ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Τα πρόσωπα του τέρατος


του Αριστείδη Χατζή από την  Athens Voice
Αυτή η τραγική περίπτωση ενός νέου παιδιού η ζωή του οποίου κινδυνεύει να χαθεί, μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να δούμε το αληθινό πρόσωπο πολλών.
- Καταρχήν το τρομακτικό και παρανοϊκό πρόσωπο του ελληνικού τζιχαντισμού που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους χειρότερους του είδους. Η θυσία της ανθρώπινης ζωής είναι ένα από τα εργαλεία του. Η άγνοια είναι ο καλύτερος σύμμαχός του.
- Το καιροσκοπικό και κυνικό πρόσωπο των πολιτικών κορακιών που εύχονται να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να σπεκουλάρουν πολιτικά πάνω στην «αποστολή αυτοκτονίας» του ή (από την άλλη μεριά) εκείνων που ελπίζουν σε ένα νέο «Δεκέμβρη του ‘08» για να παραμείνουν στην εξουσία ποντάροντας στα συντηρητικά φοβικά ένστικτα των νοικοκυραίων.
- Το γλοιώδες πρόσωπο αυτών που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα δικαιώματα και έχουν μετατραπεί αιφνιδίως και σε «ειδικούς στο σωφρονιστικό δίκαιο», ιδιότητα που θα διατηρήσουν όσο χρειάζεται για να υπερασπιστούν τον φορέα μιας τζιχαντιστικής ιδεοληψίας που φοβούνται να ομολογήσουν ότι εδώ και καιρό έχουν υιοθετήσει.
- Το υποκριτικό πρόσωπο αυτών που κάνουν ό,τι δεν βλέπουν τις πραγματικές προθέσεις, που κανείς δεν προσπάθησε άλλωστε να κρύψει, που αγωνιούν για το «δικαίωμα στην παιδεία» (που ποτέ δεν υπερασπίστηκαν αν και προσβάλλεται καθημερινά με βάναυσο τρόπο) και που αντιμετωπίζουν τον άγριο τζιχαντικό φανατισμό ως πράξη έλλογης πολιτικής ανυπακοής.
- Το αποκρουστικό πρόσωπο αυτών που αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή «ενός τρομοκράτη» και θεωρούν ότι αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για το κράτος «να δείξει επιτέλους πυγμή».
- Το κουτοπόνηρο πρόσωπο αυτών που βρίσκουν εύκολες λύσεις αδιαφορώντας για τις συνέπειες σε δύο πράγματα που είναι εξίσου ιερά: την ανθρώπινη ζωή και τους θεσμούς.
- Το αξιοθρήνητο πρόσωπο του ατροφικού ελληνικού κράτους δικαίου που προσφέρει γενναιόδωρα τα εκρηκτικά στους τζιχαντιστές δια των παραλείψεων και των αυθαιρεσιών του.
Όλα αυτά τα πρόσωπα μου είναι εξίσου απεχθή. Αλλά αν τα προσθέσεις θα διαπιστώσεις ότι σχηματίζουν μια ισχυρή πλειοψηφία. Αυτά τα πολλά πρόσωπα είναι ψηφίδες που σχηματίζουν το θλιβερό πρόσωπο της χώρας μας.

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ακριβοδίκαιο κείμενο, "προς όλα τα αζιμούθια", και εξαιρετικά ευθύβολο.

    Ποό πολύ σιχαίνομαι τα πολιτικά κοράκια που εύχονται να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να σπεκουλάρουν πολιτικά.
    Πιό πολύ φοβάμαι τα άλλα κοράκια, που ελπίζουν σε ένα νέο «Δεκέμβρη του ‘08» για να παραμείνουν στην εξουσία ποντάροντας στα συντηρητικά φοβικά ένστικτα των νοικοκυραίων.
    Δεν διαφέρουν ουσιαστικά, και οι δύο κατηγορίες είναι και κυνικοί, και θανατολάτρες και απίστευτα ηλίθιοι.
    Το τέλος του άρθρου, ότι όλοι αυτοί οι κακοήθεις και ανεγκέφαλοι "σχηματίζουν μια ισχυρή πλειοψηφία", ακριβώς επειδή είναι εύστοχο, με κανει να σκεφτώ τι νόημα έχει σήμερα να είναι κάποιος πολιτικά ενεργός στη χώρα της φαιδράς αγγουρέας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή