ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Δημήτρης Παρίσης: Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.




Φαντάζομαι τον Στέλιο Ράμφο, τη Σώτη Τριανταφύλλου και τον Πέτρο Τατσόπουλο νά 'χουν σκάσει στα γέλια με τις φρέσκιες μικρότητες. Ή τουλάχιστο να υπομειδιούν. Είναι που τον καιρό αυτό γράφονται πολλά κι εμετικά στο f/b. Από πρόσωπα που με συχνή εναλλαγή προσωπείων και χρωμάτων κ.ά. ταχυδακτυλουργίες κατόρθωσαν να πείσουν πως δεν είναι το μακρύ χέρι της κυβερνώσης νεοσταλινικής πτέρυγας (με ολίγην από Τσάβες, ποσοστά εθνικής "υπερηφάνειας" κλπ, τά 'χω ξαναπεί για το συριζανελ, μη σας ξανακουράσω).

Το κύριο ζήτημα δεν είναι ποιους και πόσους μπορούν να επηρεάσουν τα πρόσωπα αυτά, κρύβοντας εντέχνως την κομματική  ταυτότητα και θολώνοντας τα νερά ως προς τις πραγματικές τους στοχεύσεις. Το πρόβλημα είναι πως η αποθηκευμένη χολή αυτών των καλοκάγαθων, "ουδέτερων", επικριτών στρέφεται κατά προσώπων πού 'χουν προσφορά και ιστορία στον τόπο ( ανασύρω, για παράδειγμα, τα ονόματα του Στέλιου Ράμφου, της Σώτης Τριανταφύλλου και του Πέτρου Τατσόπουλου). Που έχουν έργο και προσφορά όχι φυσικά στους προφυλαγμένους χώρους του f/b, όπως οι "επικριτές". Αλλά στην πραγματική, καθημερινή ζωή και στην πολιτική πιάτσα. Ενοχλεί ότι οι λοιδορούμενοι δεν πάσχισαν με νύχια και με δόντια ν' αναλάβουν  επιτελείς, αμειβόμενοι μετακλητοί ή όχι, ευθέως εντεταλμένοι κόμματος κλπ.

Ιδιαιτέρως παρενοχλεί ότι οι εν λόγω συγγραφείς συνήθιζαν, μέσα στη γενικευμένη παραζάλη και ιδεολογική ομίχλη της "πρώτη φορά αριστεροακροδεξιά", να αρθρώνουν κάποιας μορφής ορθό λόγο. Εκνευρίζει ότι δεν έσπευσαν στα προσκλητήρια του Μεγάλου Αυλάρχη και των λοιπών μπανιαδογενών. Τέλος, ίσως να ενοχλεί το ότι οι ίδιοι συγγραφείς (που κατακεραυνώνονται στο όνομα του Γκράμσι, τι πρωτοτυπία, θεοί ), όντας αλλεργικοί στις κατινιές, τις αγνόησαν. Δεν είναι πρωτότυπα όλ' αυτά. Από την Κομιντέρν και μετά, ξέρετε πόσες φορές επαναλήφθηκαν;  Πάντα έτσι γινόταν. Πάντα έτσι θα γίνεται. Ξαναπαιγμένοι ρόλοι. Με άλλα πρόσωπα. Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.

Εν Ελλάδι σύντροφοι, συνεργοί κλπ.
Εν Ελλάδι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου