ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Τι θα λύσουν οι εκλογές;



του Λεωνίδα Καστανά

Στην Ελλάδα όταν δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα καταφεύγουμε σε εκλογές και τα ξαναβρίσκουμε απλά μπροστά μας πιο δυσεπίλυτα.

Τι θα λύσουν στην παρούσα φάση οι εκλογές;

Πριν 4 μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ  πήρε μια ξεκάθαρη λαϊκή εντολή να διαπραγματευτεί με τους 3 θεσμούς  τη παραμονή της χώρας στο ευρό. Αν διαπραγματεύτηκε και θεωρεί ότι του είναι αδύνατον να πετύχει μια έντιμη γι αυτόν συμφωνία, μπορεί να το δηλώσει ευθαρσώς και να ζητήσει τη μεταβολή αυτής της εντολής. Να πάει σε εκλογές με το ήδη υπάρχον εκλογικό σύστημα και να ζητήσει ισχυρή πολιτική νομιμοποίηση για έξοδο από το κοινό νόμισμα. Αυτό θα είναι μια πολιτικά έντιμη στάση που θα λειτουργήσει και απόλυτα εκβιαστικά προς τους  θεσμούς. Αν αυτοί τελικά θέλουν με κάθε θυσία τη παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη,  τότε θα υποχωρήσουν. Αν όχι, τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους.  

Διαφορετικά, οι εκλογές πρέπει να γίνουν χωρίς το μπόνους των 50 εδρών. Τότε αναγκαστικά θα προκύψει μια κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας που θα διαπραγματευτεί εκ νέου, θα συμφωνήσει σε ένα πλαίσιο πάνω κάτω σαν αυτό που προτάθηκε από τους θεσμούς και πάλι τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους. Το δύσκολο δρόμο αλλά και το μόνο που μας απέμεινε, μετά από τέσσερα χρόνια θεάτρου σκιών.

Στην κατάσταση που βρισκόμαστε κάθε λύση είναι δύσκολη και επώδυνη. Απλά η έξοδος θα είναι απόλυτα καταστροφική και θα μετατρέψει τη χώρα σε παρία της Ευρώπης, σε τριτοκοσμικό παζάρι. Κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ το θέλουν, κάποιοι όχι. Κάποιοι απλά το φοβούνται.  Η δεύτερη λύση μπορεί να μην είναι συμφέρουσα για το πελατειακό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα είναι λυτρωτική για τη χώρα. Εξ΄άλλου αυτός θα είναι και πάλι πρώτο κόμμα και ως εκ τούτου θα έχει και τον πρώτο λόγο στη νομή της εξουσίας.

Το ζήτημα είναι αν μια τέτοια κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις και να διαχειριστεί τη λιτότητα που θα επιβάλλει η συμφωνία. Να καταστρέψει το πελατειακό κράτος κατά ένα μεγάλο μέρος, να ανοίξει την οικονομία, να προχωρήσει σε μεγάλες αποκρατικοποιήσεις, να προσελκύσει επενδυτές και κεφάλαια.  Να θέσει τις προϋποθέσεις για μια πιθανή Ανάπτυξη.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχουν στην Ελλάδα πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να τρέξουν μια τέτοια ή κάποια ανάλογη συμφωνία. Αν μπορούν να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Αν μπορούν να συνεργαστούν σε ένα πυρακτωμένο εσωτερικό περιβάλλον. Αν μπορούν να συμφωνήσουν σε πέντε αναγκαία πράγματα για την παραμονή της χώρας στον πολιτισμένο κόσμο.

Αν υπάρχουν (γράφω αν) και τα καταφέρουν  σώζουν τη χώρα και ταυτόχρονα την αλλάζουν. Κάπως έτσι σώζονται οι χώρες και όχι τα κόμματα. Μια τέτοια εξέλιξη προφανώς και αλλάζει παράλληλα και τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Ο Τσίπρας θα χάσει το 30% του κόμματός του αλλά θα μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που οδήγησε την Ελλάδα στη νέα εποχή. Γιατί όταν δεν μπορούν οι άνθρωποι, τότε μπορούν τα αδιέξοδα που αυτοί οι ίδιοι προκαλούν.

Κάποια στιγμή θα το καταλάβουν όλοι, ακόμα και οι μικρονοϊκοί. Έτσι όπως είναι αυτό το μαγαζί - χώρα  δεν σώζεται. Πρέπει να πάει για άλλα.       

4 σχόλια:

  1. Εινα καιρος πια να αρχισουμε να πιστευουμε στα θαυματα....

    Ευχαριστουμε για τις κρυογατες με τα κουδουνακια τους. Μ+Μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σύντροφε τα θάματα έγιναν πια πράματα. Εμείς οι φυσικοί τα ξέρουμε αυτά καλύτερα από τους πολιτικούς. Θέλουμε λεφτά για να περπατήσουμε και μας τα δίνουν υπό όρους. Ή τα παίρνουμε και υπογράφουμε τους όρους ή όχι και μένουμε από καύσιμα. Αεικίνητο τέλος. Τα αδιέξοδα θα φέρουν και τις πολιτικές εξελίξεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σχολίασα κι εχθές τη νύχτα αλλά κάπου το μήνυμα χάθηκε. Δυο πράγματα λοιπόν: Το ένα πως με τα σχόλια σου μου θυμίζεις τον Ρηγά της "καλής" εποχής που περιμένει τα πράγματα να εξελιχθούν "σωστά" και σύμφωνα με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Το άλλο είναι να μην φοβάσαι, θα την βρούν τη συμφωνία - άσχετα πώς θα την βαφτίσουν. Δεν βλέπω ο Βούτσης π.χ. να αφήσει την κουτάλα - δεν τον βλέπεις πως έγινε σαν θρεφτάρι τώρα που λιγδώθηκε τ' αντεράκι του; Θα γυρίσει στο ψωροεπίδομα του κομματικού στελέχους του γκρουπούσκουλου του 4%;
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οχι δεν είναι το πιο πιθανό αυτό είναι αλήθεια, Το πιθανότερο είναι να συμφωνήσουν σε ένα νέο μνημόνιο προσπαθώντας να ισορροπήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις με το δικό τους ακροατήριο. Αλλά πόσο θα πάει αυτή η κατάσταση; Τα αδιέξοδα θα είναι σχεδόν άμεσα. Κανείς δεν ξέρει, ούτε οι ίδιοι.

      Διαγραφή