ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Σπύρος Στεκούλης: Σε ποιον ανήκουν τα σχολικά βιβλία;


Μια πρακτική πρόταση για άλλη πολιτική

Το θέαμα των βιβλίων που καταστρέφονται ή καίγονται, σε «τελετουργικές πυρές», κάθε Ιούνιο, μόλις τελειώσουν οι εξετάσεις στα σχολεία προκαλεί σίγουρα αποτροπιασμό σε οποιονδήποτε έχει μάθει να τα αγαπάει. Αναρωτιέται κανείς, αν ούτε αυτήν την αγάπη καταφέρνει να εμφυσήσει το σχολείο, πόσο άραγε πετυχαίνει τους βασικούς του στόχους, γενικότερα;
Δυο μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο, κάθε ελληνική οικογένεια με παιδί στο σχολείο, δημοτικό ή γυμνάσιο-λύκειο, ζει την ίδια επαναλαμβανόμενη αγωνία: πότε θα φτάσουν τα καινούρια βιβλία στα σχολεία;

Τι σημαίνει, από οικονομική άποψη, «δωρεάν βιβλία στους μαθητές»;
Σημαίνει περίπου 25 εκατομμύρια ευρώ (δημόσια) δαπάνη εκτύπωσης κάθε χρόνο - και επί πλέον άγνωστο ύψος εξόδων αποθήκευσης, μεταφοράς, διανομής κλπ.
Η δημόσια δαπάνη πληρώνεται, φυσικά, από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή «οριζόντια» από όλους τους φορολογουμένους, είτε έχουν παιδί στο σχολείο είτε όχι. Μ’ αυτήν την έννοια τα σχολικά βιβλία ανήκουν στον ελληνικό λαό – και όχι στους «ευκαιριακούς» χρήστες τους: τους μαθητές κάθε χρονιάς.
Γιατί επιτρέπουμε να τα «ιδιοποιούνται» οι μαθητές – και μάλιστα για να καταλήξουν, τα περισσότερα από αυτά, ¨απόβλητα»; Γιατί σπαταλούμε, πετάμε κυριολεκτικά στα σκουπίδια, κάθε χρόνο, 25 και παραπάνω εκατομμύρια ευρώ, την ίδια στιγμή που αφαιμάσσουμε, κυριολεκτικά, τον λαό για να καλυφθούν τα ελλείμματα του κράτους;

Τί άλλο θα μπορούσε να γίνει;

Κάτι που εφαρμόζεται και σε πολλές, πολύ πλουσιότερες από την Ελλάδα, δυτικές χώρες: Να χορηγούνται τα βιβλία δωρεάν σε όλους τους μαθητές – αλλά με την υποχρέωση επιστροφής τους σε καλή κατάσταση, στο τέλος της χρονιάς, στο σχολείο. Σε αντίθετη περίπτωση, να καταβάλλεται στο σχολείο το αντίτιμο (γνωστό από πριν) κάθε βιβλίου, το οποίο πρέπει να καλύπτει την αξία αγοράς του και το κόστος διαχείρισής του ως αποβλήτου.
Πόσα θα εξοικονομούσε το κράτος, δηλαδή το κοινωνικό σύνολο;
Τα βιβλία ανανεώνονται πλήρως, ως προς το περιεχόμενό τους, κάθε 5 (παλιότερα) ή και 10 χρόνια. Αν υποθέσουμε ως μέσο όρο τα 7 χρόνια, τότε με μια δαπάνη περίπου 40 εκατομμυρίων, ώστε να τυπωθούν τα βιβλία μιας χρονιάς και ένα επί πλέον απόθεμα ασφαλείας (για αντικατάσταση φθαρμένων, μη-επιστραφέντων κλπ.) θα μπορούσαμε να αποφύγουμε κόστος άνω των 175 εκατομμυρίων.
Καθαρή εξοικονόμηση περίπου 135 εκατομμύρια σε 7 χρόνια – περίπου 20 εκατομμύρια τον χρόνο.
Δεν είναι πολλά, «είναι σταγόνα στον ωκεανό», θα πουν οι συνήθεις κάποιοι (γαλαντόμοι με τα λεφτά των άλλων).
Θα απαντήσω ότι και ο ωκεανός από σταγόνες φτιάχνεται... Ή όπως έλεγε και ο σοφός λαός: μάζευε! Και ας είν’ και ρόγες...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου