ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Για την ψήφο εμπιστοσύνης



της Αννας Διαμαντοπούλου

Ο Κυβερνητικός Συνασπισμός ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης.  Άσκησε ένα συνταγματικό του δικαίωμα, με το πρόσχημα μίας - αίσθησης - σταθερότητας στο εσωτερικό που θα αντανακλάται και στο εξωτερικό.

Το έργο αυτό το έχουμε δει πολλές φορές και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης πολύ πιο έντονες από τις σημερινές...Τα αποτελέσματα ανούσια και εφήμερα. 
Αν η κυβέρνηση ήθελε να κάνει τη διαφορά και να επιχειρήσει μία εθνικής εμβέλειας κίνηση, ο στόχος θα έπρεπε να ήταν ο πολιτικός σχεδιασμός και η ειλικρινής προσπάθεια, για την επίτευξη συναίνεσης σε ένα συγκεκριμένο και επεξεργασμένο στόχο.
  
Ας ζητούσε ψήφο εμπιστοσύνης για  την υπεράσπιση της αξιοκρατίας, όχι της μετριοκρατίας που απεχθάνεται την αξιολόγηση. Για την υπεράσπιση της δίκαιης φορολόγησης για όλους, όχι της φοροαπαλλαγής σε όσα κοινωνικά στρώματα έχουν δύναμη και επιρροή. Για την υπεράσπιση όσων μεταρρυθμίσεων έγιναν και όχι για το ξήλωμα τους. Για τις δημόσιες επενδύσεις και όχι για την περικοπή τους για να χρηματοδοτηθούν με 5μηνα προγράμματα οι άνεργοι και μετά να επιστρέψουν στην ανεργία. Για αξιοπρεπείς συντάξεις, και όχι για άλλες συντάξεις, στους κάτω των 65.

Είναι η στιγμή που λόγω των ευρύτερων ευρωπαϊκών εξελίξεων - με ένα νέο Ευρωκοινοβούλιο και μία νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή - αλλά και των στενότερων που μας αφορούν άμεσα, δηλαδή διαπραγματεύσεις για την επόμενη περίοδο, πρέπει να γίνει μια εθνική προσπάθεια για την διαχείριση του δημόσιου χρέους, για τον εκλογικό νόμο και φυσικά για το Σύνταγμα το οποίο είναι βέβαια μακροχρόνια υπόθεση.

Ίσως θα ήταν η στιγμή να ανατρέψουμε την άθλια ιστορία των πολιτικών ακραίων συγκρούσεων γύρω από το χρέος τα τελευταία 180 χρόνια, και να δείξουν τα κόμματα ένα νέο ήθος που θα παραπέμπει σε αίσθημα μεγάλης εθνικής ευθύνης.

Η Kυβέρνηση έχει την ευθύνη να οργανώσει μια διαδικασία με εθνική επιτροπή για το χρέος, και τουλάχιστον η αντιπολίτευση έχει το εθνικό χρέος να ανταποκριθεί.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει ανάκαμψη και προσέλκυση επενδύσεων και φυσικά πολιτική σταθερότητα, με ένα χρέος το οποίο δεν μειώνεται και ένα έλλειμμα που παρά τα όσα λέγονται  - με συνυπολογισμένες τις τραπεζικές ενισχύσεις - είναι ακόμα και το 2013 στο 12% !!!

Η ελληνική θέση πρέπει να είναι επεξεργασμένη, φιλόδοξη αλλά και ρεαλιστική.

Η επιμήκυνση και η μείωση επιτοκίου δεν λύνουν από μόνα τους το θέμα, και το κούρεμα και η ρήτρα ανάπτυξης όπως διατυπώνονται , είναι ψέματα δυστυχώς συνειδητά για αυτούς που τα λένε. Ας ζητήσει λοιπόν στη συγκεκριμένη διαδικασία η κυβέρνηση την στήριξη μιας πρότασης, την οποία θα διατυπώσει από κοινού με την αντιπολίτευση, και αν αυτή αρνηθεί, ας πάρει την ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό. Η δημιουργία συναίνεσης, όμως, δεν μπορεί να είναι ένα επικοινωνιακό τέχνασμα και ωραία λόγια του στυλ "όλοι μαζί" κλπ. Η επίτευξη συναίνεσης είναι μια βαθύτατη πολιτική αλλά και τεχνοκρατική διαδικασία, όπου συμφωνούμε σε ένα σχέδιο που επεξεργαζόμαστε από κοινού, και όχι σε κάτι έτοιμο που έρχεται στο τραπέζι για να πει ο άλλος το όχι.

Ας ζητούσε ψήφο εμπιστοσύνης για αυτά.

Αντ΄ αυτού η συζήτηση και για την ψήφο εμπιστοσύνης θα περιστρέφεται γύρω από τις εκλογές με το πρόσχημα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας (πάντα θα υπάρχει ένα πρόσχημα).

Το 2012 το κόστος των εκλογών ήταν τεράστιο και το πλήρωσε ο ελληνικός λαός.

Επειδή, όμως, για τα παραπάνω κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει διάθεση να γίνουν, φοβάμαι ότι θα ξαναζήσουμε τον ευτελισμό της ελληνικής δημοκρατίας, με αρχηγούς που σέρνονται να υπογράψουν συμφωνίες, τις οποίες λοιδορούσαν και ακραίες μορφές εξωκοινοβουλευτικών επιτηρήσεων. Και όλα αυτά με ηρωικούς, θεατρικούς μονολόγους στα μπαλκόνια. Τότε, όμως, η ψήφος εμπιστοσύνης της βουλής θα είναι πλέον ψήφος δυσπιστίας από το λαό.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου