ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ουδέν κακον αμιγές καλού. Η καταστροφή του Σαρωνικού έχει και ένα θετικό. Άρχισε το ξήλωμα της " πολιτικής αριστερής οικολογιας" απο τη λίστα των κοινωνικών μας στερεοτύπων. Μεγαλη πρόοδος παίκτες. Ένας απίθανος φερετζές ιδιοτέλειας, αριστερισμού και άεργου επαγγέλματος. Καιρός ήταν.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

«Τελευταία έξοδος, Ρόζα Λούξεμπουργκ»


του Άρη Τόλιου από το Protagon
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, όσο ο χρόνος τελειώνει απελπιστικά και φτάνουμε κοντά στην… αυλαία, φέρνει σε κινηματογραφικό ήρωα. Ήταν εντυπωσιακή και θεατρικά εξαιρετική η ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι δηλώσεις του την επομένη, πλάι στον αυστριακό καγκελάριο Βέρνερ Φάιμαν, που επισκέφτηκε την Αθήνα ως διαμεσολαβητής. Είμαι έτοιμος να αναλάβω το κόστος μιας συμφωνίας ή μιας ρήξης, τόνισε ο κ. Τσίπρας. Τι πιο δραματικό για τον πρωταγωνιστή των ημερών σε όλον τον πλανήτη. Σασπένς που σε «καθηλώνει». Είναι άραγε ηρωικός τρόπος μιας μεγαλειώδους κωλοτούμπας και προσγείωσης στη σκληρή πραγματικότητα, προετοιμασία για ένα «γκραντ φινάλε», που έγραψε ο κ. Σταύρος Τσακυράκης, ή το εννοεί. Ακόμη το ερώτημα αιωρείται. Υπ' αυτήν την έννοια δικαιώνει την πεποίθηση (ή ψευδαίσθηση) της πλειοψηφίας των νεοελλήνων ότι αυτή η κυβέρνηση διαπραγματεύεται και δεν παραδίδεται όπως οι άλλοι.
Στο μυαλό μου ήρθε μια αγαπημένη κινηματογραφική ταινία, από τις καλύτερες όλων των εποχών: «Τελευταία έξοδος, Ρίτα Χέιγουορθ», όπου ο πρωταγωνιστής περιφέρεται στο εχθρικό προαύλιο των φυλακών με φαινομενική ψυχραιμία, ενώ πίσω από την αφίσα της Χέιγουορθ στο κελί του έσκαβε τούνελ απόδρασης. Στη δική μας βερσιόν η αφίσα θα μπορούσε να είναι της Ρόζας Λούξεμπουργκ αλλά το σενάριο δεν απέχει πολύ. 
Νομίζω ότι αυτή είναι η τραγωδία του Έλληνα πρωθυπουργού. Η διαφυγή του προς την ευρωπαϊκή προοπτική μπορεί να γίνει μόνο με μια υπόγεια απόδραση από τις αριστερές ιδεοληψίες και όσους -κόντρα στις διαθέσεις της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού- ονειρεύονται σενάρια ρήξης. Έστω με την αφίσα της μεγάλης Ρόζας, δηλαδή την αριστερή ρητορική. Πίσω, άλλωστε, από τις πολεμικές προειδοποιήσεις και τις επιθέσεις προς τους πιστωτές διέκρινες την έκκληση για συμφωνία που δεν θα τον συνθλίψει πολιτικά… Ακόμη και ο υποτιθέμενος πόλεμος κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είχε ένα δραματικό «αλλά»… Την αγωνία του για την αναδιάρθρωση του χρέους. Δεν μπορεί, είπε, οι απαιτήσεις του Νομισματικου Ταμείου να ισχύουν α λα καρτ, τα σκληρά μετρά μόνο, χωρίς ρυθμίσεις για το χρέος. Αν κερδίσει μια τέτοια υπόσχεση μπορεί να του δώσει τουλάχιστον τη δυνατότητα να μιλήσει για συμφωνία μακράς πνοής, ότι κάτι κατάφερε…
Η αλήθεια πάντως είναι ότι στην πεντάμηνη ΣΥΡΙΖΑΝΕΛική δραματουργία έγιναν πολλά λάθη, σχεδόν φθηνά, θεατρινισμοί, αδεξιότητες και αντιπαράθεση που έφτασε τα πράγματα σε ένα «καίριο αδιέξοδο», όπως έγραψαν οι Financial Times. Σε τέτοιον βαθμό, που δύσκολα θα φέρουν… όσκαρ. Ακόμη και η υπόσχεση για το χρέος θα είναι η συμφωνία του μισητού Γιάννη Στουρνάρα το 2012 (αυτή συζητούν Ντράγκι και Γιούνκερ στις Βρυξέλλες ) και όχι το επικό (και κωμικό)  «αέρααα» της κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου για το επαχθές, που διαγράφουμε ή μονομερώς αποφασίζουμε να αναστείλουμε την αποπληρωμή του, όπως δήλωσε χθες.
Η αριστερή διακυβέρνηση σπαταλώντας ανελέητα τον χρόνο δημιούργησε τις χειρότερες δημοσιονομικές συνθήκες διαπραγμάτευσης. Όλα είναι στο χειρότερο και οι προοπτικές τρομακτικές. Είναι καταδικασμένη να καταπιεί το πικρό χάπι της σύγκρισης με το μέιλ του κ. Χαρδούβελη. Διέπραξε όμως ένα ακόμη τραγικό λάθος σπρώχνοντας τη μεγάλη συμφωνία προς τον Σεπτέμβριο. Κανείς δεν θα είναι γενναίος πλέον με τον ΣΥΡΙΖΑ παραμονές ισπανικών εκλογών το Φθινόπωρο. Η ευρωπαϊκή κρίση είναι πολιτική άλλωστε, και αν η Ελλάδα φοβίζει, η Ισπανία μπορεί να είναι η ταφόπλακα του ευρώ.

Ο κ. Τσίπρας είναι όντως τραγική μορφή τούτη την ώρα με την ευθύνη όλη δική του. Όπου κι αν στραφεί γνωρίζει ότι αντιμετωπίζοντας μια δυσκολία θα φορτωθεί άλλες μεγαλύτερες. Συμφωνία με τους εταίρους προϋποθέτει άλλη διακυβέρνηση, άρα πολιτικό κόστος και απώλειες, αλλά αν παραμείνει εγκλωβισμένος στην αισθητική της αριστερής μυθοπλασίας μπορεί να είναι στους δυο-τρεις πολιτικούς που θα περιγράφονται στην ελληνική ιστορία ως «μοιραίοι». Αντέχει το βάρος της δεύτερης εκδοχής; Ας ελπίσουμε όχι και πίσω από την αφίσα της Ρόζας Λούξεμπουργκ έχει ήδη σκάψει την απόδρασή του. Είναι μόλις 40 χρονών για να σηκώσει τόσο μεγάλο ιστορικό φορτίο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου