ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Οι βλαβερές συνέπειες των πρόωρων εκλογών



του Τάσου Τέλλογλου από το protagon

Οι προηγούμενες εκλογές του 2012 κόστισαν 25 δισ. στη χώρα - από εκείνα που δεν είχε. Πόσο θα στοιχίσει η ιδέα του ΣΥΡΙΖΑ να συνδέσει την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας με εκλογές; Άγνωστο. Θα έπρεπε να έχει μάθει από τους Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, το 2009, όταν πήγαν κατευθείαν στα «βράχια» επειδή δεν ηθελαν να συνενοηθούν τότε με τον Καραμανλή και τη Ν.Δ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι στην Ευρώπη μιλούν για μια άλλη πολιτική αλλά ποια μπορεί να είναι αυτή σε μία ηπειρο που δεν έχει αρκετούς εργαζόμενους πλέον επειδή γερνάει, σε μία ηπειρο που με το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ δαπανά πάνω από το 50% των κοινωνικών πόρων, σε μία Ευρώπη με ακριβό νόμισμα, ακριβή ενέργεια, μειωμένο προϋπολογισμό έρευνας και επιχειρήσεις (δεν μιλάω για τις ελληνικές) που το βάζουν στα πόδια από αυτήν;

Όμως οι κύριοι του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν συγκρούονται για αυτά. Η χώρα σέρνεται έρμαιο σε μια πολιτική σύγκρουση που, στην καλύτερη περίπτωση, θα οδηγήσει σε όσα έγιναν το 2009 με τον Γιώργο Παπανδρέου. Εδώ ο Σαμαράς έχει δίκιο: Δεν χρειάζεται να κινδυνολογήσει ο ίδιος για να φτάσει το επιτόκιο του 3τούς ομολόγου στο 9%. Όμως έχει άδικο όταν μέμφεται για όσα δεν έγιναν το τελευταίο εξάμηνο αποκλειστικά τους ξένους, που θεωρεί ότι τον άδειασαν και αδιαφορούν για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Η κυβέρνησή του έκανε πολλά, αλλά λιγότερα από εκείνα που μπορούσε και έπρεπε να κάνει, η Ελλάδα βελτίωσε την ανταγωνιστικότητά της αλλά στο βασικό της πρόβλημα τη λειτουργία και την ποιότητα των θεσμών που οδήγησαν στην οικονομική κρίση, έκανε ελάχιστα βήματα μπροστά.

Η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν λέει ότι η ασθενική ανάκαμψη μπορεί να καταστραφεί από μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδο με τρεις γύρους εκλογών για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις που σκέφτονται κάποιοι στη Συγγρού και την Κουμουνδούρου... Τον Μάρτιο η χώρα πρέπει να πληρώσει ομόλογα από χρήματα που δεν έχει. Στις 28 Φεβρουαρίου λήγει η δίμηνη παράταση του προγράμματος. Έτσι όπως τσακώνονται αυτοί, αν δεν εκλέξουν Πρόεδρο στο τέλος της ενδοξης αυτής διαδικασίας, η χώρα θα έχει γίνει περίγελως, κανείς δεν θα θέλει να τη βοηθήσει -γιατί αλλωστε;- και το χειρότερο από όλα θα την πληρώσουν οι κοινωνικά πιο αδύνατοι, ενώ οι τελευταίες οικονομίες της μεσαίας τάξης θα «καίγονται».
Τα δύο μεγάλα μπλοκ του πολιτικού φάσματος, η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να συνενοηθούν για έναν οδικό χάρτη που -όποιος και αν κερδίσει- θα διασφαλίζει ότι θα πάμε με ασφάλεια στον Μάρτιο.



1 σχόλιο:

  1. Δεν χρειαζεται καμια συνεννοηση μεταξυ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Γιατι επιτελους, ερχεται η πολυποθητη συνεννοηση της ΔΗΜΑΡ και του ΣΥΡΙΖΑ. Οι συντροφοι τα ξαναβρισκουν!, ναι για "την προοδευτικη διακυβερνηση της χωρας." Αληθεια, θυμαται κανενας γιατι τα ειχαν χαλασει? Επιτελους θα γινουν οι μεταρρυθμισεις που ηθελε τοσο καιρο η ΔΗΜΑΡ, και οι επανακρατικοποιησεις που τοσο θελει ο Λαφαζανης. Θα πεταμε ξανα με μια κρατικη προοδευτικη αεροπορικη εταιρεια, αυτη τη φορα στους παραδεισους του Μεταρρυθμιστικου Σοσιαλισμου. Αν δε ξαναδουλεψουν εκεινα τα δυο παροπλισμενα Α340 θα μπορουμε να φτασουμε και μεχρι τις εξωτικες ακτες της Βενεζουελας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή