ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Να ακουστούν όσοι δεν εκπροσωπούνται


Δημήτρης Σκάλκος από την Athens Voice
Ανάμεσα στις πολλαπλές παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος που έριξαν το ελληνικό σκαρί στα βράχια της οικονομικής καταστροφής, ξεχωρίζει η κυριαρχία των ποικίλων ομάδων ειδικών συμφερόντων. Εκμεταλλευόμενα την πολιτική φιλελευθεροποίηση της μεταπολίτευσης και νομιμοποιούμενα από τη ρητορική ενός ανέξοδου και επιθετικού λαϊκισμού, τα δίκαια αιτήματα οικονομικής και πολιτικής συμμετοχής γρήγορα εκφυλίστηκαν σε υπεσχημένες απαιτήσεις Με τον καιρό οι διεκδικήσεις παγιώθηκαν, οι θεσμοί και οι κανόνες προσαρμόστηκαν στην αναπαραγωγή ενός οικονομικά αναποτελεσματικού, κοινωνικά άδικού και πολιτικά φαύλου συστήματος.
Στο πεδίο της οικονομίας, η λειτουργία των ειδικών συμφερόντων στρέβλωσε τις αγορές, εμποδίζοντας τη βέλτιστη κατανομή των πόρων. Διαμορφώθηκε μία δομή οικονομικών κινήτρων και αντικινήτρων που αδιαφόρησε για την ανταγωνιστικότητα, αποθάρρυνε την επιχειρηματικότητα και αντικατέστησε την επιδίωξη της καινοτομίας με την αναζήτηση της κατάλληλης πολιτικής «πρόσβασης».



Στο πεδίο των δημόσιων οικονομικών, ενθάρρυνε τον μακρο-οικονομικό λαϊκισμό, μετέτρεψε το θεωρητικό/πολιτικό ζήτημα της διαχείρισης των ελλειμμάτων σε ζήτημα «κοινωνικής δικαιοσύνης».
Στο πολιτικό πεδίο, τα ειδικά συμφέροντα αναπαρήγαγαν τις εξουσιαστικές σχέσεις του πελατειακού κράτους, διευκόλυναν την πολιτική (και όχι μόνο) συναλλαγή, υπέσκαψαν την έννοια του γενικού συμφέροντος. Ευτέλισαν την πολιτική συμμετοχή μεταβάλλοντας τα πολιτικά κόμματα σε μηχανισμούς εκπροσώπησης και ανάδειξης οργανωμένων συμφερόντων. Διαστρέβλωσαν προτάγματα και ιδέες χρησιμοποιώντας τις ως τον μανδύα ενός χυδαίου πολιτικού κυνισμού.
Στο πεδίο της κοινωνίας, η κυριαρχία των ειδικών συμφερόντων διεύρυνε τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες και συνέβαλε στον κατακερματισμό της κοινωνίας, ενθαρρύνοντας τις ατομιστικές και προσοδοθηρικές συμπεριφορές.
Αντίθετα, στην άλλη άκρη του πολιτικού μας συστήματος στέκονται αδύναμες και περιθωριοποιημένες εκείνες οι πολυπληθείς κοινωνικές ομάδες που δεν εκπροσωπούνται ή υπο-εκπροσωπούνται στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Άνεργοι, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, μετανάστες, μονογονεϊκές οικογένειες, κ.ά, δεν διαθέτουν ισχυρή πολιτική «φωνή» που να διαπεράσει το τείχος των οργανωμένων συμφερόντων. Και σήμερα στη δίνη της καταστροφικής κρίσης που βιώνουμε, είναι αυτές ακριβώς οι ομάδες που υποφέρουν περισσότερο, σηκώνοντας δυσανάλογα τα βάρη της δημοσιονομικής προσαρμογής, στερούμενες ταυτοχρόνως οποιασδήποτε στήριξης από το αναποτελεσματικό σύστημα κοινωνικής προστασίας (και αυτό προσαρμοσμένο στα ισχυρά αιτήματα της προσοδοθηρίας).
Οι «ξεχασμένες ομάδες» (για να δανειστούμε τον επιτυχημένο όρο του σπουδαίου αμερικανού οικονομολόγου Mancur Olson) εμφανίζονται δυστυχώς σήμερα μόνο στις κοινωνικές έρευνες της Ελλάδας που αποτυπώνουν τους «χαμένους» του εγχώριου οικονομικού παιγνίου, από την απαράδεκτη ακραία φτώχεια μέχρι την προκλητικά βαριά φορολόγηση (ενός μόνο) μέρους της μεσαίας τάξης. Αντίθετα, η πλειοψηφία του πολιτικού μας προσωπικού είναι κάθε στιγμή πρόθυμο να ξιφουλκήσει ενάντια σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια που θίγει τα μικροσυμφέροντα των οργανωμένων ομάδων, δείχνοντας και τα πραγματικά όρια του πολιτικού μας συστήματος.
Σήμερα, εάν έχει κάποιο νόημα και προοπτική η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, τούτο δεν είναι άλλο παρά η πολιτική εκπροσώπηση αυτών των ξεχασμένων ομάδων, στο πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού της έννοιας του γενικού συμφέροντος, με τρόπο που ενσωματώνει και δεν τεμαχίζει τις διαφορετικές ανάγκες και τα ποικίλα συμφέροντα της κοινωνίας. Και στο κέντρο της συζήτησης πρέπει να βρεθεί η αναζήτηση ενός νέου ρόλου για το κράτος και τις λειτουργίες που επιτελεί. Το «κούφιο» κράτος της μεταπολίτευσης, διαπερατό από τις διάφορες ομάδες συμφερόντων, οφείλει να δώσει τη θέση του σε ένα σύγχρονο κράτος αρκετά ισχυρό ώστε, χωρίς να καταπνίγει τον δυναμισμό των αγορών, να είναι σε θέση να αντιστέκεται στα ποικιλώνυμα ειδικά συμφέροντα.
Η λειτουργική ενσωμάτωση των «ξεχασμένων» ομάδων στο πολιτικό και οικονομικό μας σύστημα αποτελεί απαραίτητο όρο οικονομικής ανάταξης, κοινωνικής συναίνεσης και πολιτικής συνεννόησης. Και είναι ακριβώς αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις που θα πρέπει πρώτιστα να ανταποκριθούν στην «πρόσκληση των 58» για την ανασυγκρότηση της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης. Διαφορετικά, ο μακρύς χειμώνας οικονομικής στασιμότητας, κοινωνικής αποσύνθεσης και πολιτικής ακρότητας δεν θα έχει τέλος για τη χώρα μας.

2 σχόλια:

  1. Να ανταποκριθούμε,«οι ξεχασμένες ομάδες» ,αλλά όχι σε ευχολόγια. Μόνο συγκεκριμένες βιώσιμες προτάσεις θα μπορούσαν να μας προσελκύσουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή