ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Plamen Tonchev: Ο Νεοέλλην ως σύγχρονος Πυγμαλίων



Οπως ο μυθικός βασιλιάς Πυγμαλίων ερωτεύτηκε ένα άψυχο άγαλμα και ζήτησε από τους θεούς να το μετατρέψουν στην αγαπημένη του Γαλάτεια, κάπως έτσι ο Νεοέλλην της μεταπολίτευσης αγάπησε το δικό του Greek Dream. Αρχικά, το όραμά του περιελάμβανε ένα διώροφο σπίτι, με το μαγαζί στο ισόγειο και την κατοικία στον πρώτο όροφο, ώστε ο ιδιοκτήτης-μαγαζάτορας να ανεβοκατεβαίνει με τις παντόφλες. Το κτίσμα αυτό πάντα κοσμούσαν τα πανωσηκώματα, με την προοπτική κάποια στιγμή στο μέλλον τα παιδιά να προσθέσουν τα δικά τους σπίτια και όλο το σόι να απολαμβάνει την οικογενειακή θαλπωρή. Συστατικό στοιχείο του Greek Dream ήταν τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειας να έχει σταθερή δουλίτσα στο Δημόσιο και να πληρώνεται βρέξει-χιονίσει, χωρίς να πολυζορίζεται κιόλας. 

Στην συνέχεια, το όραμα εμπλουτίστηκε με αξιοπρεπές αυτοκίνητο, εξοχικό σπίτι, δύο-τρία-τέσσερα διαμερίσματα προκειμένου να εισπράττουμε ενοίκια και να ζούμε σαν εισοδηματίες, δαπανηρές εξόδους στα "πολιτιστικά μέγαρα" της νύχτας, διακοπές σε κοσμοπολίτικα μέρη (ακόμη και με διακοποδάνεια), τζόγο στο Χρηματιστήριο (κι ας μην έχουμε ιδέα πώς λειτουργεί αυτό το πράγμα), ταξίδια στο εξωτερικό. Η κατάργηση των συνοριακών ελέγχων εντός της ζώνης Σένγκεν και το κοινό νόμισμα δημιούργησαν στον Νεοέλληνα την ακλόνητη πεποίθηση ότι είναι Ευρωπαίος με τα όλα του - η Ευρώπη οφείλει τον πολιτισμό της στην Ελλάδα αφού.  

Εν τω μεταξύ, ξοδεύθηκαν κάμποσα χρήματα για τα φροντιστήρια και τις σπουδές των παιδιών - είτε στα μπαχαλοκρατούμενα ελληνικά ΑΕΙ είτε σε άσημα βρετανικά πανεπιστήμια είτε στα ΤΕΙ της Κωλοπετεινίτσας -, προκειμένου να αποκτήσουν μπόλικα πτυχία αμφιβόλου αξίας και συχνά άνευ αντικρύσματος στην αγορά εργασίας. Κι επειδή, εκτός από τους αρχαίους ελληνικούς μύθους, υπάρχει και εξίσου πλούσια νεοελληνική μυθολογία, καθιερώθηκε το κλισέ για την "πιο μορφωμένη νεολαία που είχε ποτέ αυτός ο τόπος" - μόνο που πρόκειται για την πιο "πτυχιωμένη" νεολαία ever, ενώ η πραγματική παιδεία είναι κάτι ελαφρώς διαφορετικό.

Τέσπα, όπως λέει η πιο μορφωμένη νεολαία της Ελλάδας, ήταν πανέμορφο το Greek Dream που πήρε σάρκα και οστά μετά το 1981 και κράτησε περίπου 30 χρόνια. Κι ήταν μεγάλη η αγάπη του Νεοέλληνα για την δική του Γαλάτεια. Ωσπου το άγαλμα θρυμματίστηκε το 2009 και την συνέχεια την ξέρουμε όλοι - για την ακρίβεια, την ζούμε στο πετσί μας.

Σ'όλες αυτές τις σκέψεις - σ'όποιον αρέσουν και για ό,τι αξίζουν - με οδήγησε η παρακάτω συνέντευξη του ηθοποιού Κώστα Κόκλα:


Υ.Γ.
Το θεατρικό έργο Pygmalion του Bernard Shaw, γνωστότερο από το musical My Fair Lady (Ωραία μου κυρία), έχει διαφορετικό τέλος σε διάφορες εκδοχές του. Ο Shaw δέχθηκε πολλές πιέσεις για happy ending, προκειμένου να ικανοποιηθεί το "λαϊκόν αίτημα" για αίσια έκβαση μιας πανέξυπνης και απολαυστικής κωμωδίας. Ωστόσο, ο ίδιος προτιμούσε το "λογικό" τέλος, όπου ο Πυγμαλίων (prof. Henry Higgins) καταλήγει συντετριμμένος, μετά την αποχώρηση της Γαλάτειας (Eliza Doolittle). 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου