ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Παρατηρητήριο

Βγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάΒγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάχανα, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;να, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;ρκτο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Η αριστερά των παρελάσεων



 Ηλίας Κανέλλης (από Τα ΝΕΑ)

Ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς μοίρασε στα σχολεία της χώρας μια εγκύκλιο, στην οποία περιγράφει το κατά τη γνώμη του (ή την κατά τη γνώμη της Αριστεράς που εκπροσωπεί) νόημα της επετείου της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης του 1821. Το κείμενο κάνει μνεία στον Διαφωτισμό και παραδέχεται ότι η ελληνική επανάσταση δημιούργησε σε μεγάλο βαθμό τον λαό που την έκανε.

Αλλά δεν είναι αυτό το νόημά του. Η αταξική ολότητα που δεσπόζει στον λόγο του υπουργού, ο κυρίαρχος λαός, ο οποίος, αν χρειαστεί, θα αποτινάξει κάθε λογής τυραννία, είναι ο κορμός του εθνολαϊκισμού. «Ενας λαός», λέει ο κ. Μπαλτάς, «ίσως χρειαστεί ξανά και ξανά να επιβεβαιώσει τον εαυτό του: κάθε φορά που θα είναι αναγκασμένος να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του, την κυριαρχία του, την αξιοπρέπειά του και την περηφάνια του, τη δημοκρατία του, την πολιτική του ύπαρξη, κάθε φορά που θα χρειαστεί να ξαναπούμε όλοι μαζί: "Εμείς, ο λαός"».

Στο σημείο αυτό, ο υπουργός υποβαθμίζει συστηματικά δυο ουσιώδεις έννοιες. Την έννοια του πολίτη και την έννοια των θεσμών και του ρόλου τους στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Διαγράφει, επίσης, την εξέλιξη της χώρας μέσα στην υπερεθνική Ευρωπαϊκή Ενωση, προκειμένου να δώσει έμφαση σε μια Ελλάδα-κοινότητα αίματος και θυσιών, σε μια συλλογικότητα πολεμιστών.
Ο λαός του κ. Μπαλτά είναι ό,τι το έθνος του Πάνου Καμμένου. Μια κατασκευή ομοιογενής και περιούσια, με στρατιωτική δομή, έτοιμη να πολεμήσει εναντίον κακών, αντιπάλων, εχθρών. Τώρα το ξέρω καλά: η Αριστερά των παρελάσεων είναι η ίδια με τη Δεξιά των παρελάσεων. Δυνάμει πολεμικές παρατάξεις που συμμάχησαν για να υπερασπίσουν τη φενάκη του Χρήστου Σαρτζετάκη: το ανάδελφον, τον εξαιρετισμό, την απομόνωση. Ο λαός του κ. Μπαλτά είναι ένα σχήμα λόγου, πάνω στο οποίο στηρίζονται ιδεολογίες όχι ανοιχτής κοινωνίας αλλά ολοκληρωτισμού.

Η εγκύκλιος του Υπουργού ΕΔΩ

2 σχόλια:

  1. Αλικη Νικολου23 Μαρτίου 2015 - 10:13 μ.μ.

    Πραγματι, η αναφορα στον "Λαό" ως ενιαίας υπερβατικης οντότητας, η οποια νομιμοποιεί με άμεσο τροπο Το Κομμα και Τον Ηγέτη να δράσουν εξ ονόματος του Έθνους η της Φυλής, αποτέλεσε ιστορικά την ιδεολογική και προπαγανδιστικη βαση των καθε ειδους ολοκληρωτισμων.

    Μια χαρα ταιριάζουν κατι τύποι σαν τον Μπαλτά με κατι τύπους σαν τον Καμμένο.
    Τους ενώνει ο εθνολαικισμος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...Στον κυβερνητικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-εισοδιστικού ΠΑΣΟΚ και λοιπών μικρότερων δυνάμεων, παγιώνεταιi μια αντίστροφη ιδεολογική ηγεμονία: μια «εξουσία του σερβιτόρου επί του μάγειρα». Στους πολίτες προβάλλεται η ηγεμονία του ελάσσονος εταίρου επί του μείζονος, με την βοήθεια και της λεγόμενης αριστερής, σκληρά ευρωσκεπτικιστικής ενδοκομματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ.
    Ο «μάγειρας», δηλαδή ο πλειοψηφικός, «προεδρικός» ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να πείθεται και να μαγειρεύει όχι τις δικές του συνταγές αλλά του «σερβιτόρου». Η «αντιμνημονιακή ΕΑΔΕ» (Εθνική Αντιγερμανική Δημοκοπική Ενότητα) διαχέεται στον «όλο ΣΥΡΙΖΑ» από τους οπαδούς της ρήξης «εκτός ευρώ» που «πιστεύουν και στο σοσιαλισμό», αριστερούς περισσότερο Σμιτιανούς-Λενινιστές παρά μαρξιστές (άλλοι «σερβιτόροι» έχουν άλλα κίνητρα).
    Σε επίπεδο πολιτικής στρατηγικής διαχέεται ένας βουλησιαρχικός ανορθολογισμός, που μοιάζει σαν να βγαίνει μέσα από τις σελίδες του Καρλ Σμιτ ή των μεγαλοϊδεατών Ελλήνων στοχαστών της δεξιάς στις αρχές του 20ού αιώνα: Μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, συστημικά ασήμαντη μέσα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, να δράσει ως «πυροκροτητής» προκειμένου να σκάσει η ευρωζώνη και μαζί της να διαλυθεί ο καπιταλισμός. Μοιάζει σαν ένα και μοναδικό από τα καναρίνια τα κλεισμένα μέσα στο «σιδερένιο κλουβί» του Μάξ Βέμπερ, ν' αρχίσει να χτυπιέται μόνο του πάνω στα σκληρά σύρματα του κλουβιού.
    Φυσικα, από τη στιγμή που η συζήτηση αφορά πολιτική στρατηγική και προγραμματικές επιλογές και όχι κουβέντα γύρω από τραπέζι με πολλά σκληρά οινοπνευματώδη, η εναλλακτική λύση στην αυτοκτονία του καμικάζι (ένα «Κούγκι - μικρό Περλ Χάρμπορ στο Αιγαίο», από μόνο του παράλογο αλλά και πράξη άσκοπη, ανώφελη), είναι προφανής και πλανάται στον αέρα...

    Το φετίχ της διαπραγμάτευσης, η «Σμιτιανή Αριστερά» - και στην πράξη, «στο ίδιο έργο θεατές»...
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/p/blog-page_15.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή