ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σταύρος Τσακυράκης, ο δικός μας σούπερ ήρωας

Παρατηρητήριο

Εφυγε μια εμβληματική μορφή της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο Σταύρος Τσακυράκης, Γραμματέας της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού στα χρόνια του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, συνταγματολόγος καθηγητής της Νομικής Αθηνών, αργότερα αφοσιωμένος στην υπόθεση των δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Πολίτης με όλη τη σημασία της έννοιας, σε διαρκή εγρήγορση για την τύχη αυτού του τόπου και της Ευρώπης, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, αντίπαλος της δημαγωγίας και των εύκολων λόγων.

Η δημόσια σφαίρα έχασε μια μαχητική φωνή στρατευμένη στην υπόθεση της ελευθερίας που στάθηκε η καθοδηγητική αξία της ζωής του.

Οι φίλοι του χάσαμε την ευθύτητα, την ανιδιοτέλεια, την ανατρεπτικά παιγνιώδη διάθεσή του.

Οι πολιτικά απανταχού ρηγάδες και ρηγίτισσες θα αναπολήσουν την ατομική και συλλογική τους διαδρομή, και τον σιωπηλό δεσμό που κρατάει ακόμα.

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα θυμούνται έναν Δάσκαλο συμπαραστάτη.

Γιάννης Βούλγαρης

Καθηγητής Παντειου Πανεπιστημίου
Γραμματέας Ρήγα Φεραίου 1974-1976».

Πηγή: Ο Γιάννης Βούλγαρης αποχαιρετά τον Σταύρο Τσακυράκη | iefimerida.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Ευθύμης Δημόπουλος: Για την «εθνική συνεννόηση»




Η πρόταση για «εθνική συνεννόηση», με τον τρόπο που χρησιμοποιείται από τη ΔΗΣΥ, είναι θολή και αποπροσανατολιστική. 


Πρώτον, γιατί δεν περιγράφεται το περιεχόμενό της. Αντιθέτως χρησιμοποιείται γενικόλογα το επίθετο «εθνική», σαν να καθαγιάζει νομοτελειακά την όποια πολιτική επιλογή διαχείρισης της χρεοκοπίας, μόνο και μόνο γιατί είναι εθνική. Σαν να υπονοεί ότι το «εθνικό» είναι το αντίδοτο στις πολιτικές των ξένων που μας καθηλώνουν. Αναδεικνύει (έστω και ασυνείδητα) ένα σχήμα πολιτικής αντίθεσης «ξένοι – Έλληνες» που όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στα προβλήματα της χώρας αλλά έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα από τις δυνάμεις του λαϊκισμού και του αντιευρωπαϊσμού.

Δεύτερον, και όχι ανεξάρτητο από το προηγούμενο. Ένα από τα διδάγματα της ελληνικής χρεοκοπίας είναι ότι οι εσωτερικές δυνάμεις του εκσυγχρονισμού και της μεταρρύθμισης δεν μπορούν μόνες τους να σύρουν τη χώρα. Και επιπλέον ότι ακόμη και στους φιλοευρωπαϊκούς πολιτικούς σχηματισμούς οι δυνάμεις της μεταρρύθμισης μειονεκτούν. Επομένως το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ο διοικητικός μηχανισμός δεν είναι εις θέση να ανταποκριθούν μόνοι τους στη διαχείριση της κρίσης. Χρειάζεται να εισαχθεί μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμός και αυτή η διαδικασία να εποπτευθεί από την Ε.Ε. Με άλλα λόγια το σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν μπορεί να είναι μόνο εθνικό. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στην ελληνική ιστορία. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο δυτικός κόσμος παρεμβαίνει βοηθητικά στην εξέλιξη της χώρας.

Τρίτον, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά «εθνική πρόταση» χωρίς εθνική αυτογνωσία. Είναι εμφανές ότι ως χώρα δυσκολευόμαστε να προσαρμοστούμε στα νέα ευρωπαϊκά δεδομένα. Πιθανόν να υπάρχουν ευθύνες και στους εταίρους αλλά το πρόβλημα είναι κυρίως δικό μας. Ίσως ο φεντεραλισμός του Σόιμπλε να είναι επιλεκτικός αλλά από την άλλη εμείς δεν κάνουμε αυτά που πρέπει για να πείσουμε τους ευρωπαίους ότι αξίζει να μετέχουμε ισότιμα στις νέες εξελίξεις. Θα μπορούσαμε όλα αυτά τα χρόνια να είχαμε περιορίσει τις συνέπειες της δημοσιονομικής περιστολής με μια επιθετική πολιτική μεταρρυθμίσεων από το περιβάλλον μέχρι τη δικαιοσύνη και από την εκπαίδευση ως την επιχειρηματικότητα. Αλλά δεν το κάναμε γιατί οι δυνάμεις της χρεοκοπίας είναι ακόμα ζωντανές και κυβερνούν. Χωρίς την ήττα τους η χώρα δεν θα ανακάμψει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου