ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Παρατηρητήριο

Βγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάΒγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάχανα, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;να, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;ρκτο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Ορέστης Καλογήρου: Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστήμιου



Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστημίου μας διδάσκει πολλά. Υπήρξε μια υπουργός, η Άννα Διαμαντοπούλου (πριν από αυτήν άνοιξε τον δρόμο η Μαριέττα Γιαννάκου), που εργάστηκε με τον αντίθετο τρόπο από αυτόν που συνηθίζουν οι υπουργοί στην Ελλάδα. 

Έμαθε σε βάθος το αντικείμενο μελατώντας το για πολλά χρόνια, είχε για στενούς συνεργάτες ανθρώπους καθαρούς με πάθος για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο (όπως ο αείμνηστος Βασίλης Παπάζογλου), οργάνωσε έναν υποδειγματικό διάλογο επί της ουσίας για έναν ολόκληρο χρόνο, στηρίχθηκε στις εσωτερικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του ελληνικού πανεπιστημίου που την εποχή εκείνη είχαν αποκτήσει την ηγεμονία, και με γνήσιο ρεπουμπλικάνικο πνεύμα (σχεδόν αντιγραφή από τον Μπαράκ Ομπάμα) εξασφάλισε 255 ψήφους στη Βουλή, δηλαδή τις ψήφους των δύο μεγάλων αστικών, ευρωπαϊκών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μαζί με ιδιαίτερα υψηλή αποδοχή από την κοινωνία. 

Για έναν νόμο που ειχε εσωτερική συνοχή, ήταν επαναστατικός, έβλεπε το συμφέρον του δημόσιου πανεπιστημίου και της κοινωνίας, άνοιγε μια δημιουργική εποχή για το πανεπιστήμιο. Προσέλκυσε, πράγματι, δεκάδες προικισμένους Έλληνες της διασποράς που έσπευσαν αφιλοκερδώς να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην πατρίδα. Πιο ιδανικό δεν γίνεται. 

Το βαθύ κράτος, το βαθύ πανεπιστήμιο και το πελατειακό πολιτικό σύστημα, κατόρθωσαν να ροκανίσουν τα πάντα μέχρι την πλήρη κατεδάφιση. Για τους σημερινούς κυβερνώντες του τότε 4% η κατεδάφιση του 4009/2011 αποτέλεσε απόλυτο κομματικό καθήκον και κεντρική πολιτική επιλογή. Θα περάσουν πολλές δεκαετίες για να δούμε μια ανάλογη προσπάθεια για την αναβάθμιση και τη μεταρρύθμιση του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου. 

Μια πικρή γεύση ήττας με διακατέχει γιατί δεν έχω πια ελπίδες να προλάβω να ζήσω ως πανεπιστημιακός δάσκαλος την επόμενη προσπάθεια. Είμαι, όμως, περήφανος που μαζί με δεκάδες συναδέλφους, έδωσα όλες μου τις δυνάμεις σε εκείνη την ωραία μάχη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου