ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Marsalis - Davis

Marsalis - Davis
Δυο ακόμα γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

ΔΗΜΑΡ, 58, ΠΟΤΆΜΙ, ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΦ. Πόσες ακόμα ήττες θέλετε για να πιστέψετε ότι το ΚΚΕ ΕΣ. τέλειωσε για πάντα. Με αγάπη πάντα .

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Πολλοί φίλοι νόμιζαν πως μαζική ψηφοφορία σήμαινε πως θα έρχονταν ορδές πασόκων να παραδώσουν το κόμμα τους στον Καμίνη ή στο Θεοδωράκη ή και στους δύο. Γιαυτό και βιάστηκαν να πανηγυρίσουν. Αν ήταν παιδιά να το διαλύσουν το κομμα το έκαναν και μόνοι τους. Δεν είχαν ανάγκη μοίρα εναλλακτικών αλεξιπτωτιστών. Σοφά ποιούντες παρέδωσαν τα κλειδιά σε πολιτικούς. Αυτούς που είχαν. Για να συνεχισει το κόμμα να υπάρχει. Τώρα όποιος βρίσκει μπανάλ τη Φώφη ή το Νίκο δεν μπλέκει με το ΠΑΣΟΚ κάνει δικό του μαγαζί. Δημαρ Ποτάμι κλπ επιτυχημένα σχήματα.

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Γιώργος Παγουλάτος: Από το συνέδριο του Centre for European Reform. "Has the euro been a failure?”


από τη σελίδα του στο facebook

Επέστρεψα χθες από το συνέδριο του Centre for European Reform στο Ditchley Park, με θέμα “Has the euro been a failure?”. Το CER είναι το σημαντικότερο φιλοευρωπαϊκό think tank στη Βρετανία, προοδευτικό και κεϋνσιανό. Στο συνέδριο συμμετείχαν ορισμένοι από τους γνωστότερους επικριτές της πολιτικής που ακολουθήθηκε στην Ευρωζώνη τα τελευταία 5 χρόνια, μαζί με κεντρικούς policy-makers από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τη Γερμανική κυβέρνηση, το ΔΝΤ (κάποιοι διάσημοι στη χώρα μας…)

Ορισμένα πρόχειρα συμπεράσματα:

Η κριτική στις αρχιτεκτονικές αδυναμίες της ΟΝΕ, και κυρίως στο μείγμα πολιτικής που ακολουθήθηκε, ήταν έντονη και διάχυτη. Οι δυο κορυφαίοι αξιωματούχοι του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών βρέθηκαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στο στόχαστρο της κριτικής.

Η κρατούσα άποψη ήταν περίπου η εξής: το ευρώ όπως έγινε ήταν ένα λάθος, δεν έπρεπε να είχε γίνει έτσι, ή ίσως δεν έπρεπε να είχε γίνει καθόλου. Όμως από τη στιγμή που υπάρχει, ακόμα κι αν δεχτούμε την αποτυχία του, δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω. Ήταν πλειοψηφική η άποψη για την αποτυχία της πολιτικής που εφαρμόστηκε στο ευρώ, αλλά πλειοψηφική επίσης η διαπίστωση ότι μια διάλυση του ευρώ θα ήταν καταστροφική, κι επομένως ο μόνος δρόμος που απομένει είναι η μονόδρομος της στενότερης ενοποίηση μέσα στο ευρώ. Όπως είπε κάποιος, μπορείς από ένα ενυδρείο να φτιάξεις ψαρόσουπα, αλλά όχι και το αντίστροφο. Για το πόσο εφικτή όμως είναι αυτή η πορεία στενότερης ενοποίησης, εκφράστηκε σκεπτικισμός.

Αναλύθηκαν όλα τα θεωρητικά σενάρια διάλυσης του ευρώ, ως υποθετικές ασκήσεις παρά ως πιθανά ενδεχόμενα. Το λιγότερο ίσως καταστροφικό θα ήταν μια εθελούσια αποχώρηση της Γερμανίας, στο πλαίσιο μιας συντεταγμένης, οργανωμένης και συναινετικής διάλυσης του ευρώ. Το καταστροφικότερο θα ήταν μια αποχώρηση χωρών της Μεσογείου, με την Ιταλία να αποτελεί μια κεντρική περίπτωση αναφοράς εάν δεν περάσει σε θετική ανάπτυξη, και τη Γαλλία να αποτελεί κίνδυνο σε περίπτωση εκλογής της Λεπέν. Η περίπτωση Grexit αναφέρθηκε ως το ενδεχόμενο με τη μεγαλύτερη συγκριτικά πιθανότητα, το πλέον διαχειρίσιμο για την Ευρωζώνη (που κατά ορισμένους θα μπορούσε μετά να προχωρήσει ταχύτερα στο στόχο της στενότερης ενοποίησης), αλλά και το πλέον καταστροφικό για την εξερχόμενη χώρα…

Η Ελλάδα αναφέρθηκε πολλές φορές, δυστυχώς ως το παράδειγμα της απόλυτης αποτυχίας. Δεν ήταν έτσι το κλίμα πέρσι τέτοια εποχή (η κρατούσα άποψη το 2014 ήταν ότι η Ελλάδα ανακάμπτει, βγαίνει από την κρίση, παρά τη βαριά κληρονομιά της ύφεσης). Τώρα δεν συνάντησα κανέναν που να είναι αισιόδοξος για την Ελλάδα. Τα δυο ακόμα χρόνια ύφεσης (2015-16) (που μας φόρτωσαν οι χειρισμοί της κυβέρνησης Τσίπρα Ι), η ανεργία που δεν θα αρχίσει να μειώνεται πριν από το 2017, ρίχνουν πάρα πολύ βαριά τη σκιά τους. Οι αριστεροί θεωρούν ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει. Οι πιο κεντρώοι δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στη βούληση ή την ικανότητα αυτής της συγκεκριμένης κυβέρνησης Τσίπρα να το εφαρμόσει.

Η αντιμετώπισή τους περισσότερο από ποτέ έχει αυτό το μείγμα του οίκτου, της κόπωσης και της παραίτησης, του hopelessness, που έχει υπάρξει πολύ οικείο τα τελευταία χρόνια, ποτέ όμως με αυτήν την οξύτητα. Όπως μου θύμισε μια φίλη, κάπως έτσι αντιμετωπίζαμε κι εμείς πριν από 10-20 χρόνια τους φίλους που προέρχονταν από τη διαλυμένη από τον εμφύλιο πρώην Γιουγκοσλαβία, τη Σερβία και τη Βοσνία..

Δεν ξέρω εάν αυτή η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται πραγματικά την ιστορική κρισιμότητα και το επείγον της κατάστασης. Δεν ξέρω εάν έχουν συνειδητοποιήσει πόσο κοντά βρισκόμαστε στο σημείο μετά το οποίο η βύθιση γίνεται μη αναστρέψιμη.


4 σχόλια:

  1. Το CER είναι think tank φιλοευρωπαϊκό, προοδευτικό και κεϋνσιανό, έ? Ο Τζέρεμι Κόρμπιν τι λέει γι' αυτά? Αλήθεια, συμμετείχε στο Συνέδριο? Ή μήπως δεν τον κάλεσαν οι επίγονοι του Μπλέρ και του Γκίντενς? Και τα λέω όλα αυτά, γιατί ο Κόρμπιν εκπροσωπεί σήμερα το προοδευτικό και κεϋνσιανό στη Μ. Βρετανία! Αυτό αποφάσισαν οι Βρετανοί, ότι και να λένε ή να θέλουν άλλοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. O Κόρμπιν είναι αυτό που λέμε ο Λαφαζάνης της Αγγλίας; Και με το Μπλέρ αλλά και με τη Θάτσερ δεν βλέπω να πήγαν άσχημα στην Αγγλία. Γιαυτό εξάλλου η κρίση δεν τους έχει ακουμπήσει και πολύ. Χώρα που ο καπιταλισμός δουλεύει και το κοινωνικό κράτος είναι ισχυρό. Αυτά μου λένε οι φίλοι που πήγαν στην Αγγλία να δουλέψουν.

      Διαγραφή
    2. Ατελής πηγή πληροφόρησης, οι φίλοι!
      Και μεροληπτική και υποκειμενική...
      Και ακατάλληλο δείγμα και μη σταθμισμένο...
      Τραγικό μεθοδολογικό σφάλμα, κάθε σχετική αναφορά από την πλευρά σας! Χειρότερο από την προσφυγή σε αυθεντίες!
      Θα ήθελα να πιστεύω ότι κάποιες σπουδές έχετε κάνει, έτσι δεν είναι?
      Τίποτε δεν σας έμαθαν αυτοί οι καθηγηταράδες, περί επιστημονικής έρευνας? Μπορεί και να έχετε δίκιο που τα βάζετε και με τα ελληνικά Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα!
      Όσον αφορά στον Κόρμπιν, θα μπορούσε κανείς να τον πεί "Λαφαζάνη της Βρετανίας", με αντικειμενικά κριτήρια και μετρήσιμα (όπως π.χ. τα ποσοστά του Κόμματος των Εργατικών, των οποίων ηγείται)!
      Και πάντως, όχι με βάση υποκειμενικές αντιλήψεις και "ετικέτες" για το πολιτικο-ιδεολογικό του πιστεύω...
      Όσον αφορά στην Θάτσερ, τι να πω?
      Καλά δεν περνούσαν οι Βρετανοί, πριν τα '80?
      Υπάρχει ένα τραγούδι του εξαιρετικού γκρουπ Deep Freeze Mice, αφιερωμένο στην ...Μάργκαρετ!
      Αξίζει να το ακούσει κανείς, εστιάζοντας στο ρεφραίν:
      "...I vote Conservatives, cause i am in love with you...",

      Διαγραφή
  2. Και μην ξεχνάτε το λόγο για τον οποίον έπεσε η Θάτσερ!
    Poll Tax, 1990
    http://www.independent.co.uk/news/uk/politics/the-battle-of-trafalgar-square-the-poll-tax-riots-revisited-1926873.html
    http://news.bbc.co.uk/onthisday/hi/dates/stories/march/31/newsid_2530000/2530763.stm
    18 εκατομμύρια Βρετανοί αρνήθηκαν να πληρώσουν...
    Κατά τ' άλλα, καλά περνούσαν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή