ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ουδέν κακον αμιγές καλού. Η καταστροφή του Σαρωνικού έχει και ένα θετικό. Άρχισε το ξήλωμα της " πολιτικής αριστερής οικολογιας" απο τη λίστα των κοινωνικών μας στερεοτύπων. Μεγαλη πρόοδος παίκτες. Ένας απίθανος φερετζές ιδιοτέλειας, αριστερισμού και άεργου επαγγέλματος. Καιρός ήταν.

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Plamen Tonchev: Κρόιφ: η δύναμη της προσωπικότητας


από το Books' Journal
Όταν θυμάσαι τον Κρόιφ ως ποδοσφαιριστή από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 κι όχι μόνο ως προπονητή της Μπαρτσελόνα τη δεκαετία του 1990 πρέπει να παραδεχθείς ότι μάλλον σε πήραν τα χρόνια. Αλλά σε παρηγορεί η σκέψη ότι είχες το προνόμιο να δεις ζωντανά έναν από τους μεγαλύτερους μάγους της μπάλας όλων των εποχών. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον μεγαλύτερο.
Δεν έχω δει ζωντανά τον Πελέ – είπαμε, μας πήραν τα χρόνια, αλλά όχι κι έτσι! Τον αναφέρω, όμως, γιατί συμμετέχει στην πεντάδα που πάντα θα τροφοδοτεί τη συζήτηση για το ποιος έχει τα σκήπτρα του καλύτερου παίκτη ever – μια πεντάδα, στην οποία προστίθενται ο Κρόιφ, ο Μαραντόνα, ο Ζιντάν και ο σημερινός Μέσι.
Έχουν γραφτεί αναλύσεις επί αναλύσεων και η συζήτηση αυτή θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα, καθώς θα μπουν κι άλλα μεγάλα ταλέντα στο πάνθεον του ποδοσφαίρου. Αλλά η δική μου συμβολή σ’ αυτή την ατέρμονη συζήτηση είναι ότι –μέχρι τώρα– ο Κρόιφ ξεχωρίζει. Πιθανώς επικρατεί στα σημεία, αλλά για μένα είναι υπέρτερος των υπολοίπων.
Ο καθένας έχει και το στίγμα του. Εντυπωσιακός ντριμπλαδόρος ο Πελέ, σε μια εποχή που οι αμυντικοί στέκονταν στη θέση τους και περίμεναν να τους πλησιάσει ο επιθετικός. Διάολος ο Μαραντόνα στις επελάσεις και μπαγασάκος ως χαρακτήρας, αλλά και με φοβερό ένστικτο – ήξερε πότε να τραβήξει όλη την άμυνα πάνω του και να απελευθερώσει χώρους για τους συμπαίκτες του. Τελειομανής ο Ζιντάν και φινετσάτος, αλλά και οξύθυμος – μάλλον κληρονομιά από τις αλάνες της Μασσαλίας, όπου τα πράγματα συχνά αγρίευαν. Βιρτουόζος και συνάμα αξιοσημείωτα ώριμος ο Μέσι, κάτι που του δίνει πολλούς πόντους σε σύγκριση με τον αντίζηλό του, τον προικισμένο και νάρκισσο Κριστιάνο Ρονάλντο.
Ο Κρόιφ, όμως, είχε τις αρετές όλων των άλλων. Την ντρίμπλα του Πελέ, το ένστικτο του Μαραντόνα, τη φινέτσα του Ζιντάν και την ωριμότητα του Μέσι. Αποθεώθηκε και αγαπήθηκε ως παίκτης, αλλά επιβεβαίωσε την ποδοσφαιρική του μεγαλοφυΐα και ως προπονητής. Το 1988 ανέλαβε μια Μπαρτσελόνα ταπεινωμένη από την ήττα της, μέσα στην έδρα της, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών δύο χρόνια νωρίτερα και έβαλε τα θεμέλια μιας νέας ποδοσφαιρικής αυτοκρατορίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου