ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Μικρά ΔΗΜΑΡ


 του Κίμωνα Χατζημπίρου

Αν δεν υπήρχαν οι «58», με τί θα είχε ασχοληθεί το Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ; Η πρωτοβουλία τους  κυριάρχησε και μονοπώλησε τις συζητήσεις, η δε αρνητική στάση του κόμματος απέναντί τους σηματοδότησε τα συμπεράσματα. Επιπλέον,  ελήφθη και αμετάκλητη απόφαση Συνεδρίου ότι αποκλείεται η συνεργασία της ΔΗΜΑΡ ειδικά με το ΠΑΣΟΚ!

Κάτι που έχει συμβεί άπειρες φορές στην ιστορία, επανελήφθη. Τα συνέδρια των κομμουνιστικών κομμάτων καταλήγουν σε προειλημμένες αποφάσεις, οι παρεμβάσεις των συνέδρων γίνονται απλώς για να γεμίσει το τριήμερο και δεν αλλάζουν τις καθιερωμένες πεποιθήσεις, οι μειοψηφικές τάσεις οδηγούνται σε σφαγή κατά την διάρκεια της προσυνεδριακής διαδικασίας. Τελικά, η παρουσία της μειοψηφίας στις αποφάσεις και στην σύνθεση των εκλεγόμενων οργάνων καταλήγει να είναι μικρότερη από το πραγματικό ποσοστό της μεταξύ των στελεχών και ακόμα μικρότερη από την απήχηση στους ψηφοφόρους. 

Η απογοήτευση από τις μεθοδεύσεις θα οδηγήσει ταχύτερα πολλά στελέχη της ΔΗΜΑΡ σε μια ενεργό συμμετοχή στις διαδικασίες της Κεντροαριστεράς, ενώ άλλοι θ’ ακολουθήσουν σταδιακά. Η ευρύτητα του όρου Κεντροαριστερά δεν αρέσει στην ηγετική ομάδα, προτιμά την συρρίκνωση της ιδεολογικής βάσης στην κενή περιεχομένου έννοια του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Δεν παραλείπεται φυσικά η ηθική αμφισβήτηση των στελεχών που ήδη έχουν δραστηριοποιηθεί στις συντονιστικές διαδικασίες των «58». Παραλείπεται ωστόσο να διευκρινιστεί ότι οι «58» δεν είναι αντίπαλο κόμμα ή πολιτική κίνηση, αλλά μια πρωτοβουλία που απευθύνει έκκληση ενότητας.

Η συρρίκνωση όμως έχει ξεκινήσει παλιότερα, εδώ και δύο χρόνια. Όταν η ΔΗΜΑΡ κατεψήφιζε την κυβέρνηση σωτηρίας του Παπαδήμου, με συνέπεια άξια στελέχη να παραιτηθούν από την Κεντρική Επιτροπή. Όταν, παρά το γενναίο βήμα εισόδου στην τριμερή κυβέρνηση, η ΔΗΜΑΡ σαμποτάρισε την λήξη της θητείας του Πελεγρίνη και των ομολόγων του, αφήνοντας τη μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων βορά στους εχθρούς της, πράγμα που έφερε, μεταξύ άλλων, το Καποδιστριακό και το Μετσόβιο στην σημερινή αθλιότητα. Όταν ναρκοθετούσε το όποιο θετικό αποτέλεσμα της σκληρής λιτότητας, λιποτακτώντας από την κυβέρνηση και εγκαταλείποντας στις «συντηρητικές πολιτικές» την ευθύνη διαχείρισης των δυνατοτήτων ανάκαμψης.

Η μείωση της εμβέλειας των ιδεών της ΔΗΜΑΡ είχε φανερωθεί και από κάτι που έφυγε γρήγορα από την επικαιρότητα. Η ιστορικός και βουλευτής Μαρία Ρεπούση, παρά τις αδυναμίες της, έχει συμβάλει σημαντικά σε μια κριτική θεώρηση των εθνικών μύθων. Όταν λοιπόν υποστήριξε δημόσια μια αιρετική θέση σχετικά με τον χορό του Ζαλόγγου, «αδειάστηκε» από την ηγεσία του κόμματος. Φάνηκε λοιπόν ότι αυτή η Αριστερά φοβάται να είναι ένα αντιεθνικιστικό προπύργιο, ότι μάλλον επιλέγει να συμβιβαστεί με την επάνοδο του ελληνοχριστιανισμού και την επικίνδυνη προβολή της πολεμικής αρετής των Ελλήνων. Τότε όμως θα έχει χάσει έναν από τους λόγους ύπαρξής της. Παράλληλα, θα ρευστοποιήσει μια σημαντική ιδεολογική της διάσταση, με την οποία θα μπορούσε να εμπλουτίσει την ευρεία Κεντροαριστερά.       


Κίμων Χατζημπίρος

1 σχόλιο:

  1. Οι εθνικοι μυθοι πλασαρονται η αναθεωρουνται, αποτελεσματικα, στα σχολικα βιβλια. Οχι σε συνεντευξεις και στα τηλεοπτικα παραθυρα. Η Δρ. Ρεπουση ειχε μια μοναδικη ευκαιρια. Την πεταξε για λογαρισμο του εθνους στα μπαζα.

    Υπαρχει χωρος και χρονος για ενασχοληση με εθνικους μυθους οταν το εθνος χρεοκοπει;

    Και καλη βδομαδα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή