ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Παρατηρητήριο

Βγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάΒγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάχανα, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;να, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;ρκτο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Λεωνίδας Καστανάς: Αλλάξανε τα γούστα σου και μπέρδεψες τα μπούτια σου



Πριν 6 χρόνια σαν σήμερα οι Έλληνες ψηφοφόροι έδωσαν 44% στο Γιώργο Α. Παπανδρέου. Γιατί είχε τη φαεινή ιδέα να τους φωνάξει “Λεφτά υπάρχουν”. Συνηθισμένοι από τα λεφτά που μοίραζε ο προκάτοχός του και όταν αυτός δήλωσε αδυναμία συνέχισης της διαδικασίας πιάστηκαν από το "πολιτικότατο" σύνθημα και τον εκτόξευσαν. Μετά από λίγο ο ΓΑΠ, σοφά ποιών, τους έβαζε στα μνημόνια μπας και γλυτώσουν την απόλυτη καταστροφή. Στη συνέχεια οι ίδιοι ψηφοφόροι τον έστειλαν στα αζήτητα. Σήμερα πολλοί από αυτούς τον μισούν.

Θα διαφωνήσω με το Δημήτρη Δημητριάδη στη χρήση του όρου "λαός". Είναι έννοια άνευ ορισμού, απλά δεν υπάρχει. Ένας όρος που χρησιμοποιεί ο κάθε απόχρωσης εθνολαϊκισμός για να συνεγείρει τα πλήθη στο μάταιο αγώνα υπέρ της αθανασίας. Για να συλλογικοποιήσει τα Δερβενάκια και το έπος του 40, την αντίσταση στη Γερμανική κατοχή, τις δράσεις ενάντια στην Απριλιανή Δικτατορία. Στάσεις ζωής και ενέργειες που έκαναν συγκεκριμένοι άνθρωποι που συνιστούσαν άλλοτε πλειοψηφίες και άλλοτε μειοψηφίες, ενίοτε πολύ μικρές, αλλά πάντοτε συγκεκριμένες μονάδες και όχι μάζες, όχι πλήθη, όχι λαός.

Μεταπολιτευτικά, ο όρος χρησιμοποιείται κατ' εξακολούθηση από πάσης φύσεως δημαγωγούς και λαϊκιστές για να καταδείξουν τον “αγώνα του λαού μας” ενάντια στην πρόοδο και τον ορθολογισμό και υπέρ των πάσης φύσεως συμφερόντων, επιδομάτων και προσόδων. Αλλά και πάλι δεν είναι ο λαός που τα απαιτεί, είναι σύνολα συγκεκριμένων πολιτών, με συγκεκριμένη ιδεολογία και πολιτική αντίληψη. Ανήκουν σε κοινωνικά στρώματα, κάστες, συντεχνίες αλλά έχουν σαφή συνείδηση της μοναδικότητας τους. Πρόκειται για πλειοψηφίες, ενίοτε ακόμα και της τάξης του 50% ή 60% ή 80%, που επιλέγουν κόμματα όχι στη βάση ενός συγκεκριμένου σχεδίου λειτουργίας της χώρας, αλλά απλά στη βάση πρόσκαιρων και προσωπικών ωφελημάτων. Όταν το πουλέν τους αποδεικνύεται κουτσό, όταν τους “προδίδει”, υπάρχει πάντοτε κάποιο άλλο άλογο να ποντάρουν την επόμενη φορά. Μαζί ή χώρια, δεν έχει σημασία. Η κινητικότητά τους βγάζει κυβερνήσεις. Σχεδόν το ξέρουν ότι στο τέλος θα εξαπατηθούν. Αλλά ψηφίζουν πάντοτε με τα ίδια ελατήρια ελπίζοντας στα καλύτερα, αφού αδυνατούν να διακρίνουν το δρόμο προς την ευημερία. Ελπίζουν ότι αυτό που δεν βλέπουν αυτοί το ξέρει Εκείνος. Και έτσι εξασφαλίζουν το δρόμο προς τη "δουλεία".

Στις μέρες μας ένα ούλτρα αριστερό κόμμα, μέχρι πρότινος ακροαριστερό, συμπράττει κυβερνητικά με ένα ακροδεξιό, συνομωσιολογικό και ρατσιστικό  πίσω από το πρόσχημα του αντιμνημονιακού αγώνα και δεν ανοίγει μύτη στο εσωτερικό ούτε το ενός ούτε του άλλου. Η συντρηπτική πλειοψηφία των πολιτών μπορεί να μην το θεωρεί φυσιολογικό αλλά το αποδέχεται με ανακούφιση. Είναι το καλύτερο άλλοθί της. Νομιμοποιεί ταυτόχρονα τόσο την αριστερή όσο και την ακροδεξιά ιδεολογία στα δικά της μάτια και της δίνει τη δυνατότητα να πλατσουρίζει χωρίς αιδώ στον ιδεολογικό πολτό του εθνολαϊκισμού, των “δίκαιων αιτημάτων”, της αγανάκτισης για ότι χάθηκε και του αγώνα για την ολική επαναφορά. Μέσα από αυτή τη συμμαχία η έννοια “λαός” παίρνει σάρκα και οστά στήνει χορούς και πανηγύρια, σφιχταγγαλιάζεται και φιλιέται στο Σύνταγμα, αποθεώνει στην ίδια κραυγή το Βελουχιώτη και τη Μακρόνησο. Με το μάτι πάντοτε στα ατομικά ωφελήματα.

Σήμερα 41 βουλευτές του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου ψήφισαν για το προεδρείο της Βουλής και εκπροσώπους ενός φασιστικού κόμματος. Κόμματος που πήρε την πολιτική ευθύνη μιας στυγερής πολιτικής δολοφονίας.Ψήφισαν με το μάτι στο ¨λαό” και τα γούστα του. Πήραν το μήνυμα και είπαν να μη σταθούν απέξω. Σένα εθνολαϊκό πολτό το ποιος είναι δημοκράτης ή φασίστας δύσκολα διακρίνεται. Σάρισες, σαλαμινομάχοι, σουλιώτες, Κουβανοί και Αμερικάνοι γίνονται ένας αχταρμάς όταν πρόκειται το έθνος να πολεμήσει ενάντια στον εξευρωπαϊσμό και εκσυχρονισμό του. Ο εχθρός και η θεωρία συνομωσίας μπορεί να αλλάζουν, ο στόχος όμως παραμένει ο ίδιος. Προοσδοθηρία. Κανείς και τίποτα δεν περισσεύει στο δίκαιο αγώνα. Η νέα ιδεολογία δεν πλανάται πια πάνω από την πόλη. Είναι μέσα στα σωθικά της. Αλλά είναι ιδεολογία συγκεκριμένων συμπολιτών μας και όχι ενός ασαφούς λαού. Πολιτών που έχουν και την ανάλογη ευθύνη. Έστω και αν δεν το ξέρουν.


2 σχόλια:

  1. Ετσι ειναι, Λεο.

    Δεν υπαρχει ο "λαος" ως συμπαγής οργανική ενότητα.
    Η εννοια αυτη ειναι μια φαντασιακή οντότητα, την οποια επικαλούνται οι ολοκληρωτισμοι και οι εθνολαικισμοι, προκειμενου να διαιωνίζουν την εξουσία τους μεσω της προπαγάνδας και της παραπλανησης.

    Στην πραγματικότητα υπάρχουν οι κοινωνίες, οι οποίες απαρτίζονται απο άτομα και κοινωνικές ομάδες, που ειναι φορείς ποικίλων και συχνά αντικρουόμενων συμφερόντων.

    Στις προηγμένες δημοκρατίες τα συμφέροντα εξισορροπούνται μεσω της υγιούς λειτουργίας των θεσμών, του κοινωνικού διαλόγου, του πραγματισμού, των υποχωρήσεων και των συμβιβασμών.

    Στη χώρα μας, όπου εχει επικρατήσει ο εθνολαικισμος και όπου η καθε συντεχνία και η οπιςθοδρομικοτητα καλύπτεται πίσω απο το υποτιθέμενο λαϊκό συμφέρον, αυτες οι λειτουργίες ειναι αδιανόητες.
    Η κοινωνία μας εχει μεταβληθεί σε έναν ακαθόριστο πολτό, όπου επικρατεί η παράνοια.
    Δυστυχώς τα πραγματα δεν επιτρέπουν αισιοδοξία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πραγματικά, έτσι είναι. Εγώ τώρα, να χαίρομαι που έρχεσαι κοντά σε αυτά που πρεσβεύω (ως πρεσβύτης πλέον) ή να λυπάμαι που η πραγματικότητα δεν επιτρέπει αισιοδοξία (όπως διαπιστώνει και η Αλίκη);
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή