ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Η «προσώρας» πολιτική


Ο γραμματέας της ΔΗΜΑΡ λέει τα πράγματα με τ όνομά τους. 


του Σπύρου Λυκούδη από το προσωπικό του site 

Το κόμμα μας, η Δημοκρατική Αριστερά, παρουσιάζει εικόνα που ούτε τα πρόσωπα που την απαρτίζουν τιμά ούτε την ιστορία της Ανανεωτικής Αριστεράς. Αναφέρομαι στο παραλυτικό αποτέλεσμα που επιφέρουν από τη μια η δυσκαμψία μας στις προσκλήσεις διαλόγου που μας απευθύνονται και από την άλλη οι συνεχείς, αντικρουόμενες δηλώσεις στελεχών μας για το μείζον ζήτημα των στρατηγικών συμμαχιών.

Μόνο που, πλέον, δεν πρόκειται για ζήτημα στρατηγικής αλλά για ζήτημα ταυτότητας του κόμματος.

Η εικόνα που παρουσιάζουμε, του αθροίσματος προσώπων που καταθέτουν καθημερινά τον αυθορμητισμό τους μπροστά στα δημοσιογραφικά μικρόφωνα, είναι ένδειξη του προβλήματος.
Και η εικόνα στελεχών πρώτης γραμμής που ψήφισαν χθες στην Κεντρική Επιτροπή υπέρ της ανάληψης ηγετικού ρόλου από τη ΔΗΜΑΡ για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς (με τον τρόπο που προτείνουν οι Θέσεις), αλλά σήμερα προτείνουν συνεργασία με ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, η εικόνα κορυφαίων στελεχών που ώθησαν με συνοπτικές βεβαιότητες το κόμμα εκτός κυβέρνησης και σήμερα εισηγούνται την επιστροφή του, είναι η εξώφθαλμη απόδειξη του προβλήματος. Και είναι εικόνα οδυνηρή.

Την πολυτέλεια να παραβλέψουμε την κατάσταση δεν την έχουμε και, εξάλλου, δεν την δικαιούμαστε.

Διανύοντας προσυνεδριακή περίοδο, το θέμα των συνεργασιών συζητείται μονοπωλιακά στις οργανώσεις μας, επικαθορίζει τον εσωκομματικό διάλογο. Το δημοσιογραφικό και πολιτικό ενδιαφέρον επικεντρώνεται αποκλειστικά στο θέμα αυτό. Οι Θέσεις του Συνεδρίου μας και κάθε πολιτική πρωτοβουλία ουσιαστικά ακυρώνονται από τη συζήτηση αυτή.


Αρκεί να συγκρίνει κανείς τη μερίδα που καταλαμβάνουν στο δημόσιο διάλογο, απ΄τη μια μεριά οι δυο πολιτικές πρωτοβουλίες μας, για την καθιέρωση της Απλής Αναλογικής και για το πολιτικό χρήμα, και απ΄την άλλη μία και μόνο δήλωση που προτείνει είτε επάνοδο στην κυβέρνηση, είτε συνεργασία με ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ή ό,τι άλλο σκεφτεί ένα στέλεχός μας.

Όπως γνωρίζετε, δεν συμφώνησα με το χρόνο, τον τρόπο και την αφορμή της αποχώρησής μας από την κυβέρνηση. Έκτοτε δεν συνδιαμορφώνω μεν την πολιτική γραμμή του κόμματος, εξακολουθώ όμως να προειδοποιώ για την πολιτική και επικοινωνιακή μετέπειτα πορεία μας και τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούμαστε.

Ωστόσο στο ερώτημα της επανόδου της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση ΔΕΝ τοποθετούμαι. Μάλλον είμαι και ο μόνος που σιωπά. Διότι συναισθάνομαι ότι καραδοκεί ένας κίνδυνος για το κόμμα μας, ο κίνδυνος της γελοιοποίησης. Πολλοί τον παραβλέπουν, κάποιοι δεν τον συναισθάνονται καν, αλλά είναι υπαρκτός.

Οι δημοσκοπήσεις για το κόμμα μας, 5 μήνες τώρα, είναι σαφείς. Τα προβλήματα είναι ολοδικά μας, εμείς τα διαμορφώσαμε,εμείς τα συντηρούμε. Άλλοτε αποφεύγοντας την ουσία της συζήτησης, άλλοτε παρουσιάζοντας εικόνα πολιτικής Βαβέλ, κι άλλοτε διαμορφώνοντας στρατηγική μέρα τη μέρα.

Θα τα συζητήσουμε όλα στο συνέδριό μας.
Ναι, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση είναι να φτάσουμε στο συνέδριο ως κόμμα και όχι ως ευρετήριο διαθέσιμων συνεργασιών.

Στην προσυνεδριακή διαδικασία εμφανίζονται πολλά προβλήματα.
Θεσμικής, λειτουργικής φύσεως αλλά και σεβασμού των απόψεων και των προσώπων που δεν συμμετέχουν στην κυρίαρχη άποψη.
Τα ερμηνεύω περισσότερο ως αδυναμίες χαρακτήρα, ως μια άλλη πολιτική συμπεριφορά που επενδύει περισσότερο σε φοβίες
που καλλιεργούνται παρά στη μακρόπνοη πολιτική. Ωστόσο αυτό το αξιολογώ ως επιγενόμενο της βασικής αδυναμίας, του πρωτεύοντος ζητήματος.

Το πρωτεύον, η βάση των προβλημάτων είναι η ουσία της πολιτικής μας. Ποιοι είμαστε και τι προσδοκούμε για το κόμμα μας. Κι επειδή με τις παλινωδίες, τους αυθορμητισμούς και την «προσώρας» πολιτική χάνουν κι οι λέξεις το νόημά τους, θα επιχειρήσω να συμπυκνώσω στην καταληκτική παράγραφο αυτού του σημειώματος τις σκέψεις μου.

Η Δημοκρατική Αριστερά έχει μέλλον, αν κοιτάζει στο μέλλον.

Αν, δηλαδή, επιχειρήσει να λειτουργήσει ως καταλύτης στο πεδίο της ανασυγκρότησης του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, της Κεντροαριστεράς, με επιδίωξη την πολιτική και ηθική ηγεμονία των απόψεων και των προσώπων της. Κι αυτό θα το πετύχει μόνο συνειδητοποιώντας και εγκαταλείποντας την πολιτική αγοραφοβία.

1 σχόλιο:

  1. Καποτε ειχα γραψει εδω οτι μεταρρυθμισεις θα γινονταν στην Ελλαδα ΜΟΝΟ αν τις υποστηριζε η τις επεβαλε ενα κομματι της αριστερας. Η αρχουσα ταση του κρατικοδιαιτου καπιταλισμου εντος του δημοσιουπαλληλικου μη παραγωγικου σοβιετικου συστηματος της χωρας δεν τις θελει, τις μισει. Η χωρα ειχε μια ευκαιρια με τη ΔΗΜΑΡ: να τις απαιτησει (η ΔΗΜΑΡ) απο την ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στην τρικομματικη. Αλλα και η ΔΗΜΑΡ ειχε μενει σε αλλες εποχες. Κυριε Λυκουδη, η ΔΗΜΑΡ δεν εχει κανενα λογο υπαρξης πια. Η χωρα δεν χρειαζεται δευτερο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ενας κανει αρκετη ζημια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή