ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Παρατηρητήριο

Βγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάΒγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάχανα, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;να, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;ρκτο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Ποια αριστερά;


του Γιώργου Μοναστηριώτη

«Χρειάζεται να δούμε αυτοκριτικά το κρατικιστικό παρελθόν της Αριστεράς για να είμαστε αποτελεσματικοί σήμερα που προσπαθούμε να δώσουμε φωνή στην Κοινωνία των Πολιτών.Χρειάζεται μια νέα κουλτούρα που θα καταπολεμήσει την κρατούσα ιδεολογία της "θεσούλας" στο Δημόσιο, του "όλα θ...α τα κάνει το κράτος". Ήρθε η ώρα να πούμε ότι η Αριστερά επαγγέλεται τη Συλλογικότητα κι όχι τον παν-κρατισμό, ότι η δική μας συλλογικότητα δεν πνίγει την Ιδιαιτερότητα κάθε ατόμου, ούτε βεβαίως την Αξιοκρατία».
Λεωνίδας ΚΥΡΚΟΣ , «Ποια Αριστερά» (1987)

Η συμμετοχή της Δημάρ στην κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2012, δεν υπήρξε απλά και μόνον μια αναγκαία προσθήκη σε μια δύσκολη στιγμή για τη χώρα και την κατ'επίγουσα ανάγκη της να υπάρξει κυβέρνηση, για να μην οδηγηθούμε σε άγνωστες και ίσως επικύνδινες ατραπούς.
Αποτέλεσε κατά τη γνώμη μου και μία ιστορική στιγμή για την ανανεωτική αριστερά, αντίστοιχη της ιστορίας της, του υπέυθυνου λόγου της και της ευρωπαικής ματιάς που ανέκαθεν είχε η δημοκρατική-ανανεωτική αριστερά στο τόπο.
Ακόμα κι αν "σύρθηκε" από το αυτί για να συμμετάσχει στην τρικομματική, αυτό δεν αναρεί την υπεύθυνη στάση που έδειξε, όταν η χώρα την χρειάστηκε, η σύγχρονη αριστερά ήταν παρούσα.
Μέσα από τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση όμως, αναδείχθησαν δύο κυρίως παρά πολύ σημαντικές "αδυναμίες":

α) Η Δημαρ δεν ήταν προετοιμασμένη να συμμετάσχει σε μία κυβέρνηση κι αυτό δεν είναι μία αδυναμία οπώς υποστηρίχθηκε λόγο απειρίας, κάθε κόμμα όσο μικρό κι είναι, οφείλει να επεξεργάζεται συγκεκριμμένες κάθε φορά προτάσεις και όχι γενικόλογες αρχές περί προοδευτικής πολιτικής, αλλαγής πολιτικής κλπ. Η απειρία υπήρχε πράγματι, άλλα η έλλειψη συγκεκριμμένων προτάσεων δεν μπορεί να δικαιολογηθεί μόνον μέσω της απειρίας, εδώ φάνηκε πως και η Δημαρ ως κόμμα της αριστεράς είχε στο μυαλό της..... ότι αρκεί να είναι στην αντιπολίτευση.

β) Ο δεύτερος λόγος αφορά την πολιτική της ταυτότητα έτσι όπως εκφράστηκε από τους λόγους διαφωνίας της στην κυβέρνηση. Η αποχώρηση της επ'αφορμής το κλείσιμο της Ερτ, ανέδειξε την κρατικιστική της λογική και αντίληψη για τα πράγματα, είπωθηκε πως δεν διαχειρίστηκε σωστά επικοινωνιακά την εξοδό της από την κυβέρνηση, νομίζω πως αυτό είναι μια υπεκφυγή, μια χαρά τακτικιστικά και επικοινωνιακά το διαχειρίστηκε το θέμα, ακριβώς γιατί αποχώρησε, κλείνοντας το μάτι σε ένα 5% στους ψηφοφόρους του Σύριζα, έτσι ώστε να εξασφαλίσει κι αυτή ένα ποσοστό από την πίτα των ψηφοφόρων του αντι-μνημονιακού ανορθολογισμού.

Το πρόβλημα δηλαδή της Δημάρ είναι πως προσπάθησε να ψαρεύει από διάφορες δεξαμενές ψηφοφόρων πατώντας σε δύο βάρκες, με αποτέλεσμα να πέσει μέσα στο νερό, ήτοι να χάσει και από τις δύο πάντες, κι από τους υπέυθυνους σύγχρονους αριστερούς που την στήριξαν και από τους πασοκο-συριζαίους που πόνταρε.

Οι δύο απουσίες.

Η πρόσφατη απουσία του προέδρου Φ. Κουβέλη στην τελετή για την ανάληψη της ευρωπαικής προεδρίας από την Ελλάδα, ήταν μία ηχηρή απουσία για τους ανθρώπους της ανανεωτικής αριστεράς, που είχαν μάθει να στηρίζουν την ευρωπαική προοπτική της χώρας και την ολοκλήρωση της Ευρώπης. Ένας αριστερόστροφος πολιτικός ελιγμός αδικαιολόγητος και για το κύρος του Κουβέλη.

Η δεύτερη απουσία αφορά την συνάντηση των 58 στο Ακροπόλ, θα χρησιμοποιήσω μια φράση του Γ. Ψαριανού από το συνέδριο που μεταξύ άλλων είπε πως "αν ήτανε ο Φώτης Κουβέλης στο Ακροπόλ θα έπεφτε το Ακροπόλ, τέσσερα χρόνια η κεντροαριστερά ποιόν περιμένει; τον Βενιζέλο περιμένει; τον Φώτη Κουβέλη περιμένει!"Άλλα ο Κουβέλης δεν ήταν εκεί, η Δημαρ δεν ήταν εκεί, κι έτσι άφησαν χώρο στον Βενιζέλο, στον Κακλαμάνη, στο Δρυ, στην Άντζελα κλπ.

Οι 58 όμως είναι κι άλλοι πολλοί και πολύ άξιοι, γιατί τόσα χρόνια όταν ήθελα να σκεφτώ και αριστερά και ρεαλιστικά, έπαιρνα Τα Νέα για να διαβάσω τον Γιαννη Βούλγαρη να μάθω να σκέφτομαι και προοδευτικά και ευρωπαικά και σοσιαλδημοκρατικά, γιατί όταν ξεκίνησε η Δημαρ με τόσες ελπίδες και άλλες τόσες προσδοκίες, είχαμε πεί να λέμε αλήθειες, άλλα κάτι στο δρόμο άλλαξε, λίγο ο επαγγελματικός προσανατολισμός, λίγο τα οικονομικά μας, λίγο η κούραση...

Κι έτσι ο κύκλος της Δημάρ έκλεισε, γιατί ενώ αποτελείται από άξια στελέχη, παραμένουν μέσα στην παραδοσιακή κρατιστική λογική της αριστεράς.

Ο Γιώργος Μοναστηριώτης, είναι ιδιωτικός υπάλληλος, πρώην μέλος της Δημάρ και νυν της Δυναμικής Ελλάδας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου