ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σταύρος Τσακυράκης, ο δικός μας σούπερ ήρωας

Παρατηρητήριο

Η βαθιά, σκοτεινή σοσιαλιστική, με τα λεφτά των άλλων, Ελλάδα θα δώσει τη μάχη της επιβίωσης σε κάθε μετερίζι. Δημοσιογραφία, εκπαίδευση, δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση, οικονομία. Στις επόμενες εκλογές παίζονται πολλά περισσότερα από μια διακυβέρνηση. Τα στρατόπεδα ήδη διαμορφώνονται και δεν έχουν τίποτα απο το παρελθόν.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Γιώργος Προκοπάκης: Τα πιο ωραία λεφτόδεντρα είναι τα μεταρρυθμιστικά


από το fb

Λίγο πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο στην Καθημερινή με τίτλο "Μεταρρυθμιστικός Λαϊκισμός". Από βεριτάμπλ μεταρρυθμιστές (κατά επίμονη δήλωση των ιδίων) προεκλογικά είχαν ειπωθεί παπάδες. Τόση ήταν η μεταρρύθμα ζέση που το μνημόνιο θα έβγαινε σε δύο χρόνια αντίγια τρία, τα κόκκινα δάνεια θα καθαρίζονταν πριν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και άλλα τέτοια.
Οι μεταρρυθμιστές μας συνεχίζουν ακάθεκτοι. Χρυσό βραβείο βέβαια παίρνει η ανεκδιήγητη πρόταση δανεισμού (από πού;) για να μη μειωθούν οι συντάξεις και το ΕΚΑΣ. Αυτό όμως που ακούγεται σέξυ, γιατί απευθύνεται σε όλη τη γκάμα των αυτιών από φιλελέδες μέχρι αριστερούς σοσιαλδημοκράτες είναι η ανάπτυξη. Να συμφωνήσουμε με τους θεσμούς σε 3.5% πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά το 2% να πάει στην ανάπτυξη. Ωραίο ακούγεται. Βέβαια, το ερώτημα είναι γιατί να μη διεκδικήσουμε 1.5% πλεονάσματα και να δομήσουμε "αναπτυξιακούς" προϋπολογισμούς; Δεν έχω απάντηση. Ίσως για να δείξουμε τον πρώτο χρόνο ότι όντως μπορούμε να πετύχουμε το προβιβάσιμο 3.5% και μετά να σκίσουμε αναπτυξιακά.
Η ουσία είναι πως πληρώνουμε τόκους για το χρέος περίπου 3.6% του ΑΕΠ - κι είμαστε ακόμη σε περίοδο χάριτος. Όταν με το καλό βγούμε στις αγορές χρέους, το κόστος θα αυξάνει, όσο αντικαθιστούμε δάνεια των θεσμών με αγοραίες χορηγήσεις. Ας μείνουμε στο 3.6% της εξυπηρέτησης του χρέους. Με πρωτογενές πλεόνασμα 1.5%, το χρέος θα αυξάνει κατά 2% ετησίως! Αυτό επιδιώκουμε; Να πεις να χρησιμοποιήσουμε και όλο το πλεόνασμα για αναπτυξιακούς σκοπούς επί τρία χρόνια, το καταλαβαίνουμε όλοι. Θα πάρει μπροστά η οικονομία, θα ανέβουν κομματάκι οι αξίες των ακινήτων, θα εισπράττει το κράτος από το κυκλοφορούν χρήμα, θα μειωθεί η ανεργία, θα εισπράττουν τα ταμεία, θα μειωθούν οι ενέσεις από τον προϋπολογισμό. Θα μεγαλώνει η πίττα και θα είναι "εύκολος" ο στόχος του 3.5%. Η μεταρρύθμα όμως δε λέει αυτό. Λέει, να αυξάνει το χρέος 2% του ΑΕΠ κάθε χρόνο, βρέξει-χιονίσει. Σύντομα θα αυξάνει περισσότερο βέβαια γιατί και το νέο χρέος έχει την κακή συνήθεια να χρειάζεται εξυπηρέτηση. Γυρνάμε στα ίδια, λοιπόν, ή στη ρήση του πατρός Μητσοτάκη που ως πρωθυπουργός είχε δηλώσει: "είναι τόσο υγιής η οικονομία μας που δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να μας δανείζουν".
Θα μπορούσε να δουλέψει κάτι τέτοιο; Για καμιά δεκαπενταριά χρόνια ίσως - αν κατάφερνες να πουλήσεις πρακτικώς το σύνολο της περιουσίας του Υπερταμείου, ώστε να επιστρέφεις κατά διαστήματα την αύξηση του χρέους. Ίσως, αν με κάποιο μαγικό τρόπο κατάφερνες να μειώσεις το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους. Λέω ίσως γιατί ακόμη και με ονομαστικό κούρεμα του χρέους, η αναχρηματοδότηση του εναπομείναντος μετά το κούρεμα χρέους θα γίνεται από τις αγορές, με επιτοκιακό κόστος υπερτριπλάσιο του σημερινού.
Είναι λυπηρό να βλέπεις το λεφτόδεντρο να φυτρώνει στους μεταρρυθμιστικούς κήπους. Όποιος θέλει να μεταρρυθμίσει ας διεκδικήσει παράταση της περιόδου χάριτος, ας σηκώσει τα μανίκια να προχωρήσουν οι δομικές αλλαγές στο κράτος, ας σκιστεί να δημιουργήσει περιβάλλον ελκυστικό για επενδύσεις, ας προχωρήσει ραγδαία τις ιδιωτικοποιήσεις. Για να γίνουν αυτά και να έχουν θετικό αντίκτυπο στους πολίτες, ας τρέξει τα κόκκινα δάνεια. Ας δείξει τη σοσιαλδημοκρατική ευαισθησία του ή τον ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό του με τις αλλαγές που θέλει στο κοινωνικό κράτος, την αγορά εργασίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το μεταρρυθμιστικό λεφτόδεντρο μοιραία θα μαραθεί σύντομα - όπως όλα τα λεφτόδεντρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου