ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Μέρες ευθύνης, προσωπικής υπέρβασης


Αχιλλέας Γραβάνης από τη Μεταρρύθμιση
 
Συμμετέχω στην Επιτροπή και στις προσπάθειες για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα στο χώρο του κέντρου, της σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς. Δεν ενδιαφέρομαι να γίνω πολιτικός (είμαι ευτυχής στην εκπαίδευση και στην έρευνα). Θεωρώ όμως ότι οι εξαιρετικά ιστορικές συγκυρίες που βιώνει η χώρα, δεν μας επιτρέπουν να μείνουμε αδιάφοροι. Απαιτούν μια νέα συλλογικότητα, ανεπιτήδευτη συμμετοχή στα κοινά, υπηρέτηση επιτέλους του Εμείς και όχι του Εγώ.

Το εγχείρημα είναι πολύ δύσκολο, είναι όμως απολύτως αναγκαίο για την σταθεροποίηση του πολιτικού μας συστήματος, την μείωση της πολιτικής πόλωσης που τόσα χρόνια ταλάνισε τον τόπο δίνοντας πρόσφατα χώρο στο φασισμό, την ενεργοποίηση νέων δυνάμεων (ηλικιακά και πολιτικά) που βρίσκονται μέσα και έξω από την χώρα και που θα εργασθούν για την ανασυγκρότησή της.

Στην προσπάθεια αυτή θα θέλαμε μαζί μας σημαντικούς φίλους και συνοδοιπόρους από την πολιτική, την επιστήμη, την τέχνη, τις επιχειρήσεις που σήμερα στέκουν, όχι αδικαιολόγητα, προβληματισμένοι, απογοητευμένοι, απαισιόδοξοι, ακόμη και σκωπτικοί. Παράκληση να επανεξετάσουν την στάση τους. Θα προσπαθήσουμε με την πολιτική μας πρακτική να τους πείσουμε ότι αυτή η νέα συστράτευση, αξίζει τα προσωπικά και πολιτικά ρίσκα που εμπεριέχει. Ο τόπος τούς χρειάζεται σήμερα παρά ποτέ.

Αυτή η προσπάθεια δεν στοχεύει στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων κομμάτων, αρχηγών και αρχηγίσκων, προσωπικών πολιτικών διαδρομών. Αντίθετα, φιλοδοξεί στην υπέρβαση όλων αυτών, στην δημιουργία κάτι μεγαλύτερου, νεωτερικότερου, που να ανταποκρίνεται στις αγωνίες της δοκιμαζόμενης κοινωνίας, που να δίνει επιτέλους το πολιτικό υπόστρωμα συμμετοχής και έκφρασης νέων κοινωνικών δυνάμεων.

Η προσπάθειά μας αυτή δεν θα προχωρήσει, αν δεν καταφέρει να κινητοποιήσει τις άφθαρτες και άξιες νέες κοινωνικές δυνάμεις: πετυχημένους, συνειδητοποιημένους, κοινωνικά ευαίσθητους πολίτες της προσφοράς. Και βέβαια, δεν θα πάει μακρυά αν δεν γίνει υπόθεση των νέων που θα πρέπει να ανασκουμπωθούν, φέρνοντας στο σύστημα φρέσκες ιδέες, νοοτροπίες, πρακτικές. Να “πλημμυρίσουν” το στάσιμο παλιό με το ορμητικό, εξυγιαντικό, πολλαπλάσιο νέο. Να “διαλυτοποιήσουν” το παλιό, στο υπερβατικό νέο. Ο καιρός της στείρας κριτικής, της συλλήβδην απόρριψης, εξαντλήθηκε. Τώρα χρειάζεται ενεργητική στάση, συμμετοχή, συλλογική προσπάθεια, γνώση και όραμα ανασυγκρότησης.
Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι Καθηγητής Παν/μιου Κρήτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου