ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τάσος Μπουλμέτης

Τάσος Μπουλμέτης

Παρατηρητήριο

Καλά θα κάνεις, πατερούλη, να μην ανακατεύεσαι στις ζωές των άλλων και δη των παιδιών. Δεν είναι τα δικά σου. Το κράτος ας φροντίζει μόνο να υπάρχουν πραγματικά σχολεία και αληθινοί δάσκαλοι. Και να καταργήσει το ένα και μοναδικό βιβλίο. Εξάλλου τα περισσότερα κρατικά είναι άστοχα. Να είναι ελεύθεροι οι άνθρωποι να μάθουν ό,τι και όπως θέλουν, ελεύθεροι να επιχειρούν. Τίποτε άλλο. Αν ο Στέλιος είχε την ευκαιρία να μάθει την τέχνη, αν τον άφηνες να ανοίξει αύριο μια δική του δουλειά, να βρει το δρόμο του, δεν θα σε είχε ανάγκη. Όπως σίγουρα δεν θα σε έχει η Ματίνα που θα ψηλώσει πολύ και δεν θα την φτάνεις. Δεν θα μπορείς να τους χειραγωγείς. Αν στέκει όμως σκυφτός πάντα θα κοιτάζει προς εσένα.

Athens Voice 3τσάντες έξω από ένα σχολείο κάπου στην Αθήνα

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Το αριστεροδέξιο και πάντα φοβικό προς τη Δύση συνεχές, παλλόμενο αδιαλείπτως, γραπώνεται τώρα από την εθνική ταυτότητα και μετατοπίζεται πολιτικά δεξιά. Τα όσα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι φενάκη. Το κίνημα των αγανακτισμένων εκδικείται. Επιστρέφει ηττημένο, αβέβαιο και light. Η εξαπάτησή του παράγει το αντίθετο πολιτικό αποτέλεσμα. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να του πάει κόντρα όταν δεν έχει χρήμα να μοιράσει;

Μήπως ήρθε ο καιρός της δεξιάς;

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Ευθύμης Δημόπουλος: Ο Μπαράκ Ομπάμα



Ο Μπαράκ Ομπάμα ίσως δεν ξεπεράσει τον (διογκωμένο από τη δολοφονία του) μύθο του Τζον Κένεντι. Αλλά το έργο του στο εσωτερικό της χώρας του, οι χειρισμοί του στη διεθνή σκηνή και ο πολιτικός του λόγος αποδεικνύουν ότι πρόκειται για την κορυφαία πολιτική προσωπικότητα του καιρού μας και σίγουρα για έναν από τους σημαντικότερους προέδρους στην ιστορία των ΗΠΑ.

Η εξαιρετική ομιλία του «για την κατάσταση του έθνους» στην ολομέλεια του Κογκρέσου είναι μια παρακαταθήκη της δημοκρατικής πολιτικής για τις ΗΠΑ, για ολόκληρο τον κόσμο. Ενωτικός, αυτοκριτικός (για το Γκουαντανάμο), αγωνιστικός απέναντι στην οπλοκατοχή (άφησε συμβολικά δίπλα του μια θέση κενή για τα θύματα της ένοπλης βίας), ρεαλιστικά αισιόδοξος (για τα επιτεύγματα και τις δυνατότητες της τεχνολογίας και της δημοκρατίας), με συναίσθηση των ιστορικών ορίων (άρση του εμπάργκο στην Κούβα), προσηλωμένος στις συνταγματικές αξίες του αμερικανικού έθνους (μετανάστες, μουσουλμάνοι) και στην αξία της πολιτικής,.


Οι αφροαμερικάνοι, οι δημοκρατικοί, όλοι οι Αμερικάνοι πρέπει να αισθάνονται ιδιαίτερα περήφανοι για αυτόν τον κορυφαίο εκπρόσωπό τους.
Αν κάτι θα κρατούσα από την ομιλία του είναι η παρακάτω φράση που δείχνει τη βαθιά ιστορική συναίσθηση ενός παγκόσμιου ηγέτη μεγάλου διαμετρήματος: «Σε κάθε σημαντικό διεθνές ζήτημα οι λαοί του κόσμου δεν στρέφονται προς το Πεκίνο ή τη Μόσχα αλλά σε εμάς. Οφείλουμε να είμαστε ηγέτες και όχι αστυνομικοί του κόσμου».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου