ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Η σχεδία της ελληνικής κρίσης

Η παρέμβαση του Δημήτρη Σκάλκου στη συζήτηση των τεσσάρων bloggers με εκπροσώπους των 58, στο FTZ.
του Δημήτρη Σκάλκου από την Athens Voice
Η Σχεδία της Μέδουσας αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα πλέον εντυπωσιακά εκθέματα του μουσείου του Λούβρου. Ο ευμεγέθης πίνακας του γάλλου ζωγράφου Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ «ζωντανεύει» με μοναδικό τρόπο το τραγικό ναυάγιο της γαλλικής φρεγάτας «Μέδουσα» στις αφρικανικές ακτές το 1816, και σφραγίζει όχι μόνο τον γαλλικό καλλιτεχνικό ρομαντισμό, αλλά και τις πολιτικές ισορροπίες της εποχής.
Ως αποτέλεσμα λανθασμένων χειρισμών, το σκάφος προσάραξε και εγκαταλείφθηκε. Οι περίπου τετρακόσιοι επιβάτες μετεπιβιβάστηκαν στις λιγοστές σωστικές λέμβους και σε μία σχεδία που κατασκευάστηκε για όσους δεν χωρούσαν σε αυτές. Ωστόσο όμως, σύντομα τα σχοινιά που την ρυμουλκούσαν κόπηκαν αιφνίδια και η σχεδία βρέθηκε να πλέει ακυβέρνητη και δίχως προμήθειες στο έλεος της πλήρους εγκατάλειψης. Έπειτα από δεκατρείς μαρτυρικές μέρες ακραίων καιρικών συνθηκών, εξεγέρσεων και κανιβαλισμού για τους περίπου εκατόν πενήντα δύστυχους επιβαίνοντες της σχεδίας, οι επιζήσαντες περισυλλέγησαν τυχαία από ένα διερχόμενο πλοίο. Ήταν μόλις δέκα άνθρωποι.
Η διάδοση των αποτροπιαστικών γεγονότων συντάραξε την γαλλική κοινωνία της εποχής και αποτέλεσε την αιχμή της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης απέναντι στον Λουδοβίκο 18ο.. Η κατάρρευση κάθε κοινωνικής σύμβασης σε οριακές καταστάσεις επιβίωσης, συνέπεια της αναίτιας δοκιμασίας αθώων ανθρώπων στην οποία τους υπέβαλε η ευνοιοκρατία με τον διορισμό ενός ανίδεου αυλικού στη θέση του πλοιάρχου, κατέδειξε τις τραγικές συνέπειες της πολιτικής ανικανότητας στο κοινωνικό σώμα.
Οι συμβολισμοί για την Ελλάδα της κρίσης είναι προφανείς. Οι «ξεχασμένες ομάδες», καθώς δεν διαθέτουν αρκετά ισχυρή φωνή που να διαπερνά το τείχος των οργανωμένων συμφερόντων, στέκονται ανήμπορες στο περιθώριο του πολιτικού συστήματος. Στη δίνη της σημερινής καταστροφικής συγκυρίας, είναι αυτές ακριβώς οι ομάδες που υποφέρουν περισσότερο, σηκώνοντας δυσανάλογα τα βάρη της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αντίθετα, η πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού εμφανίζεται πάντοτε πρόθυμη να υπονομεύσει κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια που θίγει τα συμφέροντα των οργανωμένων ομάδων που αποτελούν στήριγμα της πολιτικής επιρροής τους.
Η πολύχρονη και βαθιά ύφεση της οικονομίας προκάλεσε μία πρωτοφανή κοινωνική καταστροφή. Εκτίναξε την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη, με τη ραγδαία αύξηση των νοικοκυριών χωρίς ούτε έναν εργαζόμενο να αποτελούν το «νέο κοινωνικό ζήτημα», πυροδότησε φαινόμενα ακραίας φτώχειας, και διεύρυνε τις κοινωνικές ανισότητες καθώς το κοινωνικό ασανσέρ βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.
Ταυτόχρονα, το αναποτελεσματικό σύστημα κοινωνικής προστασίας αδυνατεί να απλώσει ένα «δίχτυ ασφαλείας» στις ομάδες που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Αρκεί να αναφέρουμε ότι μόλις ένας στους έξι ανέργους λαμβάνει σήμερα επίδομα ανεργίας. Δεν υπάρχει δυστυχώς ισχυρότερη απόδειξη της στρεβλής διάρθρωσης του κοινωνικού κράτους προς δυσανάλογη εξυπηρέτηση των «εντός του συστήματος» κοινωνικών ομάδων, από την παταγώδη αποτυχία του να παράσχει στοιχειώδη κοινωνική προστασία τη στιγμή που αυτή χρειάζεται περισσότερο.
Η απούσα κοινωνία των πολιτών ολοκληρώνει τη ζοφερή εικόνα της κοινωνικής εγκατάλειψης στην Ελλάδα της κρίσης. Σύμφωνα με τον, πρόσφατα δημοσιευμένο, Παγκόσμιο Κατάλογο Φιλανθρωπίας για το 2013 (World Giving Index 2013), η Ελλάδα καταλαμβάνει μόλις την 135η θέση ανάμεσα σε 160 κράτη στη σχετική παγκόσμια κατάταξη, η οποία περιλαμβάνει τις επιδόσεις τους στους μετρήσιμους δείκτες της συμμετοχής των πολιτών σε εθελοντικούς οργανισμούς, την παροχή οικονομικής ενίσχυσης σε φιλανθρωπίες καθώς και την παροχή βοήθειας σε αγνώστους.
Αυτές οι ξεχασμένες ομάδες αποτελούν ακριβώς εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις με τις οποίες πρέπει να συνομιλήσει ο, υπό διαμόρφωση, μεταρρυθμιστικός χώρος που αναζητά σήμερα την πολιτική του έκφραση. Και προς τούτο απαιτείται ο παραμερισμός του πλήθους των ειδικών συμφερόντων και των προσοδοθηρικών ομάδων που στέκονται εμπόδιο στην εκκίνηση ενός ενάρετου οικονομικού κύκλου. Μόνον έτσι θα απεγκλωβιστούμε από τον καταστροφικό συνδυασμό της οικονομικής ύφεσης, του ελλιπούς κοινωνικού κράτους και της απούσας κοινωνίας των πολιτών.
Η ελληνική οικονομία, έπειτα από τρειάμιση χρόνια επώδυνης δημοσιονομικής προσαρμογής και δύσκολων μεταρρυθμίσεων, φαίνεται να έχει τις δυνατότητες να ανακάμψει. Η πολιτική πρέπει να διασφαλίσει ότι τούτο θα συμβεί με την κοινωνία όρθια και περήφανη, όχι εξαχρειωμένη και ταπεινωμένη. Η προάσπιση της κοινωνικής συνοχής αποτελεί όχι μόνο την αναγκαία συνθήκη της ανάταξης της οικονομίας (καθώς οι πλέον επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις προϋποθέτουν ευρεία κοινωνική και πολιτική συναίνεση), αλλά και το μέτρο της κοινωνικής ευθύνης και του ανθρωπισμού μας. Στην Ελλάδα της επόμενης μέρας μετά την κρίση, οι σχεδίες των ξεχασμένων πρέπει να φτάσουν άθικτες σε απάνεμο λιμάνι αντί να βουλιάξουν στα σκοτεινά νερά της κοινωνικής αδιαφορίας και της πολιτικής αναποτελεσματικότητας. Αυτός πρέπει να είναι ο πυρήνας ενός λειτουργικού και προοδευτικού εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης, το οποίο θα συμφιλιώνει την ανάπτυξη με την αλληλεγγύη για την έξοδο από την κρίση.

1 σχόλιο:

  1. Το άρθρο του Δ. Σκάλκου ειναι σημαντικό, γιατί επιτέλους, αναφέρεται σε θέματα προγραμματικά. Σε αντίθεση με την όλη σχετική συζήτηση, που επικεντρώνεται (αδιέξοδα κατά την ταπεινή γνώμη μου) σε θέματα πολιτικής τοπογραφίας και προσώπων ("κεντροαριστερά", σχέση με ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, "μεταρρυθμιστικός χώρος", "σοσιαλδημοκρατία" και τι αυτό σημαίνει στα Νότια Βαλκάνια), μιλά επιτέλους για "ξεχασμένες κοινωνικές ομάδες" vs "προσοδούχων", για "κοινωνική συνοχή" vs στο "κράτος των εξασφαλισμένων",
    Και επίσης, έστω με έμμεσο τρόπο, προχωρά, για λογαριασμό του λεγόμενου εκσυγχρονιστικού χώρου, σε αυτοκριτική της δέουσας κλίμακας: Όλη η πορεία του σκάφους ήταν λάθος, τελικά δεν ήταν στραβός ο γιαλός. Φυσικά μιλάμε για όλο το δρομολόγιο μετά το 1990, η περίοδος 2004 - 2008 ήταν μόνον οι τελευταίοι αδέξιοι ελιγμοί.
    Επιτέλους πολιτική, αντί για ιδεολογήματα και προεκλογικούς (όπως πάντα) ελιγμούς, άν η συζήτηση μπορούσε να συνεχιζόταν έτσι. Αλλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή