ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ουδέν κακον αμιγές καλού. Η καταστροφή του Σαρωνικού έχει και ένα θετικό. Άρχισε το ξήλωμα της " πολιτικής αριστερής οικολογιας" απο τη λίστα των κοινωνικών μας στερεοτύπων. Μεγαλη πρόοδος παίκτες. Ένας απίθανος φερετζές ιδιοτέλειας, αριστερισμού και άεργου επαγγέλματος. Καιρός ήταν.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Στρατηγικά αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ


Η αγορά δείχνει να εμπιστεύεται την Ελλάδα. Ίσως και γιατί απομακρύνεται η εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ. Τι σου κάνει ένα ΠΟΤΑΜΙ.   

του Μιχάλη Κυριακίδη από τη Μεταρρύθμιση

Νέο δίλημμα μας θέτει τώρα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. « Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τη Μέρκελ». Να λοιπόν το ουσιώδες ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι πολίτες, σύμφωνα με τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που ενώ διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα, έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα που δημιούργησε η στρατηγική του κόμματός του.

Οι αντιδράσεις του ιδίου, αλλά και των στελεχών του, την ώρα που η χώρα κάνει δειλά βήματα εξόδου από την κρίση, είναι ενδεικτικές αυτού του αδιεξόδου. Αρχικά έκαναν λόγο για στημένη έξοδο στις αγορές! Μια συμπαιγνία, δηλαδή, του παγκόσμιου και αδυσώπητου συστήματος των αγορών, που πριν από περίπου τέσσερα χρόνια πέταξε την Ελλάδα εκτός, με ποιους; Με την Ελληνική Κυβέρνηση; Την Μέρκελ και όλους τους απανταχού «μερκελιστές»; Για ποιο λόγο; Να σταματήσουν την ανοδική(;) πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία; Παιδιαριώδεις ισχυρισμοί, προκειμένου να αιτιολογήσουν την δική τους ανικανότητα να προσγειωθούν στην πραγματικότητα και να δημιουργήσουν μια ρεαλιστική εναλλακτική λύση.

Στη συνέχεια εμφανίστηκαν με τον ισχυρισμό πως πρέπει να μείνουμε στον δανεισμό με 1,5% στο πλαίσιο του μνημονίου, το οποίο ωστόσο καταδικάζουν και προαναγγέλλουν πως θα το καταργήσουν. Υποστήριξαν ακόμη πως η έξοδος στις αγορές, μας αφαιρεί το δικαίωμα να διαπραγματευτούμε το χρέος... Ισχυρισμοί που απευθύνονται σε αφελείς και δεν αντέχουν στην κοινή λογική. Επιχειρηματολογία, που δείχνει άγνοια ή εσκεμμένη απόκρυψη του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι διεθνείς αγορές, αλλά και η σημασία που έχει η επιστροφή μιας χώρας στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, μετά μάλιστα τις οδυνηρές προσπάθειες και την τεράστια ύφεση που γνώρισε τα τελευταία χρόνια.

Είναι πράγματι μια πολιτική μιζέριας που δείχνει το στρατηγικό αδιέξοδο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που στήριξε την πολιτική του, αλλά και την ύπαρξή του στον πόλεμο κατά του Μνημονίου και τώρα που τα μηνύματα είναι ενθαρρυντικά για έξοδο από το μνημόνιο, νιώθει πως θα μείνει με το πουκάμισο αδειανό.

Όλη αυτή την περίοδο της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ παρασύρθηκε σε έναν άκρατο λαϊκισμό και απώλεσε πολλά από τα χαρακτηριστικά ενός ευρωπαϊκού αριστερού προοδευτικού κόμματος, που αναζητά συμμαχίες και προτείνει ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Αντιθέτως, συναντήθηκε ακόμη και με ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις, όπως οι ΑΝ.ΕΛ, με μόνο κοινό σημείο τους τον λαϊκισμό, την συνωμοσιολογία, την εκμετάλλευση της οργής των απλών ανθρώπων και τον παραλογισμό. Επένδυσε στην καταστροφολογία, προβλέποντας την ανά τρίμηνο καταστροφή της χώρας, αλλά και την πτώση της κυβέρνησης.

Και τώρα, που όλα δείχνουν πως η χώρα βαδίζει προς την έξοδο από την κρίση, μοιάζει να ανησυχεί για το τι θα κάνει χωρίς «βαρβάρους». Το δίλημμα «Με την Μέρκελ ή τον ΣΥΡΙΖΑ», αυτή την αγωνία υποκρύπτει…
Ο Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος,Δ/ντής Σύνταξης της «Μεταρρύθμισης»

2 σχόλια:

  1. Μου άρεσε η εισαγωγική σου φράση, Λεο. Ετσι ειναι: " τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει".

    Και να μην ξεχνάμε οτι τα ποτάμια κυλούν καθε -ανεπανάληπτη- στιγμή. Ανανεώνονται διαρκώς μέσα στο συνεχές γιγνεσθαι. Δεν μένουν ποτε ιδια, έστω κι αν κάποτε θελουμε να πιστεύουμε το αντίθετο.

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λεό μου, θα σε στενοχωρήσω, αλλά καλύτερα, έτσι, παρά να σε αφήνω, στις όποιες ψευδελπίδες σου :

    Η ήττα όλων όσων υπερασπίζονται οι απόψεις σου θα είναι συντριπτική. Η χώρα γλυστρά προς την κατεύθυνση της δραχμής, όσο και αν δεν μπορείς να αποδεχθείς.

    Και φυσικά, η τρέχουσα διαχείριση, που διεξάγεται, από τους ξένους δανειστές και τους εντόπιους μπράβους τους δεν κάνει τίποτε άλλο, εκτός από το να υποδαυλίζει αυτή την πραγματικότητα. Υπό τις παρούσες συνθήκες και όσο δεν επιλέγεται, από το εντόπιο υπηρετικό προσωπικό, μια ριζοσπαστική διαχείριση της κρίσης, δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να γίνει και διαφορετικά. Η πραγματικότητα είναι αυτή, που είναι και έτσι, όπως είναι - είτε αυτό είναι αρεστό, είτε όχι.

    Και φυσικά, αυτήν την πραγματικότητα την λούζονται όλοι. Με πρώτους εκείνους, οι οποίοι, πεισματικά, την αρνούνται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή