ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Καληνύχτα σ' όσους αγρυπνούν


του Δημήτρη Παρίση

Κάθε δευτερόλεπτο, κάθε ώρα, κάθε εικοσιτετράωρο, η χώρα αποσυντίθεται έτι περαιτέρω.
Ιδίως μετά την τραπεζική αργία, ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας εμφανίζει συντριπτικές, μη αναστρέψιμες απώλειες.
Παρά ταύτα.
Παρά ταύτα ο ένοικος του Μαξίμου κι ο γύρω του εσμός ερασιτεχνών εξακολουθούν να νοιάζονται μόνο για τη συνέχιση των πειραμάτων πάνω στη χώρα. Καθώς και για τη μακροημέρευση του αλλοπρόσαλλου μαγαζιού τους.

Αρκετά μετά τις συγκεντρώσεις, στη Σταδίου και στη Πανεπιστημίου. Ελάχιστοι οι περαστικοί και τ' αυτοκίνητα. Η σιγαλιά της νύχτας που έχει αρχίσει στρώνεται στους δρόμους. Η ζέστη κι η υγρασία στο πρόσωπο μου. Ο από μέρες εντός μου κατοικοεδρεύων εφιάλτης με περιτριγυρίζει. Μάταια προσπαθώ να μυρίσω αλλού. Δεν κατορθώνω ν' αποφύγω τη τσίκνα του λουκάνικου που όπως - όπως σερβιρίστηκε απ' τον πλανόδιο στους οπαδούς κάποιου ακόμη γκρουπούσκουλου, με καλόπαιδα των Εξαρχείων. Η τσίκνα, οι επέτειοι, τα μνημόσυνα, η καθημαγμένη, πλην αείποτε ηρωική αριστερά.

Αναρωτιέμαι αν απ' τη Μεταπολίτευση και μετά έχει ξαναπαιχτεί στα ζάρια η χώρα, με τέτοιο ζήλο. Τόσες φορές, κάθε μέρα κι επί σειρά μηνών. 

Αναρωτιέμαι αν οι ψυχικές διαταραχές, ή οι καθυστερήσεις στην ανάπτυξη της προσωπικότητας κομματικών στελεχών είχαν κι άλλοτε επώδυνες εθνικές συνέπειες. 

Αναρωτιέμαι πώς και γίνεται να επιβιώνει ο νεοσταλινισμός τόσες δεκαετίες μετά τον Μπρέζνιεφ και την πτώση του τείχους. Αν η πάλαι ποτέ Ανανεωτική Αριστερά, αρχήθεν κιόλας, δεν ήταν ούτε ανανεωτική, ούτε αριστερά, ή μήπως η μετάλλαξη επισυνέβη καθ' οδόν, ντροπαλά - ντροπαλά. 

Επίσης αν οι μετέπειτα επιμειξίες απλώς επιδείνωσαν τα πράματα, ή ήταν η αποφασιστική τομή σ' αυτή τη μακρόσυρτη διαδικασία μεταλλάξεως. 

Τέλος αν στο ιστορικό τοπίο εν γένει, η επανάσταση, ή η φερόμενη ως επανάσταση φλερτάρει συχνά - πυκνά περισσότερο με τον θάνατο και λιγότερο με τις δυνάμεις της ζωής. Κι αν απλώς, απλούστατα δηλαδή, καθυστερήσαμε να σκεφτούμε τη σοσιαλδημοκρατία και το φιλελευθερισμό.

Αλλά τώρα έχουμε μπροστά μας δημοψήφισμα και προέχει το "ναι". Δηλαδή η μισοφωτισμένη έξοδος διαφυγής από τη φρίκη. Από τη φρίκη που και τα πιο μαύρα σενάρια, ως προς τις μακρόπνοες σκέψεις και βλέψεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, είχαν παραβλέψει.


Καληνύχτα σ' όσους αγρυπνούν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου