ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Η αποτυχία της ΝΕΡΙΤ


του Ηλία Κανέλη από τα ΝΕΑ

Ηταν το κλείσιμο της ΕΡΤ αντιδημοκρατική εκτροπή και πραξικόπημα, όπως δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας; Σίγουρα, δεν ήταν κάτι που συνηθίζεται στις δημοκρατίες. Αλλά έγινε. Κι αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιλέξει να ξαναστήσει μαγαζί που ονομάζεται ΕΡΤ, όπως διακήρυξε χθες στο twitter, επʼ ουδενί μπορεί να ανασυστήσει εκείνο που έκλεισε. Το ότι, ήδη, λειτουργεί, έστω μερικώς, με τεράστιες ελλείψεις, το διάδοχο σχήμα ΝΕΡΙΤ κάνει ακόμα πιο περίπλοκη την υπόσχεσή του. Θα κλείσει (πραξικοπηματικά) τη ΝΕΡΙΤ ή θα τη μετονομάσει; Και πώς θα αποκαταστήσει τις παλιές ιεραρχίες, αφού έχουν προκύψει καινούργιες;

Ο Τσίπρας κάνει απλώς άγονη αντιπολίτευση. Ωστόσο, μετά την εκδήλωση του κυβερνητικού αυταρχισμού, δόθηκε η ευκαιρία για τη σύσταση μιας όντως νέας, ζωηρής και ανεξάρτητης ραδιοτηλεόρασης, δημιουργικής, φτηνής, χωρίς πολιτικές εξαρτήσεις και χωρίς τις παθογένειες της γραφειοκρατίας, του παραγοντισμού και του άρρωστου συνδικαλισμού. Εκ των πραγμάτων, η περιπέτεια ΝΕΡΙΤ απέδειξε την αποτυχία του ελληνικού κράτους, κυβέρνησης και διοίκησης, να στήσει με διαφορετικά απʼ τα συνήθη υλικά έναν νέο οργανισμό.

Μπορούσε, άραγε, όντως να φτιαχτεί μια κυψέλη ανεξαρτησίας, δημοκρατίας, λαϊκότητας και καλλιέργειας, όπως ήταν το αιτούμενο; Με τίποτα, από τη στιγμή που τέθηκαν κριτήρια «αντικειμενικότητας», κι άρχισε η συζήτηση για τη μοριοδότηση των υποψηφίων προς πρόσληψη μέσω ΑΣΕΠ. Μοιραία, η ΝΕΡΙΤ αποδείχθηκε μια μικρή νέα ΕΡΤ με ανάλογες παθογένειες: σε κανέναν δημιουργικό οργανισμό δεν μπορείς να περιμένεις πρωτοβουλίες και έμπνευση από πρόσωπα - ιμάντες ενός μηχανισμού που φοβάται και τις πρωτοβουλίες και την έμπνευση. Σε τέτοιους οργανισμούς ανθούν η γραφειοκρατία και η καμαρίλα.

Το μοναδικό μοντέλο για μια σύγχρονη ραδιοτηλεόραση είναι ένα, δεν είναι ασφαλής η επιτυχία του και αναλογικά μοιάζει στο μοντέλο τού κατά Μάνον Χατζιδάκι Τρίτου. Ενας ή μία, πρόσωπο με κύρος, που μπορεί να εμπνεύσει και να επιβληθεί, με την ομάδα του/της και την άποψή του για τα πράγματα, αναλαμβάνει με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ελευθερία την ευθύνη να φέρει εις πέρας ένα συνολικό δημιουργικό εγχείρημα, με συγκεκριμένο προϋπολογισμό τον οποίο δεν πρέπει να παραβιάσει ούτε κατά ένα ευρώ. Δέχεται προτάσεις, κάνει συνεντεύξεις, προτείνει, απορρίπτει. Χρειάζεται πετυχημένους, αλλά δεν έχει δικαίωμα να σνομπάρει νεότερες δυνάμεις. Δεν προσφέρει μονιμότητα (εκτός ίσως από τα στελέχη της διοίκησης και ορισμένους τεχνικούς) και έχει ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να αλλάζει συνεργάτες, ομάδα, γνώμη. Σε χρονικό ορίζοντα προκαθορισμένο ξέρει ότι θα κριθεί συνολικά. Αν αποτύχει, θα έχει χαθεί χρόνος. Αν όχι, θα έχει κερδηθεί η δυνατότητα ενός νέου μοντέλου δημόσιου οργανισμού, όχι μόνο στον τομέα της ψυχαγωγίας και της ενημέρωσης.

Ολα αυτά προφανώς είναι υποθετικά. Η πολιτική ζωή στην Ελλάδα δεν έχει χώρο για ανεξάρτητες δημιουργικές πρωτοβουλίες.
O Ηλίας Κανέλλης είναι δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου