ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Προσωπικό success story


του Δημήτρη Κουζούλη

Όταν θα χάσεις τη δουλειά σου ο μισθός θα σταματήσει να τρέχει αλλά οι υποχρεώσεις σου όχι. Θα δυσκολευτείς γιατί ούτε μαθημένος ήσουνα, ούτε και περίμενες κάτι τέτοιο να συμβεί. Θα αναγκαστείς να κόψεις με κατιόντα βαθμό ελαστικότητας ένα ένα τα έξοδά σου. Θα περιορίσεις τις εξόδους σου, θα φθηνύνεις το φαΐ σου, θα κόψεις το τσιγάρο. Θα βρεις μια πρόχειρη δουλειά που θα σου εξασφαλίζει ίσα ίσα ένα χαρτζιλίκι Θα προστρέξεις σε συγκεκριμένους φίλους και συγγενείς παρακαλώντας για βραχύχρονο χαμηλότοκο δανεισμό. Κάποιοι από αυτούς θα ανταποκριθούν βλέποντας ότι προσπαθείς ειλικρινά να ορθοποδήσεις, και δε σε παίρνει από κάτω ολημερίς στα καφενεία κι ολο βραδύς στα κωλόμπαρα. Θα πάρεις μια μια τις τράπεζες που χρωστάς τα δάνεια, ζητώντας επιμήκυνση και επιεικέστερους διακανονισμούς. Οι τράπεζες κι αυτές παρομοίως θα προχωρήσουν σε κάποιες μορφές διακανονισμού, κρίνοντας ότι αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να μη ζημιωθούν εξ αιτίας σου. Ενδεχομένως να ζητήσουν και δέσμευση των όποιων περιουσιακών στοιχείων. Θα υποκύψεις.

Αφού με πολύ κόπο και αγώνα κάνεις όλες τις παραπάνω ενέργειες, έχοντας επιτύχει να περιορίσεις ή ακόμα και αναστείλεις τις τοκοχρεωλυτικές σου πληρωμές, θα φτάσεις ένα σημείο ώστε στο τέλος της ημέρας να σου μένει ένα φράγκο στην τσέπη. Θα έχεις επιτύχει δηλαδή «πρωτογενές πλεόνασμα».

Είναι αυτό success story; Η απάντηση είναι υποκειμενική. Αν οι κριτές και επικριτές σε έχουν για ρεμάλι και χαμένο κορμί θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως success story. Ακόμα χειρότερα αν οι ίδιοι οι κριτές και επικριτές σου είναι λαμόγια και απατεώνες θα σε θεωρήσουν ήρωα (αν όχι και μαλάκα).

Κανονικά όμως δεν είναι. Είναι μια αλληλουχία από τις πλέον ορθολογικές κινήσεις που μπόρεσες να κάνεις για να ξεπεράσεις τη δυσκολία που σε βρήκε. Είναι απλά ένα μέσο το οποίο θα σε βοηθήσει να ανασυγκροτηθείς, να βάλεις κάτω τι μπορείς να χρησιμοποιήσεις από το παρελθόν σου, και τι πρέπει να αλλάξεις, τι καινούριες δεξιότητες πρέπει να αποκτήσεις και τι ρίσκα μπορείς να πάρεις, ώστε να επανέλθει η ζωή σου στο φυσιολογικό της ρυθμό. Το βασικότερο όμως είναι να μην ξεχνάς ότι αυτό το «πρωτογενές πλεόνασμα» στην ουσία ακόμα το χρωστάς, και όχι μόνο επιτυχία δε θα είναι, αλλά τσιμέντο στα πόδια σου, αν αποφασίσεις να το σπαταλήσεις, αντί να το επενδύσεις, όσο ακόμα σε παίρνει πιστοληπτικά, για το μέλλον σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου