ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Αναζητώντας το Δημοσιονομικό ΚΤΕΟ


της Αντιγόνης Λυμπεράκη από την Καθημερινή
Στο δημοτικό μας μάθαιναν το Σύμβολο της Πίστης. Στην ΚΝΕ, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Στα εκλογικά πάνελ μας ρωτούν αμέσως αν το χρέος είναι βιώσιμο. Οπως και στις άλλες περιπτώσεις, από την απάντηση εκπορεύονται αμέσως και όλες οι απόψεις που «οφείλεις» να έχεις. Γιατί και το αν το χρέος είναι βιώσιμο έχει μεταβληθεί και αυτό σε Σύμβολο της Πίστης.

Τι να κάνουμε εμείς οι άπιστοι, που εκτός από υποψήφιοι είμαστε και οικονομολόγοι;

Τι να κάνεις όταν θεωρείς την ερώτηση απλοϊκή, υπεραπλουστευμένη και παραπλανητική; Τι να κάνεις αν αυτά που ακολουθούν την απάντησή σου μοιάζουν αιρετικά. Πώς να μιλάς για οικονομικά με όρους θεολογίας – και μάλιστα μεσαιωνικής θεολογικής ορθότητας;

Οι ερωτώντες σκέφτονται σαν να έχουν περάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος από ένα αλάνθαστο δημοσιονομικό ΚΤΕΟ. Οι τεχνικοί αφού εξετάσουν τη διάρθρωση, το επιτόκιο και μια σειρά άλλα πιο δυσνόητα, δίνουν ή δεν δίνουν το πολυπόθητο πιστοποιητικό βιωσιμότητας. Η βεβαιότητά τους αυτή δεν σηκώνει ενστάσεις ούτε υποσημειώσεις. Μη μονολεκτικές απαντήσεις χαρακτηρίζονται υπεκφυγές.

Αν αντιτάξει κάποια ότι η βιωσιμότητα προκύπτει από τη λύση μιας πρωτοβάθμιας (και σε μερικές περιπτώσεις δευτεροβάθμιας) διαφορικής εξίσωσης στην οποία ρόλο, εκτός από το ίδιο το χρέος, παίζουν ο ρυθμός ανάπτυξης, αλλά και πιο «soft» θέματα όπως η αξιοπιστία και η ταυτότητα του οφειλέτη, τότε έχει σίγουρα χάσει το παιχνίδι. Ακόμη και όταν έχει δίκιο. Το να παρατηρήσει ότι η Ιαπωνία έχει μεγαλύτερο χρέος από εμάς και τα καταφέρνει, ή ότι το Βέλγιο είχε καταφέρει να μειώσει το χρέος του σε ανεκτά επίπεδα θεωρούνται παραδοξολογίες.

Η μόνη λύση που απομένει για την άτυχη οικονομολόγο μας, είναι να προτείνει ένα εναλλακτικό –αιρετικό– ΚΤΕΟ που θα λειτουργεί με άλλα κριτήρια. Και ας με κάψουν στην πυρά.

Αυτό που μας ενδιαφέρει δεν είναι το χρέος αλλά η παραγωγή. Το χρέος είναι πρόβλημα αν βάζει εμπόδια στην ετήσια οικονομική δραστηριότητα. Τα εμπόδια αυτά προκύπτουν από την αφαίμαξη ετήσιων ποσών για την αποπληρωμή, που αλλιώς θα πήγαιναν λ.χ. στις επενδύσεις. Κρίσιμη σημασία έχει επίσης ο ρυθμός ανάπτυξης – αν αναπτύσσεσαι γρήγορα μπορείς να συντηρείς ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος παρά αν είσαι στάσιμος. Αν έχεις πιστωτές που σε δανείζουν ασμένως, είναι προφανές πως μπορείς να ζεις με μεγαλύτερο χρέος.

Αν πρώτα εξετάζεις το χρέος και μετά την ανάπτυξη, είναι σαν να βάζεις το κάρο πριν από το άλογο. Αν προκρίνεις μονομερείς ενέργειες που μειώνουν το χρέος αλλά σε απομονώνουν και σε αποκόπτουν από το παγκόσμιο εμπόριο και από τις πηγές τεχνολογικής ανάπτυξης, τότε έχεις ριζικά πλήξει τη βιωσιμότητα της οικονομίας. Οταν η βιωσιμότητα του χρέους εξαρτάται από την ταχύτητα ανάπτυξης, πρώτα φροντίζεις να προωθήσεις τις μεταρρυθμίσεις που εγγυώνται επιτάχυνση της ανάπτυξης γιατί έτσι θα αυξήσεις την πιστοληπτική σου ικανότητα. Αν πάλι επιλέξεις το αντίθετο, η μείωση της ανάπτυξης είναι ο ασφαλέστερος τρόπος εξασφάλισης της μη βιωσιμότητας του χρέους. Αυτό εξασφαλίζει πιθανώς τον οίκτο και τη συμπάθεια, αλλά δεν αποτελεί επιχείρημα στη διαπραγμάτευση: το χρέος και η ανάπτυξη πρέπει πάντα να συνεξετάζονται. Το δικό μου δημοσιονομικό ΚΤΕΟ, πάντα συνεξετάζει το χρέος με την ανάπτυξη.

Γι’ αυτό στο «Ποτάμι» προτάσσουμε την τόνωση της ανταγωνιστικότητας με μεταρρυθμίσεις ως το πλέον επείγον. Η εθνική διαπραγμάτευση για το χρέος έρχεται ως επιστέγασμα της προσπάθειας, και αφού προβληθεί το βασικό επιχείρημα που είναι η βελτίωση της παραγωγής. Αυτό που προέχει είναι η ουσιαστική βοήθεια στην ανάπτυξη των επόμενων ετών και όχι οι φτηνοί παλικαρισμοί των μαζικών και μονομερών διαγραφών χρέους. Τέτοιες διαγραφές μπορεί να θεραπεύουν την ασθένεια, καταδικάζουν όμως τον ασθενή.

Το δικό μας ποταμίσιο Δημοσιονομικό ΚΤΕΟ δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές προεκλογικά. Αλλά θα είναι χρήσιμο μετεκλογικά. Και αυτό είναι που έχει σημασία.
* Η κ. Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι υποψήφια βουλευτής του «Ποταμιού» στη Β΄ Αθηνών.

1 σχόλιο: