ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

H αριστερά και η ηδονή του πολιτικού τίποτα


του Αντρέα Ζαμπούκα από το protagon
O Αριστοτέλης, στα Ηθικά Νικομάχεια, μιλούσε για την ηδονή της πολιτικής πράξης. Να ευχαριστιέσαι δηλαδή από την εφαρμογή της ιδέας σου. Να εμπνέεσαι, να σχεδιάζεις και να σου αρέσει να εφαρμόζεις. Τώρα θα μου πεις πως αν δεν το έλεγε ο Αριστοτέλης δεν θα ίσχυε; Απλά, έχει σημασία να σκεφτούμε ότι ένας φιλόσοφος και μάλιστα Έλληνας, δεν προτείνει αλλά ερμηνεύει. Δεν παρουσιάζει δόγματα και νέες στάσεις ζωής αλλά παρατηρεί, ερευνά και αποδεικνύει.
Ποιον παρατηρεί; Τον «φυσικό» άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Και ποιον παρατηρούσε ο Αριστοτέλης; Τον «πολιτικό» άνθρωπο και τις «πολιτείες» του. Τις αληθινές, αυτές που υπάρχουν, αυτές που οργανώνονται από, επίσης, κανονικούς και πραγματικούς ανθρώπους.
Εδώ ακριβώς, βρίσκεται το πρόβλημα με την αριστερά. Το πεδίο πολιτικού προβληματισμού της δεν βρίσκεται στην οντολογική αλλά στη δεοντολογική υπόσταση του κόσμου. Όχι στο επιστητό, αλλά σε μια φαντασιακή «θέσμιση» της πραγματικότητας. Ούτε καν σε θεωρητικό επίπεδο. Εκτός βέβαια, από την άγνοια της ελληνικής Ιστορίας, θα έβαζα στοίχημα ότι οι σύγχρονοι αριστεροί αδιαφορούν και για τις στοιχειώδεις αρχές της αριστερής φιλοσοφίας (αυτές που αναφέρει ο «σχολιαστής» Πανούσης στα άρθρα του…)
Γι' αυτό η αριστερά δεν μπορεί να αντλήσει χαρά από την πολιτική πράξη. Η χώρα βιώνει μια παρατεταμένη αφασία επειδή περιμένουμε να ξηλώσει η κυβέρνηση ολόκληρο το σύστημα. Να αλλάξει όλα τα προγράμματα του ΕΣΠΑ, να ξαναδιαβάσει συμφωνίες, να ξαναπροσλάβει όλον τον κόσμο που υποσχέθηκε ο Κατρούγκαλος, να επανεξετάσει όλες τις εργολαβίες, να καταστρέψει γενικώς όλες τις «υποδομές» του «εχθρού» και μετά να αποφασίσει αν θα διοικήσει τη χώρα. Να εκτονωθεί πρώτα στην «τιμωρία», να ξαλαφρώσει από το «μίσος» και μετά να δει αν υπάρχει χώρος ευχαρίστησης στην πράξη της δημιουργίας.
Εν τω μεταξύ, το τεράστιο «Τίποτα» που επισημαίνει ο «αγανακτισμένος φιλήσυχος πολίτης» Πανούσης, εμπεδώνεται ως ιδεολογία αντίστασης στα «ξόανα» που συνεχίζουν να τρομάζουν τους αριστερούς «επαναστάτες». Γιατί όσο συνεχίζουν να στέκονται απέναντί τους, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, τόσο αυτοί δεν θα μπορούν να ηρεμήσουν για να αντλήσουν χαρά από την πολιτική πράξη. Το μίσος προσφέρεται ως δυνατότερο ένστικτο ικανοποίησης και ναρκισσιστικής φιλαρέσκειας.
Κι εμείς τι φταίμε, ρε σύντροφοι; Θα την πληρώσουμε πάλι εμείς για χάρη της δικής σας «διαστροφικής» ευχαρίστησης; Κι εμείς είμαστε έξαλλοι με την υποκρισία του παλιού συντηρητικού κατεστημένου, αλλά δεν κάνουμε έτσι.
Προς στιγμήν, η σημερινή παρέμβαση του Υπουργού Πανούση μού δημιούργησε ελπίδες. Να εμφανιστούν, σκέφτηκα, οι νοήμονες αριστεροί και να απαιτήσουν κανονικότητα. Αλλά μετά υπολόγισα τη δυσκολία της πολιτικής εφαρμογής. Την εμπέδωση της ασυνταξίας, ως μεθόδου δράσης και ανατροπής δεδομένων. Κι αναρωτήθηκα πώς μπορεί να συνεννοηθεί κανείς με ρητορική «εισαγγελέα» σε έναν κόσμο που χρειάζεται έστω και το πρόσχημα δημιουργικότητας για να παρέχει δικαιώματα και υπηρεσίες στους πολίτες της αστικής δημοκρατίας. Αυτής δηλαδή, που το υποσυνείδητο της Αριστεράς θεωρεί ως απατηλό δημιούργημα του κακού, «αμαρτωλού» καπιταλισμού.
Έχει, λοιπόν, το δικαίωμα η αριστερά να δονείται από την ηδονή της μηδενιστικής φιλαρέσκειας; Και πόσο παρήγορο θα είναι για τον ελληνικό λαό να παραμένει με την ελπίδα ότι η Ευρώπη κι ο κόσμος όλος θα αλλάξει για χάρη της; Μήπως θα ήταν καλύτερα να ακολουθήσει τη χάρτα των ανθρώπινων και πολιτισμικών μας δικαιωμάτων, απαλλάσσοντας τη χώρα από τους εσωτερικούς της εχθρούς; Αυτούς που εμποδίζουν τη δημιουργικότητα των πολιτών της, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στην επιχειρηματικότητα και στην επιστήμη;
Δυστυχώς για την αριστερά, παρουσιάζεται πλέον ως μια παρωδία που παίρνει τη μορφή της απλής ταύτισης. Πρόκειται για μία συνάφεια και οικειότητα που τα ΜΜΕ επέβαλαν ως ανανεωτικό «πολιτισμικό φαινόμενο», χωρίς όμως, αντίκρισμα στην πολιτική πραγματικότητα. Είναι δηλαδή, μια διάκριση μεταξύ υλικής και πολιτισμικής ζωής που αποτελεί αναβίωση ενός θεωρητικού αναχρονισμού.
Πλέον, ένας αριστερός επιστήμονας ατενίζει περισσότερο έξω από το παράθυρο του εργαστηρίου του παρά ολοκληρώνει το πείραμα. Ένας αριστερός δάσκαλος χαίρεται να αμφισβητεί και να κατακρίνει παρά να συνθέτει διαλεκτικά με τους μαθητές του. Κι ένας αριστερός πολιτικός, ενθουσιάζεται να «αποδομεί» και να «τιμωρεί», παρά να πράττει πολιτικά.
Στον Αριστοτέλη, ο σκοπός είναι η ευδαιμονία του ανθρώπου μέσα από το «άριστο» και την «Πόλη». Κι ολόκληρος ο δυτικός κόσμος είναι αριστοτελικός. Αυτό ξεχνούν πάντα οι Έλληνες αριστεροί. Εκτός κι αν βρουν τρόπο να μεταφέρουν τη χώρα σε άλλη ήπειρο ή, ίσως, και σε άλλον πλανήτη…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου