην Αθήνα

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Το αριστεροδέξιο και πάντα φοβικό προς τη Δύση συνεχές, παλλόμενο αδιαλείπτως, γραπώνεται τώρα από την εθνική ταυτότητα και μετατοπίζεται πολιτικά δεξιά. Τα όσα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι φενάκη. Το κίνημα των αγανακτισμένων εκδικείται. Επιστρέφει ηττημένο, αβέβαιο και light. Η εξαπάτησή του παράγει το αντίθετο πολιτικό αποτέλεσμα. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να του πάει κόντρα όταν δεν έχει χρήμα να μοιράσει;

Μήπως ήρθε ο καιρός της δεξιάς;

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Ο διάβολος στο λάπτοπ




Η μόνη μου ένσταση, στα τόσο όμορφα που έγραψε η Βένα, είναι ο χαρακτηρισμός "συνάδελφος" στον τύπο που σκοπίμως την έπεσε στον Τάκη Θεοδωρόπουλο.

Βένα Γεωργακοπούλου από την Εφημερίδα των Συντακτών (3/8/13)

Πριν από δημοσιογράφος είμαι αναγνώστρια. Ενημερώνομαι σαν σπαστικό από το πρωί μέχρι το βράδυ. Από εφημερίδες, ραδιόφωνα, σάιτ, περιοδικά, μπλογκ, ακόμα και από το Facebook (να ΄ναι καλά οι ακόμα πιο σπασίκλες από μένα, που ποστάρουν τα καλύτερα και με βγάζουν από τον κόπο να τα ψάχνω).

Το γεγονός ότι είμαι δημοσιογράφος δεν βοηθάει καθόλου. Aκριβώς το αντίθετο. Το επάγγελμά μου μετατρέπει αυτή την καθημερινή διαδικασία ενημέρωσης σε μαρτύριο, σε τσατίλα και απανωτές υπαρξιακές κρίσεις. Διότι διαβάζω τα πάντα και δεν πιστεύω τίποτα. Τίποτα απολύτως. Για να καταλήξω σε μια άποψη υποχρεώνω τον εαυτό μου να κάνει μια γύρα σε πολλές και διαφορετικές πηγές. Αχ, πόσο πιο ξεκούραστα θα ήταν τα πράγματα αν με ένα μόνο ρεπορτάζ, σε μία και μόνη εφημερίδα, μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει, τι παίζει, τι θα γίνει, ποιος φταίει.

Πολλά παραδείγματα:

•Τι ακριβώς έγινε όταν ο Αδωνις Γεωργιάδης επισκέφτηκε το «Αττικόν»; Του έριξαν ή δεν του έριξαν καφέ; Ηταν πολλοί ή λίγοι οι διαμαρτυρόμενοι; Τον εμπόδισαν να μπει ή απλώς τον έκραξαν; Επεσαν ή δεν έπεσαν ψιλές από τα ΜΑΤ;

• Τις προάλλες στο πανεπιστήμιο ήταν ειρηνική η κινητοποίηση των φοιτητών κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Συμβουλίου Διοίκησης του ΕΚΠΑ, όπως λέει ο Λαφαζάνης, ή τρομοκράτησαν και εξευτέλισαν τα μέλη του δημοκρατικά εκλεγμένου οργάνου, όπως υποστηρίζει η αν. καθηγήτρια Βάσω Κιντή;

Κάθε εφημερίδα και το δικό της στόρι. Κάθε ρεπόρτερ και η συμπάθειά του. Κι εγώ στη μέση η άμοιρη αναγνώστρια και πολίτης. Απορημένη και θυμωμένη.

Αντίθετα κανένα τέτοιο πρόβλημα, κανένα κενό ενημέρωσης δεν είχα όταν εξεγέρθηκαν οι μουσουλμάνοι στο παρισινό προάστιο Trappes επειδή αστυνομικοί ζήτησαν τα χαρτιά μιας γυναίκας που, αντίθετα με τον γαλλικό νόμο, κυκλοφορούσε με καλυμμένο όλο της το πρόσωπο εκτός από τα μάτια -φορούσε νικάμπ. Η «Μοντ» φρόντισε να παραθέσει στο ίδιο ρεπορτάζ, σε χαμηλούς τόνους, και τις δυο πλευρές. Οι αστυνομικοί ισχυρίζονταν ότι ο άντρας της τούς επιτέθηκε και τους έπιασε από τον λαιμό -αυτός, προφανώς της είχε επιβάλει να μπαμπουλωθεί. Η γυναίκα επέμενε ότι την έβρισαν και την εξευτέλισαν. Και, ακριβώς, από κάτω δύο αρθρογράφοι επιχειρηματολογούσαν ωραιότατα (πρόχειρα τα γράφω τώρα) ο ένας υπέρ της αναγκαιότητας του νόμου για τη δημοκρατία και το κοσμικό κράτος, ο άλλος υπέρ του σεβασμού στη διαφορετικότητα και τη θρησκευτική ελευθερία.

Κάθομαι και αναλογίζομαι. Ετσι ήταν τα πράγματα στην ελληνική δημοσιογραφία όταν ξεκίναγα την πορεία μου από κομματική, μάλιστα, εφημερίδα, την «Αυγή», Οκτώβριο του 1985; Ποιος με δίδαξε εμένα την «ανασφάλεια», την ανάγκη να αναζητώ όλες τις πλευρές ενός γεγονότος; Ενας κομμουνιστής μού τη δίδαξε, ανανεωτής, βέβαια. Τέλη Σαμαντά τον λένε. Πέταγε στο καλάθι τα χειρογραφάκια μου με το παραμικρό λάθος. Ταπείνωνε τον ξερόλα, που είχα μέσα μου. Ελεγχε τις πηγές μου.

Και, φυσικά, ποτέ των ποτών δεν άκουσα από κανέναν, διευθυντή ή αρχισυντάκτη, ότι δουλεύω σε επίσημο κομματικό όργανο. Ποτέ των ποτών δεν προπαγάνδισα κομματική άποψη (και πέρναγε τότε η Μελίνα κάτι καλλιτεχνικά νομοσχέδια, που οι σύντροφοι καλλιτέχνες τα έκαναν με τα κρεμμυδάκια). Ποτέ των ποτών δεν σκέφτηκα τι θα θέλανε ή δεν θέλανε να διαβάσουν τα κομματικά μέλη, ακόμα και τα πιο ηρωικά, δοξασμένα ή σεβάσμια. Μη σας πω ότι μου έμπαινε ο διάολος να τα πειράξω και λιγάκι. Να τους πω: «Εγώ τώρα, εδώ, στην Αγ. Κωνσταντίνου, είμαι δημοσιογράφος. Αύριο, εκεί στην 3ης Σεπτεμβρίου, στα γραφεία του κόμματος, θα ξαναγίνω συντρόφισσα».

Σκέφτομαι, λοιπόν, αυτές τις μέρες τον συνάδελφο στην «Αυγή», που μπέρδεψε τον Τάκη Θεοδωρόπουλο με κάποιον ψιλοφασίστα που γράφει σε αγγλικές εφημερίδες. Κοιμήθηκε άραγε το βράδυ ή είχε εφιάλτες;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου