ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Παρατηρητήριο

Βγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάΒγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάχανα, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;να, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;ρκτο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Η ανάπτυξη πηγή δυστυχίας


Σωτήρης Γεωργανάς από την Καθημερινή
H ​​συνύπαρξη των ανθρώπων σε κοινωνίες πάντα προκαλούσε σύγκρουση μεταξύ της ατομικής ελευθερίας και της ανάγκης για αμοιβαίες παραχωρήσεις, για κανόνες. Οσο πιο πολιτισμένη γίνεται μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερη δυστυχία προκαλεί σε κάποιους πολίτες που περιορίζονται από τις κοινωνικές επιταγές, όπως έγραφε ήδη το 1929 ο Φρόιντ στο διάσημο Das Unbehagen in der Kultur (μεταφρασμένο ως «Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας»). Μια λιγότερο μελετημένη έκφανση αυτού του φαινομένου είναι η οικονομική ανάπτυξη και η ανεξήγητη δυστυχία που φαίνεται να φέρνει σε μερικούς συμπολίτες μας.

Πρόσφατα παραχωρήθηκε, ξεπερνώντας (οριστικά;) και τον σκόπελο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, το αεροδρόμιο του Ελληνικού για ένα από τα μεγαλύτερα έργα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Οι παραχωρησιούχοι υπόσχονται επένδυση 7-8 δισ. που θα φέρει εργασία για 50.000 άτομα (σχεδόν το συνολικό εργατικό δυναμικό του Βόλου δηλαδή) και 1 εκατομμύριο νέους επισκέπτες για την Αθήνα. Συγκριτικά, το τελευταίο αυτόφωτο μνημείο μεγάλου βεληνεκούς που χτίστηκε στην πόλη (όχι π.χ. μουσείο επίδειξης περασμένων μεγαλείων), ο Παρθενώνας, έχει περίπου 2 εκατ. επισκέπτες. Οσο προκλητικό και να ακούγεται, στο Ελληνικό χτίζουμε, τουριστικά μιλώντας (και αν ευσταθούν τα στοιχεία), μισό Παρθενώνα. Χωρίς μάλιστα να χρειαζόμαστε τα μεταλλεία του Λαυρίου.

Κι όμως, ένα έργο τέτοιας σημασίας για την πόλη, αν όχι για τη χώρα, έπρεπε να περιμένει τη βαθύτατη οικονομική κρίση για να γίνει. Ο χώρος του αεροδρομίου είναι ελεύθερος τουλάχιστον από το 2004, αλλά κάθε ιδέα ανάπτυξης προσέκρουε σε ανυπέρβλητα (όπως απεδείχθη) εμπόδια. Ακούσαμε την ολιγοφρενή άποψη ότι μια περιουσία τέτοιου μεγέθους ανήκει αποκλειστικά στους όμορους δήμους (με την ίδια λογική, αν ανακαλύπταμε πετρέλαιο στη Ρω θα ανήκε αποκλειστικά στην Κυρά της;). Αλλοι πρότειναν ολόκληρος ο χώρος να γίνει πάρκο, λες και δεν φτάνουν τα 2.000 στρέμματα που θα γίνουν τώρα (επταπλάσιο από το Πεδίον του Αρεως!).

Σίγουρα μια επένδυση τέτοιου μεγέθους δεν γίνεται χωρίς να θίξει συμφέροντα, θεμιτά ή μη. Κάποιος φοβάται ότι θα εμποδίζεται η θέα του (λες και το ερημωμένο αεροδρόμιο είναι χάρμα οφθαλμών), άλλος ότι η επιχείρησή του θα χάσει τη λάμψη της, συγκρινόμενη με τα άλματα προόδου που φέρνει η νέα επένδυση. Ισχυρίζομαι όμως ότι σημαντικό μέρος της αντίστασης σε τέτοια έργα δεν πηγάζει από πραγματικά συμφέροντα, πόσο μάλλον από περιβαλλοντισμό ή επιθυμία για δικαιότερες λύσεις. Μερικοί από μας απλά δεν αγαπούμε την ανάπτυξη, τι να πεις, μας κάνει δυστυχείς. Γιατί να φτιάξουν ξενοδοχεία και εμπορικά κέντρα στο Ελληνικό, αν δεν μπορώ εγώ να τα χρησιμοποιώ όσο θέλω; Ας μη γίνει καν πάρκο, ας γίνουμε όλοι φτωχοί και μίζεροι, ας μένει η πόλη έρημη και παραμελημένη, ας μένουν τα δημόσια ταμεία αδειανά, φτάνει να αποτρέπουμε έναν άνθρωπο απ’ το να διασκεδάσει.
Το αστείο είναι ότι δεν μιλάμε καν για την «κατσίκα του γείτονα», είναι σαν να προτιμούμε να μη βρέξει γιατί θα μεγαλώσουν τα σπαρτά του γείτονα πιο γρήγορα απ’ τα δικά μας. Γιατί φυσικά από επενδύσεις τέτοιας κλίμακας ωφελείται κάθε κάτοικος της Αθήνας, αν όχι της χώρας. Εκτός από το ίδιο το έργο, που απευθύνεται και στους κατοίκους τελικά, το Δημόσιο έχει αυξημένους πόρους για μισθούς και συντάξεις, οι εργαζόμενοι στην επένδυση αυξάνουν την κατανάλωσή τους σε κάθε είδους αγαθά και υπηρεσίες που παράγουμε οι υπόλοιποι, όλοι κερδίζουμε.
Το παράδειγμα του ξενοδοχειακού συγκροτήματος Κόστα Ναβαρίνο είναι χαρακτηριστικό: η επένδυση έχει αναβιώσει το αεροδρόμιο της Καλαμάτας με απευθείας πτήσεις ακόμα και απ’ τη Στοκχόλμη, η περιοχή ολόκληρη μπαίνει αποφασιστικά στα διεθνή τουριστικά έντυπα, ο τουρισμός έχει εκτιναχθεί, το όφελός μας είναι ξεκάθαρο.

Ας αναρωτηθούμε, τώρα που είδαμε μια πραγματικά μεγάλη τουριστική επένδυση να γίνεται χωρίς να συμβαίνουν σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί, τώρα που το Ελληνικό παίρνει τον δρόμο της πραγματοποίησης (μέχρι να το ακυρώσει κάποιος «δυστυχισμένος» από την ανάπτυξη δικαστής του ΣτΕ;), πόσα άλλα τέτοια έργα έχουν κολλήσει και δεν πραγματοποιούνται;

Πόσα ωφέλιμα έργα δεν θα διανοηθεί καν να σκεφτεί ένας επίδοξος επενδυτής, γιατί δεν αντέχει να τα βάζει με τους δυστυχείς; Πόσο πιο πλούσια θα ήταν η χώρα μας, αν δεν είχαμε τέτοια ξεροκεφαλιά; Πόσο πιο ευτυχισμένοι θα γινόμασταν αν επιτρέπαμε στην ανάπτυξη να έρθει με τα δικά της πόδια, αντί να ζητιανεύουμε δανεικά («διαπραγματευόμαστε») στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον;
* Ο κ. Σωτήρης Γεωργανάς είναι αν. καθηγητής Οικονομικών στο City University Λονδίνου – επισκέπτης καθ. στο New York University.
Έντυπη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου