ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Γιάννης Μαύρος: Ο Ρίχτερ, ο Λιάκος και η πολιτική θρησκεία του


από το Books' Journal
Μετά την αρχική εκκωφαντική σιωπή της προσκείμενης στον ΣΥΡΙΖΑ ακαδημαϊκής κοινότητας για το θέμα της δίκης Ρίχτερ, ο κ. Αντώνης Λιάκος, ο νεοδιορισμένος πρόεδρος της Επιτροπής Διαλόγου για την Παιδεία, σπάει αυτή την ιδιότυπη «ομερτά» και τοποθετείται με κείμενό του στο online περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ.
Η παρέμβαση Λιάκου έχει σημασία, διότι καταδικάζει απολύτως την «φαρσοκωμωδία» της δίκης του Ρεθύμνου εξ ονόματος της υπεράσπισης των δικαιωμάτων της ελεύθερης έκφρασης και ελεύθερης γνώμης. Είναι ενδιαφέρουσα στο βαθμό που διαφοροποιείται από την οιονεί επίσημη γραμμή των υποστηρικτών της κυβέρνησης. Γραμμή που δίνει έμφαση στην εργαλειοποίηση της δίκης από το «ακραίο Κέντρο» και τους «φιλελέδες», οι οποίοι αγκάλιασαν την προσέγγιση Ρίχτερ διότι σχετικοποιεί, και επομένως δικαιολογεί, την ναζιστική βία ως αντιβία και νόμιμη άμυνα απέναντι στα βαρβαρικά πολεμικά ήθη των κρητών ατάκτων. Αυτή η λογική της αμυντικής αντιβίας μπορεί εν συνεχεία να επεκταθεί συμπεριλαμβάνοντας τη συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας από τις κατοχικές αρχές ως απάντηση στην πρωτογενή βία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ· ή, ακόμα πιο πρόσφατα, το εκλογικό φούσκωμα της Χρυσής Αυγής ως απάντηση στην εμφάνιση ενός μαχητικού αριστερού αντιμνημονιακού κινήματος.
Ο Λιάκος αποφεύγει αυτού του είδους την πολεμική και το «ναι μεν, αλλά», που επαναλαμβάνει διαπρυσίως το κατηγορητήριο της δίκης και εκδίδει καταδικαστική ετυμηγορία «στη συνείδηση του λαού». Στοχάζεται πάνω στους λόγους που συμβαίνουν τέτοιου είδους θλιβερές διώξεις και καταλήγει στο ότι  «η υποστασιοποιημένη ιστορία έχει αντικαταστήσει τη θρησκεία ως δημιουργός ταυτοτήτων»: η ταυτοτική λειτουργία της ιστορίας υπερισχύει της γνωσιακής, με την ερευνητική ιστοριογραφία να υποσκελίζεται από μια δημόσια ιστορία με έντονα συναισθηματικό φορτίο.
Ο ίδιος όμως αποφεύγει εντέχνως να προχωρήσει πέρα από τις ορθές θεωρητικές παρατηρήσεις του και να μιλήσει με συγκεκριμένους όρους, εδραζόμενους στην πραγματικότητα της παρούσας συνθήκης. Αποφεύγει να κάνει το λογικά αναγκαίο βήμα και να ολοκληρώσει τον παραγωγικό συλλογισμό του, προσφωνώντας αυτή την επικίνδυνη «ιστοριοθεολογία» με το τρέχον όνομά της. Διερωτάται για το «επίδικο» αλλά επίδικο δεν βλέπουμε.
Αυτή η μη κατονομαζόμενη πολιτική θρησκεία δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τον μισαλλόδοξο και εχθροπαθή νεο-εαμισμό που ανδρώθηκε στις «αμεσοδημοκρατικές» πλατείες του 2011 και σήμερα αποτελεί το επίσημο κρατικό δόγμα ενός σταθερά διολισθαίνοντος στον αυταρχισμό καθεστώτος.
Η δίωξη Ρίχτερ δεν προέκυψε εν κενώ αέρος αλλά στο τοξικό κλίμα που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια από την ακραία εθνικιστική και συγχρόνως αντιδυτική/αντικαπιταλιστική ρητορική που μεταχειρίστηκαν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις στο ράλι τους προς την εξουσία. Η δίκη Ρίχτερ είναι σύμπτωμα αυτής ακριβώς της δηλητηρίασης του δημόσιου λόγου από τους πραματευτάδες του ισοπεδωτικού αντιμνημονιασμού. Αυτό όμως πολύ δύσκολα θα μπορούσε να το παραδεχθεί ο κ. Λιάκος, που αποτέλεσε κι ο ίδιος ενεργό μέρος αυτού του μηχανισμού και αυτού του περιβάλλοντος.

Γιάννης Μαύρος. Υποψήφιος διδάκτορας Φιλοσοφίας της Ιστορίας στο τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

2 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Τάσσο μια στολή παραλλαγής τη φοράνε πάντως και το παιχνίδι του αριστεροπατριώτη το παίζουν καλά. Απορώ πως δεν το βλέπεις.

      Διαγραφή