ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σταύρος Τσακυράκης, ο δικός μας σούπερ ήρωας

Παρατηρητήριο

Η βαθιά, σκοτεινή σοσιαλιστική, με τα λεφτά των άλλων, Ελλάδα θα δώσει τη μάχη της επιβίωσης σε κάθε μετερίζι. Δημοσιογραφία, εκπαίδευση, δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση, οικονομία. Στις επόμενες εκλογές παίζονται πολλά περισσότερα από μια διακυβέρνηση. Τα στρατόπεδα ήδη διαμορφώνονται και δεν έχουν τίποτα απο το παρελθόν.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Γιάννης Αντωνίου: Για τον Κάστρο και την Κούβα πάλι, και τέλος.





Ξεκινώ με μία κοινότοπη παραδοχή, κάτι σαν υπενθύμιση σε όσους επιμένουν να κρύβονται πίσω από την ιστορία. Είναι άλλο πράγμα η ιστορία και άλλο η πολιτική, όσο κι αν σε πολλά τέμνονται. Στην ιστορία οι αναχρονισμοί απαγορεύονται, γιατί σκοτεινιάζουν το πεδίο κατανόησης.

Τα γεγονότα, το παρελθόν είναι της εποχής τους και της αλληλουχίας των συνθηκών που τα παρήγαγαν. Από την άλλη, η πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αναχρονισμούς, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν τα έργα των δρώντων στο παρελθόν αφήνουν ενεργό το αποτύπωμά τους στο παρόν.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, ο Φιντέλ Κάστρο πράγματι υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές του 20ου αιώνα. Στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου, όταν μετρούσαμε τα κόκκινα μίλια της κομμουνιστικής επέκτασης πάνω στον χάρτη, η Κούβα εκπροσωπούσε τη μεγάλη πρόκληση. Ο κομμουνισμός έφτανε στη γειτονιά του μπάρμπα Σαμ. Γινόταν αντιληπτή ως σημάδι ότι η κοσμική προφητεία της απελευθέρωσης του παντός έχει το πραγματολογικό της αντίστοιχο.

Ήταν και κάτι άλλο όμως με την Κούβα. Όταν η καταθλιπτική εικόνα των λαϊκών δημοκρατιών της Ανατολικής Ευρώπης, γινόταν όλο και πιο δύσκολα υπερασπίσιμη, η Κούβα της σάμπα, η Κούβα του Havana Club, η Κούβα των γενειοφόρων επαναστατών με τα αμπέχονα, που οι φωτογραφίες τους κοσμούσαν τα νεανικά δωμάτια, η Κούβα του Χουανταρένα, του Τεόφιλο Στήβενσον, η Κούβα που ένωνε την επανάσταση με την pop art ήταν το ακροτελεύτιο επιχείρημα ότι ο σοσιαλισμός είναι μία ζωντανή υπόθεση.

Το δίκιο έμοιαζε να είναι εκεί και το άδικο στην άλλη όχθη του στενού της Φλόριντα. Ο Κάστρο, ο Γκεβάρα ήταν οι δημιουργοί αυτής της παγκόσμιας ονείρωξης και η συγκυρία τους επέτρεπε να είναι. Η κατάρρευση του κομμουνισμού στις αρχές της δεκαετίας του 90' άλλαξε δραματικά τα δεδομένα, διαλύοντας και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις ότι το βάθος του ουρανού είναι νομοτελειακά κόκκινο.

Ο Κάστρο και το καθεστώς του άντεξαν, ωστόσο η αποδόμηση των κοινωνικοαπελευθερωτικών συμφραζομένων της ρητορικής του υπήρξε ραγδαία. Έτσι έμεινε μόνο το επαναστατικό φολκλόρ να προσπαθεί μάταια να σκεπάζει την τυπολογία της φρίκης του ολοκληρωτισμού. Όσο από ιστορική άποψη αποτελεί αφελή αναχρονισμό να παραγνωρίζει κανείς την σημασία της κουβανέζικης επανάστασης και των ηγετών της στο γεωπολιτικό status του 60, και του 70', άλλο τόσο προβληματικό είναι το κρυφτούλι με την ιστορία, οι αριστερές ιδεοληψίες και η παγίδευση στη νοσταλγία των νεανικών φαντασιώσεων, που επιμένει να αντιλαμβάνεται και να αποτιμά το πολιτικό παρόν με όρους ιστορικού παρελθόντος.


 Και το χειρότερο, στο όνομα του επαναστατικού ρομαντισμού, να αποσιωπά ή να υποβιβάζει την πολιτική βαρβαρότητα, με την οποία πολιτεύτηκε ο Κάστρο και το καθεστώς του, στην κατηγορία του παρεμπίπτοντος.

1 σχόλιο:

  1. Οταν ο Τσέ καί ο Φιντέλ εκαναν τήν επανάσταση, τήν εκαναν γιά νά πάρει ο λαός τήν εξουσία, η γιά νά εδραιώσουνε 50 χρόνια μία δικτατορία ( οσο καλή καί αν ητανε) ;; Ειναι δημοκρατικό καί ηθικό νά επιλέγει ο Φιντέλ τόν διάδοχό του ( τόν αδερφό του) καί οχι ο λαός ;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή