ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Ποια αξιολόγηση όμως; Μήπως αυτή που θα κάνει μια εξωτερική ανεξάρτητη αρχή, ένας ανάλογος ΑΣΕΠ; Ή καλύτερα, μια ιδιωτική εταιρία σε σύμβαση με το δημόσιο; Με μετρήσιμους ποσοτικούς δείκτες; Μια αξιολόγηση συνεχής της οποίας οι μετρήσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή που θα λαμβάνει υπόψη και τη γνώμη των πολιτών και των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το δημόσιο; Αλλά για να θεσμοθετηθούν όλα αυτά απαιτείται κοινωνική βούληση που δεν υπάρχει. Η κοινωνία δεν καίγεται για τέτοια πράγματα, δεν έχει μάθει να τα ζητά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Η Ελλάδα που δεν θέλει να αλλάξει


Ο δαίμων της Athens Voice δημοσίευσε δυστυχώς το 1/3 του κειμένου. Ωστόσο έστω και ελλιπές φαίνεται ότι άρεσε. Εδώ μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο. Την αρχική απαισιόδοξη ματιά διαδέχεται μια συγκρατημένη αισιοδοξία. Από δω και μετά έτσι θα πάμε. Με αμφιβολίες. 

του Λεωνίδα Καστανά

Η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει. Η άποψη αυτή παγιώνεται σιγά αλλά σταθερά τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Είναι απόφαση μιας μερίδας του επιχειρηματικού κόσμου, σχεδόν σύσσωμου του πολιτικού συστήματος και ενός πλειοψηφικού  τμήματος των πολιτών ανεξαρτήτως κοινωνικού στρώματος ή κομματικής προτίμησης. Το μεγαλύτερο διακύβευμα του επόμενου χρόνου είναι η παραμονή στο Euro. Ισχυρές δυνάμεις θα προσπαθήσουν να μας βγάλουν από το σκληρό πυρήνα της ΕΕ, ενώ ήδη στην Ευρώπη ωριμάζει η ιδέα ότι η έξοδος της Ελλάδας είναι προς το συμφέρον των υπόλοιπων λαών της. Οι Ευρωεκλογές που έρχονται θα καταγράψουν την  άνοδο του ευρωσκεπτικισμού.

Η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει τις κρατικές δομές της, την παραγωγική της βάση, το πολιτικό της σύστημα, τη λειτουργία της Δημοκρατίας της. Δύσκολα πράγματα, αλλά τρία χρόνια τώρα, δεν κάνει σχεδόν τίποτα γι αυτά. Και ό,τι μικροαλλαγές επιτυγχάνει υπό την πίεση της Τρόικα φροντίζει να τις ακυρώνει στην επόμενη στροφή. Στην Ελλάδα σπανίζουν οι νέες πολιτικές και επιχειρηματικές εφεδρείες που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν το λαό της, να αλλάξουν, «εδώ και τώρα», το υπόδειγμα, να την ξεκολλήσουν από το τέλμα. Υπάρχουν, αλλά είναι ακόμα αδύναμες. Είτε είναι πολύ εστέτ, είτε βαριούνται, είτε έχουν άλλα ενδιαφέροντα.

Κρατικοδίατοι, χρεοκοπημένοι επιχειρηματίες και πολύχρωμες φυλές του Δημοσίου, αφού ξεπέρασαν το πρώτο σοκ της κρίσης, αναδιοργανώνονται  και προετοιμάζονται για την επόμενη μέρα. Η λαϊκή δυσαρέσκεια λόγω των οριζόντων μέτρων και της σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής, η ανέχεια και η καλπάζουσα ανεργία, κυρίως των νέων, οπλίζει όλους αυτούς που θεωρούν ότι έχουν συμφέροντα από μια απομονωμένη, φτωχή Ελλάδα, μακριά από τον διεθνή ανταγωνισμό. Είναι όλοι αυτοί που έχουν επενδύσει ή παρκάρει τα χρήματά  τους στο εξωτερικό. Και είναι πολλοί όπως ξέρετε. Πιστεύουν ότι αύριο θα διαχειρίζονται μεν μια κατεστραμμένη χώρα, αλλά μια χώρα που θα τους ανήκει ολοκληρωτικά, ελπίζοντας να χτίσουν και πάλι τις αυτοκρατορίες τους επί των ερειπίων. Με όχημα πάντοτε το κράτος, σχεδιάζουν να αγοράσουν ότι πουλιέται σε τιμή ευκαιρίας και με όπλο τον πληθωρισμό να σπρώξουν  τους πολίτες στην απόλυτη εξαθλίωση και τους εαυτούς τους στην κορυφή. Αυτό είναι το σχέδιο του ελληνικού κρατικοδίαιτου, διεφθαρμένου καπιταλισμού και των πολιτικών του συμμάχων. Η Ελλάδα τραυματισμένη βαριά από την κρίση τους δίνει συγκριτικό πλεονέκτημα.

Όλοι αυτοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι μόνο. Η προσήλωση της Αριστεράς στον εργαλειακό χαρακτήρα του κράτους, ο δομικός συντηρητισμός και η δυσανεξία της στην ελεύθερη αγορά, γίνονται σήμερα σύμμαχοί τους. Η ιδεολογία του εθνολαϊκισμού, οι θεωρίες διεθνούς συνομωσίας, το αντιευρωπαϊκό DNA και η νομιμοποίηση της βίας που καλλιεργήθηκαν εντατικά, την προηγούμενη περίοδο από  την Άκρα Αριστερά και την Άκρα Δεξιά, δημιουργούν το ιδανικό υπόστρωμα για την ανάπτυξη τέτοιων σχεδίων. Ωθούν την κοινωνία μας να πάρει τη μεγάλη απόφαση, να ζητήσει πια μόνη της την έξοδο από το Euro ή να συγκατανεύσει σε μια ανάλογη εξέλιξη ως απότοκο ενός δήθεν ατυχήματος. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει προηγούμενο χώρας που επέστρεψε από το Euro στο εθνικό της νόμισμα και συνεπώς είναι  «άγνωστες» οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, βοηθά την προσπάθεια των εραστών της δραχμής να πείσουν τους απελπισμένους, τους χαμένους αλλά και τους πονηρούς που αναζητούν μια ευκαιρία να ρεφάρουν.

Το σίγουρο είναι ότι όλα αυτά επιδιώκονται σε ένα περιβάλλον 1,5 εκατομμυρίου ανέργων του ιδιωτικού τομέα και μια πρωτοφανή ασυλία του αντίστοιχου δημόσιου. Η κυβέρνηση δίνει μάχη να διατηρήσει άφθαρτο το πελατειακό κράτος, ποντάροντας σε 2  εκατομμύρια περίπου ψηφοφόρους που σιτίζονται από το Δημόσιο. Η αντιπολίτευση υπόσχεται επαναφορά μισθών και συντάξεων που σίγουρα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει, αλλά και διακοπή κάθε προγράμματος αξιολόγησης ή αναδιάρθρωσης που σίγουρα μπορεί. Έτσι σχεδιάζει να  βυθίσει το κράτος σε ακόμα μεγαλύτερη διαφθορά και παραγωγική καχεξία πράγμα που κουμπώνει με τα σχέδια όσων θέλουν να το χρησιμοποιήσουν και πάλι για τα «επιχειρηματικά τους σχέδια».

Η μεγάλη αντίθεση σήμερα είναι μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού. Ο ιδιωτικός τομέας σαρώνεται από πρωτοφανείς μεταβολές που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των εργαζομένων του (εργασιακά δικαιώματα, μισθοί, ασφάλεια κλπ). Είναι τρελό, αλλά 700.000 εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα σηκώνουν το βάρος της χώρας στους ώμους τους. Διαμορφώνουν τη φορολογητέα ύλη, τροφοδοτούν τα πρωτογενή πλεονάσματα,  παλεύουν με την κρατική διαφθορά, στηρίζουν την παραγωγή και ανταγωνίζονται υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες τις διεθνείς αγορές με ένα τραπεζικό τομέα κλινικά νεκρό και ανήμπορο να τους βοηθήσει, θύμα και αυτός του αδηφάγου κράτους και των κομμάτων εξουσίας. Την ίδια στιγμή 700 χιλιάδες νοικοκυριά, δηλαδή 2,5 και βάλε εκατομμύρια συμπολίτες μας συντηρούνται από τον πτωχευμένο δημόσιο τομέα, με απείρως καλύτερες συνθήκες εργασίας, χωρίς καμιά αξιολόγηση, με εργασιακή ασφάλεια και με μισθούς που είναι μακρινό όνειρο για τον ιδιωτικό.  Και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, που προαλείφονται για την εξουσία, δηλώνουν ξεδιάντροπα ότι θα συνεχίσουν το έργο της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, δηλαδή θα στηρίζουν το δημόσιο εις βάρος του ιδιωτικού τομέα, εις βάρος της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης, εις βάρος, τελικά, της δημοκρατίας.

Η λυσσαλέα αντίδραση κομμάτων, ΜΜΕ, αρθρογράφων, συνδικαλιστών κλπ στο εγχείρημα των «58» αποτυπώνει ανάγλυφα τις σημερινές ταξικές αντιθέσεις. Η δημιουργία ενός αριστερού και φιλελεύθερου σχήματος που θα προτάσσει, τη ριζική διοικητική μεταρρύθμιση και την απελευθέρωση της αγοράς μέσα σε ένα κράτος πραγματικής πρόνοιας είναι ο ισχυρότερος εχθρός τους.  Ο φόβος ότι ένα νέος και πρωτοφανής για την Ελλάδα πολιτικός λόγος μπορεί να βρει μεγάλο ακροατήριο και να δημιουργήσει ρεύμα είναι εμφανής.  Για παράδειγμα, η ιδέα και μόνο ότι τα πανεπιστήμια και η έρευνα μπορούν να αλλάξουν καθολικά τα διδακτικά αντικείμενα και τις διοικητικές δομές τους προκειμένου να υποστηρίξουν την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας κάνει κάποιους θλιβερούς αριστερούς (ντεμέκ) μεταρρυθμιστές να φρίττουν. Η ιδέα ότι το κράτος δεν θα μοιράζει το χαρτί, τα προνόμια και τα δικαιώματα και δεν θα μπορεί να διαπλέκεται άνετα με τους επιχειρηματίες ανησυχεί βαθύτατα όλους αυτούς που πλούτισαν εις βάρος των εργαζομένων και των αδύναμων. Και φυσικά τους κινητοποιεί και τους κάνει να αντιδρούν. Από κοντά και οι κομματικοί εκφραστές τους.

Εγκαταλείπουν το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, τους ΑΝΕΞΕΛ και άλλα περιθωριακά σχήματα και μετακομίζουν μαζικά στο ΣΥΡΙΖΑ αλλοιώνοντας την αριστερή σύνθεση του κόμματος, φαλκιδεύοντας την όποια Ηθική της παραδοσιακής Αριστεράς. Εκεί σμίγουν με τις νεοκομμουνιστικές και αριστερίστικες ομάδες που μέσα στην ιδεοληπτική τους παραζάλη οραματίζονται την Κούβα της Μεσογείου. Η ένταση που σήμερα αναπτύσσεται εντός του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλά ιδεολογικές αλλά και οικονομικές διαφορές. Η «φιλοευρωπαϊκή» ηγετική ομάδα είναι ακόμα ισχυρή αλλά ούτε η συνοχή της είναι δεδομένη, ούτε φυσικά η ιδεολογική της συγκρότηση ισχυρή. Αυτή η Αριστερά μισεί την Ευρώπη και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.  Τίποτα δεν θα μείνει όρθιο προκειμένου ο εγχώριος κρατικοδίαιτος καπιταλισμός να επιβιώσει. Σήμερα, ο ξενιστής του μπορεί να γίνει η Αριστερά. Γιατί μπορεί να λειτουργήσει, με τη ρητορική, την ηθική και τον ακτιβισμό της, ως ανάχωμα της λαϊκής κατακραυγής και να δώσει την ευκαιρία στους ποντικούς να καθαρίσουν το παιχνίδι. Φυσικά έτσι σχεδιάζουν χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το σχέδιο είναι και εφικτό. Αν η Ευρώπη όμως έχει αποφασίσει την έξοδό μας, οι πιθανότητες επιτυχίας αυξάνονται δραματικά.

Οι δυνάμεις του αριστερού και μη φιλελευθερισμού και οι δυνάμεις της  κοινής λογικής, αδύναμες μεν ανήσυχες δε, θα προσπαθήσουν να αντισταθούν στην επέλαση των δυνάμεων της καταστροφής. Είναι αναγκασμένες να χρησιμοποιήσουν όλα τα πολιτικά εργαλεία, όλες τις δυνατές συμμαχίες, νέα και παραδοσιακά πολιτικά σχήματα, ακόμα και κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ  προκειμένου να αμυνθούν και να αντεπιτεθούν. Χρειάζονται τους μεταρρυθμιστές όπου αυτοί και αν ανήκουν προκειμένου να δημιουργήσουν πολιτικά ρεύματα εντός των κομμάτων τους που θα ζητούν πιεστικά καθαρό πολιτικό λόγο, μεταρρυθμιστικό μέτωπο και καινοτόμες δράσεις. Χρειάζονται ευρύτερες πολιτικές συμμαχίες κάθε τύπου και κυρίως ένα κλίμα πανεθνικής συναίνεσης με στόχο την παραμονή στο Euro και την παραγωγική αναδιάρθρωση. Πρέπει να διασπάσουν παγιωμένες μικροκομματικές αντιλήψεις, στενά διαχειριστικές λογικές και κυρίως το συντηρητισμό του πολιτικού συστήματος που βλέπει το κέλυφος και όχι τον πυρήνα της πολιτικής. Η πρόσφατη πολιτική κρίση που αναδύθηκε στο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ είναι απότοκο των ίδιων  αντιθέσεων. Παντού το παλιό συγκρούεται με το καινούργιο.

Τον τελευταίο καιρό καλλιεργείται η ιδέα της αναγέννησης μέσω της καταστροφής. Η χώρα πρέπει να περάσει από τον οδοστρωτήρα ΣΥΡΙΖΑ, να διαλυθεί ολοσχερώς για να αναγεννηθεί από την τέφρα της. Παράλληλα η κεντροαριστερή συνιστώσα δεν πρέπει να βιάζεται. Ας αφήσει ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να πάνε χωριστά στις Ευρωεκλογές, να συντριβούν και μετά οι υγιείς δυνάμεις τους, δικαιωμένες από το αποτέλεσμα, να αναλάβουν τα ηνία και να τους οδηγήσουν στην πολυπόθητη ΕΛΙΑ.  Επικίνδυνο σενάριο που βολεύει τους εσωκομματικούς τακτικισμούς και αδιαφορεί για την τύχη της χώρας. Αλήθεια ποιος θα χτίσει μετά πάνω στα ερείπια; Μήπως ο φασισμός παρέα με όλους αυτούς που αναφέραμε; Μια ηττημένη στις εκλογές κεντροαριστερά θα έχει το κουράγιο να ανασυσταθεί; Θα βρει το ακροατήριο για κάτι μεγάλο; Θα μπορέσει να επιβιώσει στις εθνικές εκλογές που θα ακολουθήσουν; Ποιος θα εμπιστευτεί τότε ένα σχήμα που αποτελείται από καιροσκόπους της συμφοράς σε προχωρημένη αποσύνθεση; Μήπως τέτοιες ιδέες οδηγούν κατευθείαν στο άρμα του ΣΥΡΙΖΑ ως το μη χείρον;


 Δυστυχώς ζούμε σε μια χώρα που όλες οι παθογένειες της πολιτικής είναι παρούσες. Δεξιά και Αριστερά λατρεύουν το μεγάλο, διεφθαρμένο, αντιπαραγωγικό κράτος. Οι φιλελεύθερες σοσιαλδημοκρατικές ιδέες είναι οι μόνες που μπορούν να δώσουν απαντήσεις, να δώσουν ελπίδες διεξόδου αργά αλλά σταθερά. Γιατί έχουν ήδη αποδείξει την υπεροχή τους σε ολόκληρο τον κόσμο.  Να διεισδύσουν στην καλλιεργημένη, κοσμοπολίτισσα νέα γενιά και να δώσουν ελπίδα αλλαγής του κοινού πολιτικού τόπου. Πάντοτε όμως σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον, δίπλα στις παγκόσμιες δυνάμεις της δημοκρατίας και της προόδου. Η Δημοκρατική Παράταξη που κυοφορείται αυτήν την εποχή είναι μια όαση ελπίδας. Αναζητά το σχήμα της, διαμορφώνει τις Θέσεις της, επιλέγει τους εκπροσώπους της, απλώνεται πανελλαδικά, με προσεκτικά βήματα, ανιχνεύοντας προθέσεις και στάσεις. Δεν αποκλείει κανένα αλλά δεν «ψωνίζει» και από το καλάθι. Ετοιμάζεται για το μπάμ στις διπλές εκλογές της άνοιξης, αλλά δεν μένει σε αυτές. Την ενδιαφέρει η από τα κάτω διαμόρφωση μιας άλλης πολιτικής ιδέας, η εγκατάσταση  ενός καινοτόμου και εναλλακτικού πολιτικού λόγου. Μιας άλλης ιδεολογίας. Δύναμή της, η πίστη σε ένα νέο, δημιουργικό ατομισμό.

12 σχόλια:

  1. Τι άλλο να πει κανείς? Τυπώστε αυτό σε ένα φυλλάδιο και δηλώνω εθελοντής να το μοιράζω παντού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε αντιγράφω: "με ένα τραπεζικό τομέα κλινικά νεκρό και ανήμπορο να τους βοηθήσει, θύμα και αυτός του αδηφάγου κράτους και των κομμάτων εξουσίας." Μήπως είναι το σύνολο της κοινωνίας που έχει τέτοιες ψευδαισθήσεις και μήπως κι εσύ παρασύρθηκες; Δεν είναι οι πάντες σήμερα που ζητούν την σεισάχθεια; την απαγόρευση των πλειστηριασμών για καθαρό εισόδημα 35000 (αδιανόητο νούμερο για μένα τον συνταξιούχο που βιωματικά ξέρω τι πραγματικά σημαίνει πλειστηριασμός). Όμως, μπορεί κάποιος νέος να παρει δάνειο σήμερα για να φτιάξει το δικό του σπίτι ή επιχείριση; Σου λέω εγώ, κανείς. Κι όλοι οι υπόλοιποι (κόμματα, πολιτικοί, ΜΜΕ κλπ) στηρίζουν τους κατέχοντες, αυτούς που πήραν - και χωρίς διάκριση αντικειμενικών συνθηκών. ¨οπως όταν αγωνίζονται όλοι για διατήρηση των "κεκτημένων" ουσιαστικά κλέβουν απο τους μικρούς κι ακόμη χειρότερα απο τους αγέννητους. Πολλά πρέπει να αλλάξουν Λέων - πρώτα απ΄ όλα σ΄εμας τους left liberals.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νίκος Παναγιωτίδης26 Δεκεμβρίου 2013 - 4:00 μ.μ.

    Ώστε Δεξιά και Αριστερά είναι εξίσου υπεύθυνες (η μιά για το παρελθόν κι η άλλη ...για το μέλλον) της καταστροφικής μας πορείας. Και η απάντηση είναι στις "φιλελεύθερες σοσιαλδημοκρατικές ιδέες" (αυτές που πρόσφατα συνεργάστηκαν στο 4-2-1!) και τον "νέο, δημιουργικό ατομισμό". ΟΚ, για όποιον κατάλαβε τι σημαίνουν αυτά γιατί εγώ είμαι λίγο "βαρύς" και δεν τα πιάνω με την πρώτη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο ορος "Δημοκρατικη Παραταξη" εχει ταυτιστει με το ΠΑΣΟΚ. Δεν υπαρχει καλυτερος; Η Δημοκρατικη Παραταξη θυμιζει δημοκρατια της διαφθορας αδιαφανειας, αναξιοκρατιας ... Το μελλον χρειαζεται μια ΔΑΔΑ: Δημιουργια-Αναγεννηση-Διαφανεια-Αξιοκρατια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εξαιρετικό, Λεο!

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτά, Λεωνίδα, να τα πεις, σε αυτόν τον "λεβέντη", που η συγκυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, τον Αύγουστο του 2012, τον διόρισε πρόεδρο στο "Αγλαΐα Κυριακού". Να τα πεις δηλαδή, στον Χάρη, που έκανε τον πούλο γλου (αλλά και άλλα πράγματα, γλου, γλου, όπως προκύπτει από τα τελευταία νέα του ποινικού δελτίου ειδήσεων. Και όπως είχε καταγγελθεί και παλαιότερα, διότι ο τύπος αυτός είχε και προϊστορία).

    Όπως, ίσως, ξέρεις το "παλικάρι" αυτό, ακούγεται στις παγιδευμένες συνομιλίες να λέει ότι "Δεν είμαι εγώ μαλάκας, οι άλλοι να τα πιάνουν, από "δουλειές", αυτή την εποχή και εγώ να μην παίρνω τίποτε"!

    Και εσύ κάθεσαι και μου μιλάς, για την διαφθορά της ... Αριστεράς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Tassos: Ελληνικά γράφω και γνωρίζεις καλά ελληνικά. Δεν ομιλώ για καμιά διαφθορά καμιάς ελληνικής Αριστεράς. Μιλάω για τα επόμενα σχέδια του ελληνικού καπιταλισμού. Δεν παθαίνεις τίποτα σε αυτήν την ηλικία με το να με διαβάζεις προσεκτικά. Δεν θα σε πείσω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ωφέλιμο πράγμα για τη χώρα.. Όσο για το Ηarry είναι ένα τυπικό προϊόν του εγχώριου καπιταλιστικού συστήματος το οποίο σύστημα εσύ και άλλοι απλά θέλουν να αναπαράγουν και να διαχειριστούν αυτοί με ότι αυτό συνεπάγεται. Καλές γιορτές.

      Διαγραφή
  7. Φαντάζομαι ότι θεωρείτε ότι αν εμείς οι χαραμοφάηδες Δημόσιοι Υπάλληλοι των κατά μέσο όρο 900€ (φαντάζομαι ότι δεν μας εξομοιώνετε όλους μ' αυτούς των ΔΕΚΟ που εξακολουθούν να παίρνουν 1.800 - 2.500€) κατέβουμε στα 700€/μήνα και αντίστοιχα οι πράγματι δυστυχής Ιδ. Υπάλληλοι ανέβουν στα 780€/μήνα (κάτι που το θεωρείται λογικό αφού σας φαίνονται πολλά τα 900 με τα οποία σιτιζόμαστε οι Δ. Υπάλληλοι) τότε το πρόβλημα της Ελλάδας θα λυθεί... Δυστυχώς όμως δεν λύνεται: το καθαρό αποτέλεσμα θα είναι 0, μάλλον μείων αφού ο πραγματικός αριθμός Δ.Υ. είναι 604.000, άρα αρκετά λιγότεροι από το νούμερο που αναφέρεται στο άρθρο σας. Βέβαια υπάρχει και άλλη λύση. Να μειωθούν κατά 200.000€ οι Δ. Υ. να μείνει ο μισθός των ιδιωτικών στα 580€/μήνα (και αν ...) και τότε εξοικονομούνται περί τα 2.500.000.000€ και τότε η χώρα σώθηκε... καλά μάγος είστε; και εγώ που είμαι πολύ καλός θα βρω δουλειά στον αναπτυγμένο Ιδιωτικό τομέα και ζήσω την 5μελή οικογένεια μου με 580€... Βάλτε για πρωθυπουργός..... Το πρόβλημα είναι πολιτικό (πολιτικό σύστημα με μεγαλοεπιχειρηματίες, δες χώρο νοσοκομείων και δημοσίων έργων- εκεί δεν αντιδρούν οι υπάλληλοι) δυστυχώς και όχι Δημόσιου - Ιδιωτικού τομέα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σας παρακαλούσα να ξαναδιαβάσετε το άρθρο, γιατί μάλλομ δεν το διαβάσατε ή δεν το καταλάβατε. Μια παρατήρηση. Τα 900Ευρώ που παίρνει ένας ΔΥ ( μόνο του στενού δ. τομέα) πρέπει να αντιστοιχούν σε ανάλογες υπηρεσίες. Δυστυχώς δεν αντιστοιχούν. Άρα αν θέλει να συνεχίσει να τα παίρνει πρέπει να δουλέψει περισσότερο και αποδοτικότερα. Δεν φαντάζομαι να έχετε αντίρρηση.

      Διαγραφή
  8. Συμφωνω σε πολλα σημεια του αρθρου. Εκει που εχω ενσταση ειναι στον επιλογο σχετικα με τον "δημιουργικο ατομισμο". Θα μου επιτρεψετε να δηλωσω την πιστη και την ελπιδα μου για τον δημιουργικο κοινοτισμο , οπως εκφραζεται απο χιλιαδες συνειδητες κοινοτητες ανθρωπων παγκοσμιως, που διαμορφωνουν μια αναδυομενη ταση μιας νεας κοινωνικης οργανωσης και ενος νεου ανθρωπολογικου μοντελου, ετη φωτος μακρυα απο την λογικη των απολιθωμενων κομματων και της αστικης δημοκρατιας. Για περισσοτερη μελετη και λεπτομερειες στο συνδεσμο που ακολουθει: http://gen.ecovillage.org

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευάγγελε. Ο νέος δημιουργικός ατομισμός αναφέρεται στην ατομική ευθύνη, στην απόφαση του ατόμου να πράξει, πέρα από κοινότητες και συλλογικότητες. Δεν εννοώ φιλοτομαρισμό. ( κακώς το έβαλα έτσι χωρίς να το αναλύσω). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το άτομο δεν κρύβεται πίσω από το σύνολο όταν είναι να πράξει. Δεν περιμένει να το αποφασίσουν όλοι. Αλλά γίνεται οδηγός. Αν κατακτήσουμε τον καλώς εννοούμενο ατομισμό θα θριαμβεύσει ο κοινοτισμός που αναφέρεις. Φιλιά και καλές γιορτές

      Διαγραφή