ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

καλές διακοπές

Παρατηρητήριο

Ούτε μια σοβαρή αριστερά δεν μπορούμε να ’χουμε. Τους πρότεινε ο άλλος να βγάλουν ψεύτικα λεφτά σαν τη Μonopoly να κάνουν αυτοί πως μας πληρώνουν και μεις πως τους πληρώνουμε κι αυτοί ενθουσιάστηκαν και του ζήτησαν να γίνει υπουργός των Οικονομικών. Ουάου yes, το κινηματικό χρήμα… Και συ περίμενες αυτό το νηπιαγωγείο να σε σώσει και να σε οδηγήσει ξανά στη γη της επαγγελίας. Να διαπραγματευτεί με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε και να τους τουμπάρει. Πόσο αφελής μπορείς να είσαι; Αλλά και πόσο επικίνδυνος;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Κακώς αναστατώνεστε με την υπόθεση της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές. Βρισκόμαστε στη μακρά και επώδυνη φάση της αποκομμουνιστικοποίησης και ο θόρυβος λογικά θα είναι ισχυρός. Φανταστείτε να εφαρμοστεί η αξιολόγηση των ΔΥ, να πωληθούν όλες οι ΔΕΚΟ, να γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα αντισταθεί μέχρις εσχάτων. Η Ελλάδα κοιλοπονάει την ελευθερία της.

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Ορέστης Καλογήρου: Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστήμιου



Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστημίου μας διδάσκει πολλά. Υπήρξε μια υπουργός, η Άννα Διαμαντοπούλου (πριν από αυτήν άνοιξε τον δρόμο η Μαριέττα Γιαννάκου), που εργάστηκε με τον αντίθετο τρόπο από αυτόν που συνηθίζουν οι υπουργοί στην Ελλάδα. 

Έμαθε σε βάθος το αντικείμενο μελατώντας το για πολλά χρόνια, είχε για στενούς συνεργάτες ανθρώπους καθαρούς με πάθος για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο (όπως ο αείμνηστος Βασίλης Παπάζογλου), οργάνωσε έναν υποδειγματικό διάλογο επί της ουσίας για έναν ολόκληρο χρόνο, στηρίχθηκε στις εσωτερικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του ελληνικού πανεπιστημίου που την εποχή εκείνη είχαν αποκτήσει την ηγεμονία, και με γνήσιο ρεπουμπλικάνικο πνεύμα (σχεδόν αντιγραφή από τον Μπαράκ Ομπάμα) εξασφάλισε 255 ψήφους στη Βουλή, δηλαδή τις ψήφους των δύο μεγάλων αστικών, ευρωπαϊκών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μαζί με ιδιαίτερα υψηλή αποδοχή από την κοινωνία. 

Για έναν νόμο που ειχε εσωτερική συνοχή, ήταν επαναστατικός, έβλεπε το συμφέρον του δημόσιου πανεπιστημίου και της κοινωνίας, άνοιγε μια δημιουργική εποχή για το πανεπιστήμιο. Προσέλκυσε, πράγματι, δεκάδες προικισμένους Έλληνες της διασποράς που έσπευσαν αφιλοκερδώς να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην πατρίδα. Πιο ιδανικό δεν γίνεται. 

Το βαθύ κράτος, το βαθύ πανεπιστήμιο και το πελατειακό πολιτικό σύστημα, κατόρθωσαν να ροκανίσουν τα πάντα μέχρι την πλήρη κατεδάφιση. Για τους σημερινούς κυβερνώντες του τότε 4% η κατεδάφιση του 4009/2011 αποτέλεσε απόλυτο κομματικό καθήκον και κεντρική πολιτική επιλογή. Θα περάσουν πολλές δεκαετίες για να δούμε μια ανάλογη προσπάθεια για την αναβάθμιση και τη μεταρρύθμιση του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου. 

Μια πικρή γεύση ήττας με διακατέχει γιατί δεν έχω πια ελπίδες να προλάβω να ζήσω ως πανεπιστημιακός δάσκαλος την επόμενη προσπάθεια. Είμαι, όμως, περήφανος που μαζί με δεκάδες συναδέλφους, έδωσα όλες μου τις δυνάμεις σε εκείνη την ωραία μάχη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου