ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο αγράμματος πλην όμως πτυχιούχος και "αγωνιστής" νέος είναι θετικό πρότυπο για μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Ο αντίθετος είναι σπασίκλας, ούφο, φύτουλας, φυτό κλπ. Μια ερμηνεία της σύγχρονης δυναστείας των αγραμμάτων.

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Πολιτική χωρίς παλιοκομματικό παρελθόν


του Πλάμεν Τόντσεφ

 Ενα καίριο ερώτημα θέτει ο Στ. Κασιμάτης στην "Καθημερινή" (16/3/2014): "Γιατί, μέχρις ότου ενσκήψει η κρίση, η συνεργασία εθεωρείτο επονείδιστη συνθηκολόγηση; Γιατί ήταν αδύνατο δύο κόμματα να βάλουν κάτω τις προτεραιότητές τους και να συνδιαλλαγούν στη βάση ενός ειλικρινούς quid pro quo;" 

Η δική μου εξήγηση είναι ότι, ενώ η κοινοβουλευτική δημοκρατία προφανώς προϋποθέτει την ύπαρξη κομμάτων και πολιτική χωρίς αντιπαράθεση απόψεων δεν γίνεται, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης τα κόμματα είδαν τον εαυτό τους ως αυτοσκοπό. Αντιλαμβάνονταν δηλαδή τον εαυτό τους ως υποκείμενα που δεν υπάρχουν για να υπηρετούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία, αλλά για να υπηρετούνται απ'αυτήν. Επί 35 χρόνια πρωτοστάτησαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ (με την αρωγή και του ΚΚΕ), αλλά στη συνέχεια βρήκαν και άλλους άξιους μιμητές που εμπέδωσαν το μάθημα ότι στην Ελλάδα σκοπός της πολιτικής είναι η ανάδειξη διαφορών (σημαντικών ή μη) μεταξύ απόψεων κι όχι η αναζήτηση κοινών παρονομαστών στο όνομα του ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος και της εθνικής ενότητας. Φυσικό επακόλουθο αυτής της νοοτροπίας είναι η αυτοαναφορικότητα των κομμάτων και το πανίσχυρο ένστικτο αυτοσυντήρησης, ακόμα κι όταν έχει εκλείψει ο λόγος ύπαρξής τους. Το επόμενο βήμα σ'αυτήν τη λογική/ψυχολογική αλληλουχία είναι η εκ προοιμίου εχθρική στάση έναντι κάθε νέου σχήματος (new kid on the block) που έχει το θράσος να σκάσει μύτη με τον κίνδυνο να χαλάσει την πιάτσα.

Προφανώς αναφέρομαι στο Ποτάμι που είναι το θέμα των ημερών, αλλά έχουμε δει κι άλλα νεοπαγή κόμματα και νεοεμφανιζόμενες κινήσεις στο παρελθόν που αντιμετωπίστηκαν με αρνητισμό και κακεντρέχεια απλά και μόνο γιατί δημιουργήθηκαν, όχι επειδή κατόπιν σοβαρής συζήτησης αξιολογήθηκε ότι κομίζουν ανεδαφικές ή λάθος πολιτικές προτάσεις. Σε ό,τι αφορά το Ποτάμι, βλέπουμε ότι περισσότερη κουβέντα γίνεται για το ποιά συμφέροντα κρύβονται πίσω από τον Στ. Θεοδωράκη και ποιά σατανικά σχέδια υπηρετεί παρά για την (προς το παρόν, τουλάχιστον) ελλιπή και νεφελώδη πρότασή του. Οι αντιδράσεις όλων των υπαρχόντων κομμάτων υπήρξαν ενστικτωδώς εχθρικές από την πρώτη στιγμή που δημοσιεύθηκε το άρθρο με τον τίτλο "Ξεκινάμε". Όντας αιχμάλωτοι της πολωτικής μεταπολιτευτικής κληρονομιάς, τα κόμματα και ιδίως τα φανατισμένα στελέχη τους (γνωστά ως "κομματόσκυλα") δυσκολεύονται να αντιληφθούν δύο σημαντικές εξελίξεις στην κοινωνία: 
- Εάν οι Αγανακτισμένοι του 2011 μούντζωναν κυρίως άτομα ως "προδότες" και "δωσίλογους", τώρα παρατηρούμε την πλήρη απαξίωση πολιτικών κομμάτων στο σύνολό τους.
- Οι πολίτες ξέρουν πλέον ότι κανένας δεν μπορεί μόνος του να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας, εξ ου και τα χαμηλά ποσοστά που παίρνουν όλα τα κόμματα και η αντικειμενική ανάγκη για κυβερνήσεις συνασπισμού.

Προσωπικά, δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτή μια "πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν" (παρθενογένεση δηλαδή;) που ευαγγελίζεται το Ποτάμι, αλλά καταλαβαίνω γιατί το σύνθημα αυτό έχει απήχηση στην κοινωνία. Ισως γιατί οι πολίτες το ερμηνεύουν ως πολιτική χωρίς παλιοκομματικό παρελθόν και χωρίς παλιοκομματικές παρωπίδες. Γιατί η περιχαράκωση εντός παλιοκομματικών τειχών δεν οδηγεί στην εξεύρεση λύσεων που να ωφελούν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, αν όχι όλη την κοινωνία. Λίγοι πολίτες θα καταλάβουν τη λατινική φράση quid pro quo, αλλά έχουν την απαίτηση για κάποια στοιχειώδη συνεννόηση και συναίνεση μεταξύ των κομμάτων σε βασικά ζητήματα. Όσα κομματόσκυλα δεν το κατανοούν αυτό, κινδυνεύουν κάποια στιγμή να βρεθούν αδέσποτα. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου