ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Θέλω να μιλάς


Ηλίας Κανέλλης από τα ΝΕΑ

Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 στον Πειραιά ένας εργάτης, πατέρας δύο παιδιών, μέλος ενός λόχου χρυσαυγιτών, μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον Παύλο Φύσσα. Ενα πρόσωπο με κοινωνική δράση που, μεταξύ των άλλων, ήταν μουσικός και είδωλο του χιπ χοπ με το ψευδώνυμο Killah P. Δεν ήταν το πρώτο θύμα της οργάνωσης, στο παρελθόν είχαν υπάρξει καταγγελίες για οργανωμένες βιαιοπραγίες κυρίως κατά μεταναστών, ενώ τουλάχιστον ένας Πακιστανός, ο Σαχζάτ Λουκμάν, είχε δολοφονηθεί από μέλη της ίδιας οργάνωσης. Αλλά ο θάνατος του Φύσσα πολλαπλασίασε την πίεση προς τους θεσμούς, που κινητοποιήθηκαν παραπέμποντας τους πρωτεργάτες της Χρυσής Αυγής με τη βαριά κατηγορία της σύστασης εγκληματικής συμμορίας.
Γιατί όμως η νεοναζιστικής ιδεολογίας και πρακτικών οργάνωση να θέσει στο στόχαστρο έναν μουσικό, μάλιστα ενός ιδιώματος που δεν κινείται στην περιοχή της ποπ κουλτούρας; Αφενός, διότι οι χρυσαυγίτες δεν θεωρούν το συγκεκριμένο ιδίωμα μουσική αλλά, σύμφωνα με σημείωμα στο περιοδικό τους, έκφραση «νέγρων» εγκληματιών που βρωμίζουν τα αθάνατα εθνικά ιδεώδη. Αφετέρου, διότι το χιπ χοπ, ως στρατευμένο κίνημα του δρόμου, προβάλλει ως ταυτότητα τον αντιναζιστικό χαρακτήρα του. Κάτι περισσότερο: απευθύνεται όχι στη μεσαία τάξη και γενικότερα στις κοινωνικές ομάδες που κατά κάποιον τρόπο έχουν πρόσβαση στη γνώση, στην εργασία, στην κοινωνική ένταξη αλλά, μάλιστα με ελκυστικό τρόπο, κυρίως σε ένα κοινό που, δυνάμει, θα μπορούσε να είναι το προνομιακό κοινό του ναζισμού: αποκλεισμένοι, άνεργοι χωρίς εύκολη πρόσβαση στη γνώση που θα τους οδηγήσει μακριά από τη γειτονιά...

Την ίδια στιγμή που η Χρυσή Αυγή αναζητεί στις γειτονιές και στα σχολεία πιτσιρικάδες που θα μυηθούν στις ιδέες της φυλής, του αίματος, του επιθετικού εθνικισμού και του μίσους για όσους δεν τους μοιάζουν, στα ίδια μέρη άλλες ομάδες συντονίζονται σε μια κοινή κουλτούρα κάτω από τέσσερα χαρακτηριστικά: τη ραπ, το μπρέικ ντανς, το ντι τζέιινγκ και τα γκραφίτι. Μέσα από τη μουσική, την κίνηση, το χρώμα και μια ποίηση άμεση και εξομολογητική, ένας ολόκληρος αποκλεισμένος κόσμος μαθαίνει τη συνύπαρξη μέσα από τις διαφορές.

Δεν είναι άγιοι, και δεν θα μπορούσαν να είναι οι χιπχοπάδες. Αλλά είναι ζωντανοί και ανοιχτοί. Πρόσωπα που παλεύουν για την ένταξη και την έκφραση, πρόσωπα που μαθαίνουν ταυτόχρονα τη συλλογικότητα αλλά και την πίστη στον εαυτό τους. Γι' αυτό ο Killah P, το είδωλό τους, βρέθηκε στο στόχαστρο της Χρυσής Αυγής - μιας κουλτούρας του μίσους και του αποκλεισμού.

Απέναντι στην κουλτούρα αυτή, και στο μαχαίρι της, βρέθηκε ο Killah P/Παύλος Φύσσας. Διεκδικώντας ό,τι λέει στον τίτλο του το πιο δημοφιλές τραγούδι ενός άλλου χιπχοπά, που παρουσιάζεται με το ψευδώνυμο Ηρωας: «Θέλω να μιλάς». Σε αντίθεση με τον χρυσαυγίτη Ματθαιόπουλο που τραγουδούσε «Μίλα ελληνικά ή ψόφα».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου