ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Στρατηγικά αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ


Η αγορά δείχνει να εμπιστεύεται την Ελλάδα. Ίσως και γιατί απομακρύνεται η εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ. Τι σου κάνει ένα ΠΟΤΑΜΙ.   

του Μιχάλη Κυριακίδη από τη Μεταρρύθμιση

Νέο δίλημμα μας θέτει τώρα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. « Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τη Μέρκελ». Να λοιπόν το ουσιώδες ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι πολίτες, σύμφωνα με τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που ενώ διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα, έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα που δημιούργησε η στρατηγική του κόμματός του.

Οι αντιδράσεις του ιδίου, αλλά και των στελεχών του, την ώρα που η χώρα κάνει δειλά βήματα εξόδου από την κρίση, είναι ενδεικτικές αυτού του αδιεξόδου. Αρχικά έκαναν λόγο για στημένη έξοδο στις αγορές! Μια συμπαιγνία, δηλαδή, του παγκόσμιου και αδυσώπητου συστήματος των αγορών, που πριν από περίπου τέσσερα χρόνια πέταξε την Ελλάδα εκτός, με ποιους; Με την Ελληνική Κυβέρνηση; Την Μέρκελ και όλους τους απανταχού «μερκελιστές»; Για ποιο λόγο; Να σταματήσουν την ανοδική(;) πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία; Παιδιαριώδεις ισχυρισμοί, προκειμένου να αιτιολογήσουν την δική τους ανικανότητα να προσγειωθούν στην πραγματικότητα και να δημιουργήσουν μια ρεαλιστική εναλλακτική λύση.

Στη συνέχεια εμφανίστηκαν με τον ισχυρισμό πως πρέπει να μείνουμε στον δανεισμό με 1,5% στο πλαίσιο του μνημονίου, το οποίο ωστόσο καταδικάζουν και προαναγγέλλουν πως θα το καταργήσουν. Υποστήριξαν ακόμη πως η έξοδος στις αγορές, μας αφαιρεί το δικαίωμα να διαπραγματευτούμε το χρέος... Ισχυρισμοί που απευθύνονται σε αφελείς και δεν αντέχουν στην κοινή λογική. Επιχειρηματολογία, που δείχνει άγνοια ή εσκεμμένη απόκρυψη του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι διεθνείς αγορές, αλλά και η σημασία που έχει η επιστροφή μιας χώρας στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, μετά μάλιστα τις οδυνηρές προσπάθειες και την τεράστια ύφεση που γνώρισε τα τελευταία χρόνια.

Είναι πράγματι μια πολιτική μιζέριας που δείχνει το στρατηγικό αδιέξοδο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που στήριξε την πολιτική του, αλλά και την ύπαρξή του στον πόλεμο κατά του Μνημονίου και τώρα που τα μηνύματα είναι ενθαρρυντικά για έξοδο από το μνημόνιο, νιώθει πως θα μείνει με το πουκάμισο αδειανό.

Όλη αυτή την περίοδο της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ παρασύρθηκε σε έναν άκρατο λαϊκισμό και απώλεσε πολλά από τα χαρακτηριστικά ενός ευρωπαϊκού αριστερού προοδευτικού κόμματος, που αναζητά συμμαχίες και προτείνει ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Αντιθέτως, συναντήθηκε ακόμη και με ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις, όπως οι ΑΝ.ΕΛ, με μόνο κοινό σημείο τους τον λαϊκισμό, την συνωμοσιολογία, την εκμετάλλευση της οργής των απλών ανθρώπων και τον παραλογισμό. Επένδυσε στην καταστροφολογία, προβλέποντας την ανά τρίμηνο καταστροφή της χώρας, αλλά και την πτώση της κυβέρνησης.

Και τώρα, που όλα δείχνουν πως η χώρα βαδίζει προς την έξοδο από την κρίση, μοιάζει να ανησυχεί για το τι θα κάνει χωρίς «βαρβάρους». Το δίλημμα «Με την Μέρκελ ή τον ΣΥΡΙΖΑ», αυτή την αγωνία υποκρύπτει…
Ο Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος,Δ/ντής Σύνταξης της «Μεταρρύθμισης»

2 σχόλια:

  1. Μου άρεσε η εισαγωγική σου φράση, Λεο. Ετσι ειναι: " τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει".

    Και να μην ξεχνάμε οτι τα ποτάμια κυλούν καθε -ανεπανάληπτη- στιγμή. Ανανεώνονται διαρκώς μέσα στο συνεχές γιγνεσθαι. Δεν μένουν ποτε ιδια, έστω κι αν κάποτε θελουμε να πιστεύουμε το αντίθετο.

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λεό μου, θα σε στενοχωρήσω, αλλά καλύτερα, έτσι, παρά να σε αφήνω, στις όποιες ψευδελπίδες σου :

    Η ήττα όλων όσων υπερασπίζονται οι απόψεις σου θα είναι συντριπτική. Η χώρα γλυστρά προς την κατεύθυνση της δραχμής, όσο και αν δεν μπορείς να αποδεχθείς.

    Και φυσικά, η τρέχουσα διαχείριση, που διεξάγεται, από τους ξένους δανειστές και τους εντόπιους μπράβους τους δεν κάνει τίποτε άλλο, εκτός από το να υποδαυλίζει αυτή την πραγματικότητα. Υπό τις παρούσες συνθήκες και όσο δεν επιλέγεται, από το εντόπιο υπηρετικό προσωπικό, μια ριζοσπαστική διαχείριση της κρίσης, δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να γίνει και διαφορετικά. Η πραγματικότητα είναι αυτή, που είναι και έτσι, όπως είναι - είτε αυτό είναι αρεστό, είτε όχι.

    Και φυσικά, αυτήν την πραγματικότητα την λούζονται όλοι. Με πρώτους εκείνους, οι οποίοι, πεισματικά, την αρνούνται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή