ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

των νιάτων μας την εκδικήτρα ορμή την ξεφλούδησαν οι έσχατοι

Παρατηρητήριο

Ούτε μια σοβαρή αριστερά δεν μπορούμε να ’χουμε. Τους πρότεινε ο άλλος να βγάλουν ψεύτικα λεφτά σαν τη Μonopoly να κάνουν αυτοί πως μας πληρώνουν και μεις πως τους πληρώνουμε κι αυτοί ενθουσιάστηκαν και του ζήτησαν να γίνει υπουργός των Οικονομικών. Ουάου yes, το κινηματικό χρήμα… Και συ περίμενες αυτό το νηπιαγωγείο να σε σώσει και να σε οδηγήσει ξανά στη γη της επαγγελίας. Να διαπραγματευτεί με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε και να τους τουμπάρει. Πόσο αφελής μπορείς να είσαι; Αλλά και πόσο επικίνδυνος;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Κακώς αναστατώνεστε με την υπόθεση της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές. Βρισκόμαστε στη μακρά και επώδυνη φάση της αποκομμουνιστικοποίησης και ο θόρυβος λογικά θα είναι ισχυρός. Φανταστείτε να εφαρμοστεί η αξιολόγηση των ΔΥ, να πωληθούν όλες οι ΔΕΚΟ, να γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα αντισταθεί μέχρις εσχάτων. Η Ελλάδα κοιλοπονάει την ελευθερία της.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Ρένα Χόπλαρου: "Γεια σου, αγάπη μου"


Η καλή μου φίλη Ρένα σε μια σύντομη πικρή ιστορία, σαν μια ευκαιρία για να σκεφτόμαστε και λίγο διαφορετικά.

Ρένα Χόπλαρου

Σε μια κηδεία αγνοουμένου, η χήρα του φαινόταν γύρω στα εβδομήντα, μπορεί να ήταν και μικρότερη. Δεν είναι εύκολο να υπολογίσει κανείς την ηλικία ορισμένων γυναικών αγνοουμένων, μιας και τις περισσότερες φορές φαίνονται μεγαλύτερες καθώς έχουν αφήσει τον εαυτό τους.

Φορούσε εκείνα τα μαύρα, χαμηλά, κλειστά παπούτσια που φοράνε πολλές γυναίκες μεγάλης ηλικίας στην Κύπρο, με άβαφα μαλλιά και άβαφτο πρόσωπο. Απεριποίητη. Απορροφημένη στον πόνο της.

Την ώρα που περνούσε από δίπλα της το μικρό κουτί με όσα από τα κόκαλα του άντρα της βρέθηκαν, σαν να γύρισε απότομα πίσω στο χρόνο. Για μια στιγμή έγινε ξανά είσοσι χρονών. Ίσιωσε το κορμί της και από το στόμα της βγήκαν αυθόρμητα, γλυκά και ερωτικά, τα λόγια του τελευταίου αποχαιρετισμού. "Γεια σου, αγάπη μου", του είπε. Αποχαιρέτησε σαν νεαρή γυναίκα τον τριαντάχρονο άντρα της.


Δυσκολεύομαι να σκεφτώ χωρίς οργή τον τρόπο που χειρίστηκαν οι πολιτικοί μας όλα αυτά τα χρόνια το ζήτημα των αγνοουμένων και τις οικογένειες τους, κυρίως αυτές τις γυναίκες. Για μερικούς αγνοουμένους είχαν πληροφορίες και δεν μίλησαν (αντιμετωπίζοντας έτσι τους συγγενείς ως "εργαλεία" και όχι ως ανθρώπους). Στις περισσότερες περιπτώσεις η πολύχρονη καθυστέρηση κατάστρεψε πολύτιμα στοιχεία, άνθρωποι οι οποίοι γνώριζαν πού είναι θαμμένοι οι αγνοούμενοι πέθαναν. Σπίτια, πολυκατοικίες και δρόμοι σκέπασαν τους τάφους τους. Η ζωή για τους υπόλοιπους συνεχίστηκε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

 Όχι όμως για αυτές τις γυναίκες που περίμεναν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου