ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Δημήτρης Παρίσης: Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.




Φαντάζομαι τον Στέλιο Ράμφο, τη Σώτη Τριανταφύλλου και τον Πέτρο Τατσόπουλο νά 'χουν σκάσει στα γέλια με τις φρέσκιες μικρότητες. Ή τουλάχιστο να υπομειδιούν. Είναι που τον καιρό αυτό γράφονται πολλά κι εμετικά στο f/b. Από πρόσωπα που με συχνή εναλλαγή προσωπείων και χρωμάτων κ.ά. ταχυδακτυλουργίες κατόρθωσαν να πείσουν πως δεν είναι το μακρύ χέρι της κυβερνώσης νεοσταλινικής πτέρυγας (με ολίγην από Τσάβες, ποσοστά εθνικής "υπερηφάνειας" κλπ, τά 'χω ξαναπεί για το συριζανελ, μη σας ξανακουράσω).

Το κύριο ζήτημα δεν είναι ποιους και πόσους μπορούν να επηρεάσουν τα πρόσωπα αυτά, κρύβοντας εντέχνως την κομματική  ταυτότητα και θολώνοντας τα νερά ως προς τις πραγματικές τους στοχεύσεις. Το πρόβλημα είναι πως η αποθηκευμένη χολή αυτών των καλοκάγαθων, "ουδέτερων", επικριτών στρέφεται κατά προσώπων πού 'χουν προσφορά και ιστορία στον τόπο ( ανασύρω, για παράδειγμα, τα ονόματα του Στέλιου Ράμφου, της Σώτης Τριανταφύλλου και του Πέτρου Τατσόπουλου). Που έχουν έργο και προσφορά όχι φυσικά στους προφυλαγμένους χώρους του f/b, όπως οι "επικριτές". Αλλά στην πραγματική, καθημερινή ζωή και στην πολιτική πιάτσα. Ενοχλεί ότι οι λοιδορούμενοι δεν πάσχισαν με νύχια και με δόντια ν' αναλάβουν  επιτελείς, αμειβόμενοι μετακλητοί ή όχι, ευθέως εντεταλμένοι κόμματος κλπ.

Ιδιαιτέρως παρενοχλεί ότι οι εν λόγω συγγραφείς συνήθιζαν, μέσα στη γενικευμένη παραζάλη και ιδεολογική ομίχλη της "πρώτη φορά αριστεροακροδεξιά", να αρθρώνουν κάποιας μορφής ορθό λόγο. Εκνευρίζει ότι δεν έσπευσαν στα προσκλητήρια του Μεγάλου Αυλάρχη και των λοιπών μπανιαδογενών. Τέλος, ίσως να ενοχλεί το ότι οι ίδιοι συγγραφείς (που κατακεραυνώνονται στο όνομα του Γκράμσι, τι πρωτοτυπία, θεοί ), όντας αλλεργικοί στις κατινιές, τις αγνόησαν. Δεν είναι πρωτότυπα όλ' αυτά. Από την Κομιντέρν και μετά, ξέρετε πόσες φορές επαναλήφθηκαν;  Πάντα έτσι γινόταν. Πάντα έτσι θα γίνεται. Ξαναπαιγμένοι ρόλοι. Με άλλα πρόσωπα. Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.

Εν Ελλάδι σύντροφοι, συνεργοί κλπ.
Εν Ελλάδι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου