ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Εθνικοφροσύνη εις άφεσιν αμαρτιών


του Αχιλλέα Γραβάνη από την Athens Voice
Τα προβλήματα της χρηματοδότησης των βασικών αναγκών της χώρας συσσωρεύονται, με πιο πρόσφατο αυτό της διαφαινόμενης δυστοκίας εκταμίευσης των κονδυλίων του ΕΣΠΑ. Προηγήθηκαν οι διεθνείς «θεσμοί», όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τραπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η οικονομική κατάσταση του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα πλησιάζει πλέον και επίσημα τη χρεοκοπία. Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που της έστρωσαν το έδαφος, προσπάθησαν το 2010 να την αποφύγουν, όμως με ημίμετρα, για να μη θίξουν την κρατικοδίαιτη εκλογική τους πελατεία. Απέφυγαν τις σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όπως ο διάβολος το λιβάνι, εφαρμόζοντας οριζόντιες περικοπές δίχως αναπτυξιακή λογική, δίχως κοινωνική δικαιοσύνη. Προστάτευσαν έτσι τον πελατειακό τους δημόσιο τομέα, προγράφοντας τον ιδιωτικό. Έτσι κι αλλιώς οι αιμοδότες τους επιχειρηματίες από το δημόσιο ανέπνεαν οικονομικά.
Η τύχη της χώρας σ’ αυτή την εξαιρετικά επικίνδυνη ιστορική συγκυρία είναι στα χέρια sui generis οικονομολόγων, που «φούσκωσαν» τα τελευταία χρόνια μέσα απο τις δημόσιες σχέσεις και το συγχρωτισμό τους με την εξουσία. Το «κυβερνητικό» ζεύγος» του Γιάνη και της Έλενας είχε «κουμπάρο» τον Γιώργο, είναι δε εξαιρετικά περιγραφικό της sui generis διεθνούς εικόνας της χώρας! Αυτό σήμερα συζητά με τους διεθνείς «θεσμούς» για τη σωτηρία της.
Η επιστημονική τους επάρκεια δύσκολα υποστηρίζεται από τα ακαδημαϊκά και διεθνή τους πεπραγμένα και η αξιολόγησή τους απο κορυφαίους συναδέλφους τους (peers evaluation) είναι κατά πλειοψηφία αρνητική. Η εξόχως ανησυχητική εικόνα της «αριστερής» κυβερνητικής ελίτ συμπληρώνεται από τους γόνους εύπορων οικογενειών (Αλέξης, Πάνος) που δεν έχουν διοικήσει στη ζωή τους ούτε περίπτερο. Η μόνη τους εμπειρία είναι μέσα από τους κομματικούς διαδρόμους, όμως από τα γεννοφάσκια τους. Έχουν αποκτήσει μία εκ του ασφαλούς, virtual επαφή με τα προβλήματα των πολιτών, μέσα απο τις πρώιμες φιλοδοξίες τους να κυβερνήσουν την Ελλάδα.
Η κυβέρνηση προετοιμάζει το λαό για μια διαφαινόμενη, επίσημη χρεοκοπία. Γνωρίζει ότι οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για μία άλλη, εξωστρεφή, διεθνώς ανταγωνιστική οικονομία δεν είναι στην ατζέντα της, δεν τις αντέχει πολιτικά. Άλλα έχει υποσχεθεί στους απελπισμένους ψηφοφόρους της: θέσεις εργασίας στο δημόσιο, κρατικές επιχειρήσεις. Οι εγχώριες και διεθνείς ιδιωτικές επενδύσεις δεν είναι στις προτεραιότητές της. Υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι η κυρίαρχη πολιτική επιλογή μια σημαντικής μερίδας του κυβερνώντος κόμματος ήταν και παραμένει η έξοδος από την Ευρώπη και η αλλάγη καθεστώτος. Ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, ώστε να επιβληθεί εκ των συνθηκών στην συνείδηση των πολιτών η μεγάλη αλλαγή ως αναγκαιότητα. Φοβάται όμως ότι το μεγάλο «κανόνι» θα σκάσει στα χέρια της. Ενισχύει λοιπόν τον εθνικισμό και το διχασμό για να μεταθέσει τις ευθύνες της στους κακούς Ευρωπαίους και στους εσωτερικούς «πράκτορές» τους, ώστε να προσφέρει στους εξαχρειωμένους πλέον πολίτες τη μεγάλη αλλαγή, ως τη μόνη λύση για τη χώρα.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η «χαλαρή» κριτική της ευθύνης των κυβερνητικών κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μοιάζει με συνενοχή στη διαφαινόμενη καταστροφή. Η αντιπολίτευση οφείλει να ενημερώσει τους πολίτες για τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Στους περίπου δύο μήνες που κυβερνούν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν δώσει απτά δείγματα γραφής για την ανικανότητά τους να χειριστούν τα τεράστια προβλήματα της χώρας. Η οικονομία καταρρέει, όπως και οι διεθνείς σχέσεις. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, είτε λόγω ιδεολογίας είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω συμφερόντων (η δραχμή για μερικούς είναι πολύ γυαλιστερή). Με το ζόρι μεταρρυθμιστής δεν γίνεσαι, πώς να το κάνουμε.
Εάν η κυβέρνηση αποτύχει, μία από τις εναλλακτικές λύσεις που θα «αναδείξει» στους πολίτες είναι ο επερχόμενος φασισμός. Γιατί η όλη πολιτική συμπεριφορά της, με την κοινωνική διάχυση του εθνολαϊκισμού, στρώνει ακριβώς το έδαφος στον πλέον πειστικό εκπρόσωπό του που είναι ήδη παρών στη Βουλή και με τον κίνδυνο της ηρωοποίησής του στην περίπτωση δικαστικής του απαλλαγής. Δυστυχώς, ο φόβος των κυβερνώντων κομμάτων μπροστά στις πελώριες ευθύνες τους στην περίπτωση επίσημης  χρεοκοπίας τούς οδηγεί στην πολιτική προώθησης του εθνικού διχασμού: για να γλιτώσουν το κεφάλι τους χτίζουν εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς του λαού!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου