ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ουδέν κακον αμιγές καλού. Η καταστροφή του Σαρωνικού έχει και ένα θετικό. Άρχισε το ξήλωμα της " πολιτικής αριστερής οικολογιας" απο τη λίστα των κοινωνικών μας στερεοτύπων. Μεγαλη πρόοδος παίκτες. Ένας απίθανος φερετζές ιδιοτέλειας, αριστερισμού και άεργου επαγγέλματος. Καιρός ήταν.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

To "γιαμαμότο" του Φώτη Κουβέλη



Και για να μην απορεί ο φίλος Κ . Ζούλας εγώ είμαι ο πατέρας του χαρακτηρισμού "γιαμαμότο" για τα πολιτικά λεγόμενα του συμπαθούς αλλά και μοιραίου Φώτη Κουβέλη.  Είναι μια έκφραση που υποδηλώνει ότι κάποιος μιλάει ακαταλαβίστικα, δηλαδή γιαπωνέζικα και τη χρησιμοποιούμε στην παρέα μου, ειδικά όταν το κάνει εσκεμμένα για να αποκρύψει τις πραγματικές του προθέσεις. Είναι δανεισμένο από το όνομα κάποιου Γιαπωνέζου ναυάρχου. Απλά μας άρεσε ο ήχος "γιαμαμότο". Φυσικά είναι ίδιον και πολλών άλλων Ελλήνων πολιτικών. (Leo)   

του Κωνσταντίνου Ζούλα από την Καθημερινή

Στη ΔΗΜΑΡ υπήρχε μια αστεία φράση την οποία είχαν σκαρφιστεί οι ενδοκομματικοί επικριτές του κ. Φώτη Κουβέλη και την επαναλάμβαναν κάθε φορά που έπρεπε να λάβει μια δύσκολη απόφαση. «Να δεις που πάλι... Γιαμαμότο θα κάνει», έλεγαν. Πώς ακριβώς προέκυψε η λέξη «Γιαμαμότο» δεν είναι γνωστό. Αλλά αυτό που εννοούσαν οι σύντροφοι του κ. Κουβέλη, καταλογίζοντάς του ότι μιλάει... γιαπωνέζικα για να μη λάβει σαφή θέση επί οποιουδήποτε θέματος είχε κόστος, το είχε περιγράψει εξαιρετικά ο Ανδρ. Πετρουλάκης σε ένα σκίτσο του την περίοδο που η ΔΗΜΑΡ ήταν στην κυβέρνηση. Εμφάνιζε τον κ. Κουβέλη να λέει το εξής καταπληκτικό στους κ. Σαμαρά και Βενιζέλο: «Καλά τα λέτε κι εσείς, δίκιο έχουν και οι άλλοι. Ναι μεν αλλά, ίσως μπορεί, τα ξαναλέμε πάλι»...Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα αστεία. 


Διότι ηθελημένα ή μη, ο κ. Κουβέλης αναδεικνύεται, αυταπόδεικτα, ο πιο μοιραίος αρχηγός της κρίσης. Δεν έχει προηγούμενο ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς της Μεταπολίτευσης όχι μόνον να αποδομείται μέσα σε μόλις 3 χρόνια, αλλά να γνωρίζει πια την καθολική περιφρόνηση ακόμη και από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Εξυπακούεται δε ότι όσα τραγελαφικά συμβαίνουν τώρα στη ΔΗΜΑΡ (κάποιος προέβλεψε ότι «θα διασπάται μέχρι να βρει... το σωματίδιο του Θεού») αποτελούν μόνον την αφορμή της σημερινής «απογραφής». Διότι πριν αυτογελοιοποιηθεί με τη ΔΗΜΑΡ του 0,6% ο κ. Κουβέλης -καταλογίζοντας στον διάδοχό του ότι του υφάρπαξε δολίως την πλειοψηφία της Κ.Ε.- είχε προβεί σε μια σειρά μοιραίων επιλογών που ζημίωσαν όχι το κόμμα του, αλλά την ίδια τη χώρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η ΔΗΜΑΡ έλαβε 6,1% στις εκλογές του Μαΐου του ’12. Και το απέσπασε υποσχόμενη να επιβάλει την υπεύθυνη κυβερνητική λύση που χρειαζόταν η χώρα. Τι έκανε όμως ο κ. Κουβέλης; Αντί να συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, οδήγησε άνευ λόγου τη χώρα σε δεύτερες εκλογές. Οι οποίες μάλιστα εκτίναξαν τη Ν.Δ. και κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ κατά 10 μονάδες, κρατώντας τη ΔΗΜΑΡ στο ίδιο ποσοστό (6,2%).

Για το πόσο εσφαλμένη ήταν αυτή η επιλογή αρκεί τούτο: στις εκλογές του Μαΐου, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ αθροιστικά είχαν 149 βουλευτές και μαζί με τη ΔΗΜΑΡ θα έφταναν τους 168 (δηλαδή 6 περισσότερους από όσους είχε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ). Ο κ. Κουβέλης δηλαδή θα ήταν ο απόλυτος ρυθμιστής, όπως τάχα επιθυμούσε. Αντ’ αυτού ωστόσο επέλεξε να συμπράξει στην επόμενη κυβέρνηση εκ του ασφαλούς -διότι Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ είχαν πια την πλειοψηφία- υιοθετώντας την τακτική του ήξεις-αφήξεις. Δέχθηκε αμέσως την παλαιοκομματική πρόταση να βολεύει έναν δικό του για κάθε 4 Νεοδημοκράτες και 2 Πασόκους, ψήφισε τον προϋπολογισμό, αλλά όχι το μεσοπρόθεσμο, ενώ αρνούμενος να δει έστω μία φορά την τρόικα επιχείρησε να συγκυβερνήσει αβρόχοις ποσί. Κι όταν βρήκε τα σκούρα καθώς δεχόταν πλέον έντονη ενδοκομματική κριτική για την αμφισημία του, βρήκε το άλλοθι της ΕΡΤ και πήδηξε από το τρένο, καθιστώντας την κυβέρνηση θνησιγενή καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη προαναγγείλει ότι θα τη ρίξει στην προεδρική εκλογή. 


Η ζημία ωστόσο που έμελλε να προκαλέσει ο κ. Κουβέλης στη χώρα δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Εθελοτυφλώντας για την ορατή τύχη της ΔΗΜΑΡ, αρνήθηκε το ’13 να συμπράξει με τους «58» και το ΠΑΣΟΚ στην έσχατη απόπειρα συγκρότησης κοινού μετώπου και στις ευρωεκλογές συνετρίβη με 1,2%. Ούτε και τότε, όμως, παραιτήθηκε έστω από ευθιξία. Είχε ανομολόγητο στόχο να διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας. Κάτι που επιβεβαιώθηκε εκ των υστέρων, όχι μόνον από τους κ. Σαμαρά και Βενιζέλο, αλλά και από στενούς του συνεργάτες (Σπ. Λυκούδης, Ανδρ. Παπαδόπουλος) οι οποίοι αποκάλυψαν ότι με τη συναίνεση του κ. Κουβέλη είχαν κάνει ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2014 βολιδοσκοπικές συναντήσεις με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ.
 


Η τελευταία και μοιραία για όσα ζήσαμε το τελευταίο 7μηνο επιλογή του ήταν να καταψηφίσει τον Στ. Δήμα. Οι πάντες μιλούσαν για μυστική συμφωνία με τον Αλ. Τσίπρα προκειμένου να «βολευτεί» στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ακριβώς το ίδιο που ψιθυρίζεται και σήμερα, με όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα να προβλέπουν ότι ο κ. Τσίπρας θα ξαναπουλήσει τον δικηγόρο-πολιτικό. Ο κ. Κουβέλης όμως δεν πτοείται. Παρά το γεγονός ότι η Κ.Ε. της ΔΗΜΑΡ αποφάσισε να συνεργαστεί στις εκλογές με το ΠΑΣΟΚ, εκείνος στηρίζει άνευ όρων τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον αφορούν οι παταγώδεις διαψεύσεις του κ. Τσίπρα. Γι’ αυτό και τελικά η λέξη «Γιαμαμότο» ίσως να μην παραπέμπει μόνον στην παροιμιώδη ασάφεια και τα ήξεις-αφήξεις Κουβέλη. Οι σύντροφοι ίσως να εννοούσαν ότι Γιαμαμότο είναι το πολιτικό χαρακίρι που ο κ. Κουβέλης έχει κάνει σε ανύποπτο χρόνο στον εαυτό του, χωρίς καν να περνά από το μυαλό του...


3 σχόλια:

  1. Κρυμμένα μυστικά και αυταπάτες - στη ριζοσπαστική αριστερά και στους επίδοξους Έλληνες σοσιαλδημοκράτες
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2015/08/blog-post_31.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δ. Ραυτόπουλος: Ηταν η πιο παλαβή κυβέρνηση

    […]
    Ηταν η χειρότερη κυβέρνηση της δημοκρατίας και η πιο παλαβή
    […]

    Συνέχισαν να κυβερνούν χάρη στον πατριωτισμό και τη φρόνηση της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, έχοντας αντιπολίτευση το ίδιο τους το κόμμα. Αφήνουν να εννοηθεί ότι υπέκυψαν στον εκβιασμό για να πάρουν τα λεφτά των άλλων χωρών, αλλά ότι δεν θα εφαρμόσουν τη συμφωνία. Επιμένουν στο ψέμα, τον άκρατο λαϊκισμό και την κρατικιστική τους ιδεολογία. Πρόκειται για τη χειρότερη κυβέρνηση της δημοκρατίας, και την πιο παλαβή. Δεν είμαι πολιτικός και αποστρέφομαι το «πολιτικώς ορθόν». Με εξεγείρει το ότι ζητάνε και τα ρέστα, θριαμβολογούν, διαστρέφουν την πραγματικότητα, φοβερίζουν. Ως μαρξιστικά απολιθώματα, ο λόγος τους εξακολουθεί να εμπνέεται από κάποια μεσσιανική αποστολή, ως εντολοδόχων της Ιστορίας και κατόχων της απόλυτης αλήθειας.
    […]

    http://politicalreviewgr.blogspot.gr/2015/08/blog-post_68.html#more

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο κ. Ζούλας, ο άμωμος, άσπιλος και αμόλυντος, δεν είναι αυτός που επί επανίδρυσης του κράτους στην ΕΡΤ του Παναγόπουλου των 350.000 ευρώ, έπαιρνε 60.000 για την απίθανου βάθους πολιτική εκπομπή κάθε Πέμπτη? Μαζί δεν ήταν τότε με τον Μαχαίρα -εκπρόσωπο Κουβέλη- την Πηνελόπη Γαβρά (διπλομισθία, και ΕΡΤ και Ρουσσόπουλος), με τον Αρβανίτη, την Κυρίτση, τη Μαριλένα Κασσίμη και τα άλλα κόκκινα παιδιά???
    Είναι πολύ βαθύτερο το πρόβλημα φίλοι μου από την ηθικολογία.

    Ο Ελέφαντας

    ΑπάντησηΔιαγραφή