ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

πίσω στα 60s

πίσω στα 60s

Παρατηρητήριο

"Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Αυτος ειναι ο τιτλος του συνεδριου. Τεχνηέντως και παραπειστικώς η συζήτηση μεταφέρθηκε σε συγκρίσεις μεταξύ των ολοκληρωτισμών του 20 αιώνα γιατί έτσι βόλευε τους αμετανόητους οπαδούς τους, ειδικά τους φιλοσοβιετικούς που είναι και ιδεολογικά κυρίαρχοι στη χώρα αυτή. Εχουμε μέλλον ακόμα μέχρι να βγάλουμε τη γλίτσα αυτή από πάνω μας. Είναι ένα ακόμα δείγμα της αβελτηρίας μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Υποψήφιοι διδάκτορες με μοναδικό κριτήριο την αμισθί εργασία


Σιγά σιγά γράφονται και κάποιες αλήθειες για τα άδυτα των πανεπιστημίων. Για τις αδικίες, τις αγκυλώσεις και τις αβάντες του, που κρύβονται επιμελώς πίσω από την αριστεροσύνη και τη δήθεν δημοκρατικότητα. (leo)

του Δημήτρη Κουρέτα από την Καθημερινή

«Επειδή η δικαιοσύνη της πόλης του Σόλωνα τεχνουργεί την ομοιότητα των πολιτών σε βάση φυσική, δεν υπάρχει ισοκατανομή των αγαθών, ούτε εξομοίωση των ποιοτήτων, ούτε η αταξική κοινωνία. Και οι πολίτες της πόλης του Σόλωνα δεν είναι οι Ουριήλ, οι Γαβριήλ, και οι άλλοι άγγελοι. Ο Σόλων, ο μεγαλύτερος ριζοσπάστης και οραματιστής, είναι συντηρητικός. Ετσι, η ισότητα της δημοκρατίας του Σόλωνα εδράζεται απάνου στη φυσική ανισότητα των πολιτών, που παρότι ανισότητα κατά το όμοιο, όλοι οι δάσκαλοι λόγου χάρη δεν έχουν το ίδιο ταλέντο, ωστόσο είναι ισότητα κατά το διάφορο, δάσκαλοι και πολιτικοί και μαστόροι λόγου χάρη είναι ίσοι απέναντι στην πόλη. Μ’ ένα λόγο, η δημοκρατία του Σόλωνα είναι το πιο τίμιο πολίτευμα που δημιούργησε ο άνθρωπος, γιατί ο κάθε πολίτης της Αθήνας έταξε στην πρώτη γραμμή τη σχέση του με τον εαυτό του σα μερίδιο της φύσης (μοίρα το λέγανε τότε), και σε δεύτερη γραμμή τη σχέση του με τους συμπολίτες σα συμβίωση και αφορμή σύγκρισης». Απόσπασμα από «Τα Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη.

Γενικά η έρευνα, κι αυτή πέρα από λίγες φωτεινές εξαιρέσεις, σε αυτή την έρμη χώρα μας υπηρέτησε μόνο την έρευνα και τη διανομή μεταπτυχιακών τίτλων, παραμένοντας ασύνδετη με την επιχειρηματικότητα και την πραγματική οικονομία, χωρίς συνεισφορά στη διαφοροποίηση των προϊόντων της πατρίδας μας, χωρίς συμμετοχή στην καινοτομία. Αραγε ποιος πλέον επιθυμεί να χρηματοδοτείται αυτή η έρευνα;

Πριν από μερικά χρόνια διάβασα κάποια στιγμή ένα κείμενο-ανακοίνωση ενός συλλόγου που εκπροσωπούσε τους άνεργους διδάκτορες. Το διάβασα και μετά ξαναδιάβασα τον τίτλο του συλλόγου. Ελεγε ότι αριθμούσε 15.000 διδάκτορες. Αραγε σε ποια χώρα του κόσμου ένας διδάκτορας έχει τέτοιο βαθμό ανεργίας; Βλέπω προκηρύξεις για έκτακτους διδάσκοντες που συνωστίζονται 30 άτομα για μια θέση των 400 ευρώ. Αραγε ποιος έφτιαξε αυτό το τερατούργημα; Ποιος ωθεί κατά χιλιάδες τους πτυχιούχους να κάνουν διδακτορικά;

Για να βάλουμε μια σειρά εδώ. Πρώτα-πρώτα θα πρέπει να πούμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων διδακτόρων είναι άμισθοι. Ουσιαστικά είναι οι «μαύροι» μιας μελανής πλευράς του συστήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας. Χωρίς καμία αξιολόγηση τις περισσότερες φορές, με μόνο κριτήριο αν θα δεχθούν να δουλέψουν τσάμπα εγγράφονται για διδακτορικό και εκεί αρχίζει ένας Γολγοθάς που οι ίδιοι δεν γνωρίζουν.

Ο άμισθος υποψήφιος διδάκτορας, καταρχάς είναι ένας σκληρά εργαζόμενος ο οποίος δεν πρόκειται να αποκτήσει ποτέ ταξική συνείδηση, γιατί απλά δουλεύει τσάμπα. Είναι δηλαδή δούλος. Αρα, αν υποτίθεται ότι οι «προοδευτικές» διοικήσεις των παντός είδους εργαζομένων στα ΑΕΙ έπρεπε να πουν κάτι, έπρεπε κατά τη γνώμη μου να μην επιτρέπουν τέτοια κατάσταση. Οι ισχυρισμοί ότι είναι εκπαιδευόμενοι δεν αντέχουν σε καμία κριτική και είναι αστείοι. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που οι διδάκτορες να δουλεύουν τσάμπα.

Δεύτερον, αυτή η κατάσταση βολεύει καθηγητές που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν χρήματα από προγράμματα στους διδάκτορές τους, επειδή δεν είναι ανταγωνιστικοί στην έρευνά τους. Τελεία και παύλα. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.
Σάπιο καθεστώς

Αν κύριε δεν μπορείς να εξασφαλίσεις προγράμματα σήμερα, τότε εφόσον δεν μπορείς να δώσεις θέση εργασίας σε έναν άνεργο πτυχιούχο, καλό θα είναι να ερωτηθεί η κοινωνία, αν επιθυμεί να πληρώνει έναν καθηγητή ΑΕΙ, ο οποίος έχει στη δουλειά έναν άνεργο χωρίς να τον πληρώνει, ανασφάλιστο και χωρίς να του διασφαλίζει έστω κάτι. Το μόνο που συντηρεί αυτός ο καθηγητής είναι ένα σάπιο καθεστώς ανίκανων να προσαρμοστούν σήμερα καθηγητών. Γιατί, λοιπόν, κύριε υπουργέ, επιτρέπετε κάτι τέτοιο; Γιατί δεν απαγορεύετε την εκπόνηση διδακτορικού όταν δεν υπάρχει εξασφαλισμένη χρηματοδότηση;
Η φυσική επιλογή δεν θα πρέπει να λειτουργεί; Και η συνέχιση τέτοιων συμπεριφορών προς τίνος το όφελος λειτουργεί; Ερωτήματα που χρήζουν απάντησης.
Σε λίγες μέρες θα έρθει στη Βουλή ο νέος νόμος για την έρευνα. Ευκαιρία για όποιους βουλευτές έχουν κάτι να πουν.


*Ο κ. Δημήτρης Κουρέτας είναι καθηγητής και αναπληρωτής πρύτανης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

5 σχόλια:

  1. Το κείμενο περιέχει υπερβολές και ανακρίβειες. Είναι γραμμένο για να εντυπωσιάσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα γράψω για κάτι φαινομενικά άσχετο αλλά για τους έχοντες σχέση με τα πανεπιστήμια πιστεύω πως όχι.

    Στα πανεπιστήμια υπάρχουν πολλά-πολλά χρήματα ακόμα και τώρα, αφορούν κυρίως τα Τμήματα σε Πολυτεχνικές Σχολές και σχετίζονται με πιστώσεις ΤΣΜΔΕ.
    Αυτά δεν συντελούν στην ανάπτυξη ανταγωνιστικής κουλτούρας για προσέλκυση προγραμμάτων, γιατί μοιράζονται συνήθως με το κεφάλι.
    Στις χειρότερες περιπτώσεις γίνεται σπατάλη.
    Σπάνια πανεπιστημιακοί, ακόμα και στο ίδιο Τμήμα μοιράζονται συσκευές (απο εκτυπωτές. ως ακριβότερα μηχανήματα).
    Αναλόγως υπάρχουν προγράμματα από περιφέρεια -- δεν έχω καταλάβει τα κριτήρια, το πότε ανακοινώνονται και κυρίως τι σχέση έχουν με έρευνα (σε πανεπιστήμια) ή πως εφαρμόζονται τα όποια αποτελέσματα -- βέβαια μετρούν ως προς την απορροφητικότητα.

    Όλα αυτά εχουν αντίκτυπο στην ποιότητα των διδακτορικών διατριβών που εκπονούνται. Αναφέρω την τραγικότερη, οι περισσότεροι Υποψήφιοι Διδάκτορες θεωρούν ότι έτσι ειναι τα πράγματα. Το χειρότερο; όλη τους η εκπαίδευση προέρχεται απ' τον "επιβλέποντα'', σπάνια επισκέπτονται άλλα κέντρα ή αναρωτιούνται γιατί κάνω αυτό πέραν του ότι μου είπαν να το κάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν δουλευω και θελω να κανω part-time (βραδια και Σαββατοκυριακα) διδακτορικο στη Φιλοσοφια με ενα αναγνωρισμενο καθηγητη(η καθηγητρια) χωρις χρηματοδοτηση δεν θα μπορω συμφωνα με τον κ. Αντιπρυτανη!

    Το θεμα ειναι συνθετο, και στρεβλωμενο οπως ολα στο Μπαχαλισταν. Αυτο που μετραει, δεδομενης μια διατριβης (αναμεσα σε δεκαδες χιλιαδες!! απ' οτι φαινεται), ειναι η ποιοτητα της. Η αξιολογηση μιας διατριβης δεν ειναι δυσκολη. Και βεβαια, η ποιοτητα μιας διατριβης επαφιεται παντα στην επιστημονικη ακεραιοτητα του επιβλεποντα. Αν ο κοσμος ειναι μικρος, η (διεθνης) επιστημονικη κοινοτητα ειναι ακομα μικροτερη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αν και με κάποιες υπερβολές, το κείμενο λέει αλήθειες για τα τα πανεπιστημιακά άδυτα που σπανίως συζητούνται ανοιχτά. Είναι υπό την έννοια αυτή χρήσιμη η παράθεσή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το κείμενο είναι μόνο γενικότητες, δεν αναφέρει ούτε ένα σοβαρό στοιχείο (οι 15000 που "κάπου διάβασα" δεν είναι σοβαρό), και, ενώ ξεκινά με ένα πρόβλημα (ανεργία κατόχων μεταπτυχιακού), η πρόταση αναφέρεται σε κάτι άλλο (απλήρωτο διδακτορικό ίσον κακό διδακτορικό), λες και όσοι κάνουν χρηματοδοτούμενο διδακτορικό δεν αντιμετωπίζουν ανεργία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή