ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Plamen Tonchev: Κρόιφ: η δύναμη της προσωπικότητας


από το Books' Journal
Όταν θυμάσαι τον Κρόιφ ως ποδοσφαιριστή από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 κι όχι μόνο ως προπονητή της Μπαρτσελόνα τη δεκαετία του 1990 πρέπει να παραδεχθείς ότι μάλλον σε πήραν τα χρόνια. Αλλά σε παρηγορεί η σκέψη ότι είχες το προνόμιο να δεις ζωντανά έναν από τους μεγαλύτερους μάγους της μπάλας όλων των εποχών. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον μεγαλύτερο.
Δεν έχω δει ζωντανά τον Πελέ – είπαμε, μας πήραν τα χρόνια, αλλά όχι κι έτσι! Τον αναφέρω, όμως, γιατί συμμετέχει στην πεντάδα που πάντα θα τροφοδοτεί τη συζήτηση για το ποιος έχει τα σκήπτρα του καλύτερου παίκτη ever – μια πεντάδα, στην οποία προστίθενται ο Κρόιφ, ο Μαραντόνα, ο Ζιντάν και ο σημερινός Μέσι.
Έχουν γραφτεί αναλύσεις επί αναλύσεων και η συζήτηση αυτή θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα, καθώς θα μπουν κι άλλα μεγάλα ταλέντα στο πάνθεον του ποδοσφαίρου. Αλλά η δική μου συμβολή σ’ αυτή την ατέρμονη συζήτηση είναι ότι –μέχρι τώρα– ο Κρόιφ ξεχωρίζει. Πιθανώς επικρατεί στα σημεία, αλλά για μένα είναι υπέρτερος των υπολοίπων.
Ο καθένας έχει και το στίγμα του. Εντυπωσιακός ντριμπλαδόρος ο Πελέ, σε μια εποχή που οι αμυντικοί στέκονταν στη θέση τους και περίμεναν να τους πλησιάσει ο επιθετικός. Διάολος ο Μαραντόνα στις επελάσεις και μπαγασάκος ως χαρακτήρας, αλλά και με φοβερό ένστικτο – ήξερε πότε να τραβήξει όλη την άμυνα πάνω του και να απελευθερώσει χώρους για τους συμπαίκτες του. Τελειομανής ο Ζιντάν και φινετσάτος, αλλά και οξύθυμος – μάλλον κληρονομιά από τις αλάνες της Μασσαλίας, όπου τα πράγματα συχνά αγρίευαν. Βιρτουόζος και συνάμα αξιοσημείωτα ώριμος ο Μέσι, κάτι που του δίνει πολλούς πόντους σε σύγκριση με τον αντίζηλό του, τον προικισμένο και νάρκισσο Κριστιάνο Ρονάλντο.
Ο Κρόιφ, όμως, είχε τις αρετές όλων των άλλων. Την ντρίμπλα του Πελέ, το ένστικτο του Μαραντόνα, τη φινέτσα του Ζιντάν και την ωριμότητα του Μέσι. Αποθεώθηκε και αγαπήθηκε ως παίκτης, αλλά επιβεβαίωσε την ποδοσφαιρική του μεγαλοφυΐα και ως προπονητής. Το 1988 ανέλαβε μια Μπαρτσελόνα ταπεινωμένη από την ήττα της, μέσα στην έδρα της, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών δύο χρόνια νωρίτερα και έβαλε τα θεμέλια μιας νέας ποδοσφαιρικής αυτοκρατορίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου