ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Το "όπλο" παρά πόδα



Έχω και μερικούς που νομίζουν ακόμα πως οι τύποι είναι ΚΚΕ εσωτερικού, κάτι σαν το Μπάμπη το Δρακόπουλο, το Φιλίνη και τον Κύρκο. Κομμουνιστές ήταν και κείνοι αλλά είχαν ένα ήθος, μια αρχοντιά, μια υψηλή αισθητική. Είχαν βιώσει τον εμφύλιο, τη φρίκη του πολέμου και της εξορίας είχαν διαβάσει και πολύ και είχαν καταλάβει βαθιά τι παίχτηκε τη δεκαετία του 40. Δεν ανέφεραν ποτέ το Βελουχιώτη. Δεν ήθελαν να τα ξαναζήσουν. Γι αυτό ήταν  cool και διαλλακτικοί, συμπαθούσαν τη δυτική Ευρώπη και σέβονταν όσο κανένας άλλος τη δημοκρατία. Αυτή που είχαν στερηθεί, αλλά και αυτή που είχαν αποπειραθεί να σκοτώσουν στο όνομα ενός άλλου κόσμου που…..

Ήξεραν και τι σήμαινε «λαϊκή δημοκρατία», αλλά δίσταζαν να το πούνε καθαρά, κομμουνιστές ήταν οι άνθρωποι. Γι αυτό και είχαν οι περισσότερο απορρίψει το σοβιετικό μοντέλο και ονειρεύονταν ένα δημοκρατικό σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Κάπως του στυλ θα πεινάμε αλλά δημοκρατικά. Δεν γίνονταν όμως. Άμα πεινάμε θέλουμε να φάμε και αν δεν βρίσκουμε, θα φάμε τους κομισάριους της πείνας, άρα το ανθρώπινο πρόσωπο πάει περίπατο και έρχεται το απεχθές πρόσωπο της βίας. Και σ’ αυτό το παιχνίδι νικάει πάντοτε η κρατική βία. Το έχουμε ξαναδεί. Ολοκληρωτισμός λέγεται.

Οι κυβερνώντες εδώ δεν είναι τίποτα από αυτά, δεν είναι Κνίτες, δεν είναι Ρηγάδες, δεν είναι του Μπανιά, ούτε του Αλαβάνου. Είναι ένα αμάλγαμα συστατικών εκ των «δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων» που ευδοκίμησαν κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Λόγω δανεικής και επιχορηγούμενης ευημερίας δεν τους είχαν προσέξει για να τους δώσουν τη θέση που τους άξιζε στο πάνθεον της δημοκρατίας μας. Εξάλλου όλοι οι προηγούμενοι ήταν λίγο πολύ επαρκείς. Ήξεραν τους κανόνες, σέβονταν στοιχειωδώς τους θεσμούς, έπαιζαν προσεκτικά το δημοκρατικό παιχνίδι, μοίραζαν χρήματα και δικαιώματα, κρατούσαν τις ισορροπίες και ανέβαζαν το ΑΕΠ, το βιοτικό επίπεδο και το χρέος της χώρας. Κάποιοι και τις καταθέσεις τους.  Όταν τους απογοήτευσαν οι βασικοί, κατέφυγαν στους εναλλακτικούς που παλιότερα δεν κάθονταν ούτε στον πάγκο.

Μόνο που αυτοί εδώ τρέχουν σε άλλο couloir. Έμαθαν τα πολιτικά τους γράμματα σε διαφορετικά σχολεία και είπαν να κάνουν μίξεις διάφορες να είναι και alternative το αποτέλεσμα. Άλλοι τα έμαθαν σε hard κουκουέδικα θρανία με σφυρί, δρεπάνι και γροθιά, αλλά σε soft εσωτερικά, με μια κάποια essence αριστερής εξτραβαγκάντσιας, άλλοι στα γόνατα του Άκη με το μάτι να γυαλίζει από τη βουλιμία και άλλοι με τη χήρα του Μάο (ή χωρίς αυτήν) και τη στρατιά που κατεβαίνει με το Κίτρινο ποτάμι. Η βιοποικιλότητα της ευρύτερης αριστεράς. Όλοι όμως πιστεύουν ακράδαντα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ότι την εξουσία δεν την χαρίζεις σε κανένα, ότι το ψέμα επιβάλλεται αν είναι να εξαπατήσεις τα πλήθη πάντα για το καλό τους. Όταν κατάλαβαν τι θέλουν οι λαϊκές μάζες τους το πρόσφεραν απλόχερα και σε παραλλαγές ώστε να μην αφήσουν κανέναν και καμιά παραπονεμένους. Και οι μάζες τους δικαίωσαν. Αγόρασαν μαζικώς.

Μετέτρεψαν σε ιδεολογία και πολιτική την χαλαρή κουβέντα του πιο λούμπεν καφενείου. Τα χειρότερα talk show της trash ΤV. Tη brutality μιας χουλιγκάνικης παρέας. Είδαν ότι ο κόσμος διψούσε να τα δει όλα αυτά στο βάθρο και αυτοί τα αγκάλιασαν και τα νομιμοποίησαν. Γι αυτό και τα βρήκαν με το ακροδεξιό λουμπεναριάτο. Μια τολμηρή μίξη που τους βγήκε, καταπληκτικά. Φρικιά, φασιστοειδή, εναλλακτικοί, ομοφοβικοί, πουτινόφιλοι, εθνικιστές, ευρω-κομμουνιστές αλλά και σκέτοι κομμουνιστές, εκσυγχρονιστές, ισλαμολάγνοι, χριστιανοί, ευρωπαϊστές, πολιτικά ορθοί και καθιστοί όλοι μια παρέα. Και οικολόγοι, όλα κι’ όλα, οικολόγοι όλοι. Η πλάκα είναι ότι αυτή είναι ακριβώς η κοινωνία μας, η Ελλάδα της κρίσης. Οι τύποι χτύπησαν διάνα.

Όλοι τους, για παράδειγμα, έχουν και κοστούμια και γραβάτες. Στους γάμους της ξαδέρφης και στα βαφτίσια του εγγονού πως πήγαιναν παλιότερα όταν δεν το παιζαν λαμέ φρικιά; Απλά τώρα θέλουν να δείξουν μια κάποια αντισυμβατικότητα, μια ασέβεια προς τους κανόνες και τα έθιμα του αστισμού. Πάνε και τρώνε στα έδρανα της βουλής, κοιμούνται στο περιστύλιο, καπνίζουν όπου λάχει, φοράνε κάτι χίπικα, πετάνε κοτσάνες στα κανάλια, βρίζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η ασέβεια σε αυτά δεν τους είναι κάτι ξένο, αλλά δεν είναι και τόσο ανάγωγοι. Δεν υποκρίνονται σώνει και καλά, αλλά θέλουν και να προκαλέσουν. Υπάρχει γενικώς μια διαταραχή και ένα μπέρδεμα. Αλλά το κοινό γουστάρει. Γουστάρει ο λαϊκός γιατί βλέπει τη γενιά του και ευφραίνεται η καδιά του, γουστάρει και ο «κάπως αλλιώς» γιατί το θεωρεί cult και alternative. Αντισυστημικό.

Και όλα αυτά θα ήταν απλώς μια πλάκα αν το πράγμα δεν πήγαινε και σε πιο δύσκολα μονοπάτια, πιο βαθιά μέσα στο σώμα της δημοκρατίας. Πόσο βαθιά όμως, και πόσο επικίνδυνα;

Πήγαν και έμπλεξαν με το Βαρουφάκη, χωρίς σοβαρό λόγο. Ούτε τον ήξεραν, ούτε δικός τους ήταν, ούτε και πουθενά δοκιμασμένος. Πουλούσε όμως η δημόσια εικόνα του. Οκ μέχρι εδώ. Και του ανοίγονται. Και του αναθέτουν και plan Χ ενώ ο στενός πυρήνας ξέρει ότι στο τέλος θα πάνε τα πάσα τους. Και συζητούν μαζί του για «ΙΟΥ» και μπούκες σε ξένα λεφτά. Και έτσι στο σβηστό ξεπερνούν τα όρια του τσαμπουκά με την ΕΕ και κλείνουν οι τράπεζες. Φαντάζει γελοίο, ειδικά εκ του αποτελέσματος, αλλά είναι ένα γεγονός που ζήσαμε που αποδεικνύει ότι οι πιθανότητες να είχαμε καταστραφεί ολοσχερώς  ήταν πολλές. Στο τέλος όμως μένει ένα όνειδος που κανείς δεν ξέρει αν πράγματι το νιώθουν. Υπάρχει ένα προβληματάκι με τη συναισθηματική νοημοσύνη.

Σήμερα στήνουν ένα δημόσιο καυγά με τη δικαιοσύνη και πάλι χωρίς σοβαρό λόγο. Την πρόσβαση ούτως ή άλλως την έχουν, κυβέρνηση είναι. Είναι όμως σαφές ότι πρέπει να νομοθετούν σύμφωνα με το σύνταγμα και τις κείμενες διατάξεις. Σε (αστική) δημοκρατία κυβερνούν όχι σε ελευθεριακό κοινόβιο. Υπάρχει μια διάκριση εξουσιών, η εκτελεστική εξουσία δεν είναι ανεξέλεγκτη. Δεν μπορεί ο ΔΥ να ψηφίζει το διευθυντή του, δεν μπορεί ο υπουργός να υποκαθιστά το ΕΣΡ,  δεν μπορεί η κυβέρνηση να έχει λόγο στη σύνθεση των δικαστηρίων, ή στις διοικήσεις συλλογικών δικαστικών οργάνων. Δεν μπορεί  να διαμαρτύρεται εν σώματι σε αποφάσεις δικαστηρίων που άπτονται της πολιτικής. Στο φινάλε δηλώνει αδυναμία διακυβέρνησης και απώλεια ελέγχου. Δεν μπορεί να μιλά για αποφάσεις που δεν λαμβάνουν υπόψη «το δημόσιο περί δικαίου αίσθημα» γιατί αυτό το αίσθημα είναι ο ορισμός του φασισμού. Αλλά δεν το καταλαβαίνουν; Ή ανακάλυψαν και πάλι ξαφνικά ότι είναι οι αντιεξουσιαστές στην εξουσία;

Στην Παιδεία γενικώς δείχνουν μια εμμονή στην επιστροφή στα 80s. Ασφυκτικός έλεγχος των πανεπιστημίων από το κράτος, απαξίωση της έρευνας και των μεταπτυχιακών, διευκολύνσεις παντός είδους σε όποιους θέλουν να καταστρέφουν την εκπαιδευτική διαδικασία, επαναφορά των φοιτητικών παρατάξεων στη διοίκηση των ΑΕΙ αλλά και στον έλεγχο των εκπαιδευτικών  προγραμμάτων. Όλα αυτά φαντάζουν ανεξήγητα το 2017, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά ήταν ανέκαθεν αιτήματα των αριστερίστικων ομάδων των ΑΕΙ, βρίσκει την αιτία. Η εναλλακτική αριστερά δεν αγαπά τη σύγχρονη και υψηλού επιπέδου εκπαίδευση. Είναι καπιταλιστικός πυλώνας.

Τέλος, θα σημείωνα και την χαρακτηριστική ανοχή που δείχνουν στις δραστηριότητες αναρχικών, κατά δήλωσή τους, συλλογικοτήτων. Που ενίοτε καταστρέφουν τόσο ιδιωτική όσο και δημόσια περιουσία  ατιμώρητα. Ενώ γνωρίζουν ότι τέτοια γεγονότα ενοχλούν το σύνολο της κοινωνίας. Και υποδηλώνουν αδυναμία των κυβερνώντων να εγγυηθούν μια στοιχειώδη ασφάλεια και τάξη.

Γιατί όλα αυτά; Θεωρώ ότι έχουν αντιληφθεί ότι απέτυχαν. Όχι μόνο με τα αξιακά δεδομένα μιας υγιούς δημοκρατικής διακυβέρνησης, αλλά ακόμα και με τα δεδομένα της Αριστεράς. Κανένας από τους στόχους δεν επετεύχθη. Ούτε παράλληλο πρόγραμμα, ούτε αντίμετρα, ούτε πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, ούτε ελαφρύνσεις παντός είδους. Δυο μνημόνια υπέγραψαν με όρους πολύ πιο δυσβάστακτους από τα προηγούμενα και αυτό δεν κρύβεται. Η υπόθεση κουρέματος του χρέους χάθηκε όπως ήταν βέβαια γνωστό, αλλά και δεν πήραν ούτε μια υπόσχεση. Αντιθέτως η απελπισμένη και μάταια έξοδος στις αγορές βοηθά όλους αυτούς που ήταν αντίθετοι του κουρέματος. Ποιος δυτικός ηγέτης θα τολμήσει να ζητήσει από τους πολίτες του να παραιτηθούν από τα δανεικά μιας χώρας η οποία ήδη δανείζεται από τις αγορές με υψηλά επιτόκια.

Η πολυπόθητη ανάπτυξη είναι μια αργή διαδικασία και έχει δύο προϋποθέσεις. Και οι δύο είναι τελείως ασύμβατες με τα αριστερά δεδομένα. Η πρώτη είναι οι μεταρρυθμίσεις του κράτους. Που πρέπει να είναι βαθιές και δομικές και να στοχεύουν εκτός των άλλων και σε σμίκρυνση του δημοσίου. Ποια αριστερά όχι μόνο αυτή του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να το δεχτεί; Παράλληλα πρέπει να μειωθεί το κόστος λειτουργίας και να αυξηθεί η αποδοτικότητα. Η κοινωνία θα αντιδράσει με κριό τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Πως θα το αντέξουν;

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι οι διευκολύνσεις στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι παραχωρήσεις στον καπιταλισμό. Τα μέτρα που έρχονται τραυματίζουν το δικαίωμα στην απεργία και ελαστικοποιούν ακόμα περισσότερο τις εργασιακές σχέσεις. Το είδος της ελληνικής οικονομίας επιτρέπει τόσο το φοροδιαφυγή όσο και την εισφοροδιαφυγή. Αυτά τα ζούμε ήδη. Συνεπώς τουλάχιστον στην αρχή της ανάπτυξης το κράτος δεν θα δει τα φορολογικά του έσοδα να αυξάνονται σημαντικά. Η κοινωνική πολιτική θα καθυστερήσει. Άρα ούτε αυτό το στόρυ μπορεί να γυρίσει το χαρτί υπέρ τους.

Καθώς το όνειρο της αριστερής διακυβέρνησης ξεθωριάζει στο οικονομικό πεδίο που κυρίως απασχολεί τον Έλληνα, το μόνο που απομένει στην αριστερά είναι να δώσει τη μάχη των συμβολισμών μέχρι το τέλος. Να γλυκάνει την ήττα. Να διατηρήσει ένα καλό ποσοστό που θα της επιτρέψει να προβάλει ως ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση διεκδικώντας τα αντίθετα από αυτά που υπέγραψε με τους θεσμούς. Να κρατήσει τις βάσεις της στη νεολαία, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, στους δημόσιους υπαλλήλους, στο συνδικαλισμό, στους ακραίους ακτιβιστές. Για να μπορεί να επανέλθει ισχυριζόμενη ότι δεν πρόδωσε τα ιερά και τα όσια της παράταξης, αλλά υπέκυψε έναντι υπέρτερων καπιταλιστικών και φιλελεύθερων δυνάμεων.

Η κανονικότητα της κοινωνίας δεν τους ενδιαφέρει. Προέχει το κομματικό και ιδεολογικό κόστος. Η ιστορία της αριστεράς είναι γεμάτη από το «μετά». Πρέπει οι βασικοί πυλώνες της δημοκρατίας, όπως η ιδιωτική οικονομία, η δικαιοσύνη, η παιδεία, η ασφάλεια, τα μέσα ενημέρωσης να βρεθούν αδύναμα και καθημαγμένα ώστε πάνω σ’ αυτές τις αδυναμίες να χτιστεί και πάλι μια αντεπίθεση. Η διάβρωση του κοινωνικού ιστού που λέγαμε παλιά.           


3 σχόλια:

  1. Το μεγάλο πλεονέκτημα ενός ανίκανου Πρωθυπουργού
    Έχει κάτι που κάνει όλα τα ελαττώματά του ασήμαντα
    http://www.athensvoice.gr/politiki/megalo-pleonektima-enos-anikanoy-prothypoyrgoy

    ....Φυσικά διαχωρίζω τη θέση μου από τα παραπάνω και συνεχίζω λέγοντας πως δεν πρέπει να είμαστε σκληροί με τον πρωθυπουργό. Γιατί παρά την ανικανότητά του και παρά το προβληματικό ήθος του, έχει ένα πλεονέκτημα. Ένα πλεονέκτημα κοινό σε πολλές μεγάλες προσωπικότητες της ελληνικής (και της παγκόσμιας) ιστορίας. Ο Αλέκσης μπορεί να είναι ανίκανος να διαλέξει συνεργάτες, μπορεί να ειναι ανίκανος να αντιληφθεί το μέγεθος των ευθυνών που αναλαμβάνει, μπορεί να είναι ψεύτης (μπορεί να είναι εξουσιομανής, αμόρφωτος, κακότροπος, θρασύς και αδίστακτος θα πουν άλλοι), αλλά έχει κάτι που κάνει όλα τα ελαττώματά του ασήμαντα: Ψηφοφόρους που δεν μπορούν να καταλάβουν τίποτα από όλα αυτά. Και μπράβο του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ Leo,

    Είναι ,ίσως, το καλύτερο άρθρο του ιστολογιου, που συμπτωματικά -εδω και δυο βδομαδες - με βρίσκει σε μια κατάσταση χαρμολύπης, διότι συζητώ για δίμηνη επίβλεψη σε χώρα του Κόλπου με 5000 ευρώ μηνιαίως.

    Είναι δύσκολο για Αθηναίο της ιδιοσυγκρασίας μου ( δεν γράφτηκε στην ΚΝΕ, τον Ρήγα Φ.,...) και της ηλικίας μου (επί 37 έτη ελ. επαγγελματία μηχανικό) να βρει δουλειά στην χώρα του με μηνιαία αμοιβή πάνω από 2000 μικτά δηλ. 1000 καθαρά. Ευτυχώς το χρέος προς το ασφ. ταμείο μου είναι μικρότερο απο το εφ' άπαξ.


    Αλλα μια σημαντικη συμπληρωση επι του κειμενου.

    Ας δούμε οχι τι πιστεύει για τους επαρχιώτες, αλλά τι πραγματικά συμβαίνει κατά την άποψη ενός Αθηναίου γιου μετοικου, στην Αθήνα από το 1929, .

    Δεν φταίει ο μαρξισμός (ή ο νεοφιλευθερισμος της ΝΔ) αλλά ο …επαρχιωτισμος.

    Όλα ξεκινούν από την κατάσταση στην επαρχία του ’50. Από πολυμελείς αγροτικές οικογένειες, μερικά από τα 3 έως 5 παιδιά που οι γονείς (δηλ. ο πατέρας) είχαν προγραμματίσει να γίνουν αγρότες, σπούδασαν σε ΑΕΙ, λογω της μοναδικής ευκαιρίας για ταξική άνοδο με σπουδές στην Ελλάδα του 1965-1985, με την πιο δημοκρατική κατάκτηση στην χώρα της παιδείας για όσους μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυστηρές αλλά δίκαιες εισαγωγικές εξετάσεις.

    Αλλά αυτή η κατάκτηση «σκιάζεται» από τις -μέχρι τα 18- προσλαμβάνουσες παραστάσεις πολλών επαρχιωτών, οι οποίες είναι εντελώς διαφορετικές από μας στην Αθήνα και στους αστούς των μεγαλύτερων επαρχιακών πόλεων. Λ.χ. το 1965 πηγαίναμε κάθε Κυριακή στο ΣΙΝΕΑΚ, μέχρι το 1973 είχα επιμορφωθεί στοιχειωδώς (είχα διαβάσει Μικρό Ήρωα, Μάσκα , Μυστήριο, μερικά λογοτεχνικά βιβλία όπως, Ιούλιο Βερν, Άθλιους του Β. Ουγκώ, Κρονιν, Μακρυγιάννη, Τσέχωφ, καθημερινά το ΒΗΜΑ, …, είχα δει την Ευδοκία, το Easy Rider,…,για την ροκ μουσική, από τις επιφυλλίδες του ΒΗΜΑΤΟΣ λ.χ για τον Μαρκουζε,…). Ο κεντροαριστερος πατέρας μου ακουγε μαζι μας στα βραχέα ελληνικές εκπομπές από Λονδίνο, Παρίσι, Ντωιτσε Βελλε, Τίρανα, Μόσχα,..

    Τα τραύματα είναι βαθειά και αθεράπευτα, γι’ αυτό και η υπερβολή των εσωτερικών μεταναστών, αλλά και φτωχών Αθηναίων στα τ.μ. σπιτιού, εξοχικού, μήκους και πλήθους ΕΙΧ, ψηλής γυναίκας/γκόμενας.

    Για το 80% των εσωτερικών μεταναστών ισχύουν τα έξης :
    α. Ο εσωτερικός μετανάστης δεν μπορεί να διαπραγματευτεί και να διαπληκτιστεί με την ευκολία και άνεση του Αθηναίου, διότι μπορεί να «ξεφύγει» , έχει μικρό κύκλο και κινδυνεύει να απομονωθεί στην εχθρική πόλη-Αθηνά.
    β. Εκτός εξαιρέσεων, ο αριστερός εσωτερικός μετανάστης είναι ένας δεξιός, συντηρητικός της «αριστεράς».
    γ. είναι ουσιαστικά απότομος και ο προσωπικός του κόσμος είναι ένας δεξιός κόσμος σε μια αριστερή φούσκα. Δεν απαντά πότε διότι είναι σε μειονεκτική θέση.
    δ. μερικοί τίμιοι συμφοιτητές μας, έχουν παραδεχθεί αυτά τα μειονεκτήματα/ελλείψεις του επαρχιώτη, ιδίως σε θέματα κουλτούρας και πολιτισμου κάθε είδους (καθοτι για τους επαρχιωτες ισχυουν τα " εδω και τωρα’, «καθε τι μη αμεσως χρησιμον, αχρηστον»,…, οποτε τι να την κανει την κουλτουρα ο επαρχιωτης αφου δεν τρωγεται…..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι φτωχοι 🙂 αθρωποι ειναι στα εξοχικα τους ή στο εξωτερικο.

    Πολυ καλή η ανάλυση για το αδιέξοδο της αριστεράς (αλλά και της δεξιάς ).
    http://ardin-rixi.gr/archives/205065

    Αγνοώ τα συνωμοσιολογικα του Καραμπελια και επικεντρωνομαι στην ουσία. Λ.χ. στα εξής σημεία :

    1. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980,…., είχε καταστεί συνείδηση σε ένα μεγάλο αριθμό πολιτών, προερχόμενων και από την Αριστερά…πως το προτεινόμενο από την Αριστερά σοσιαλιστικό μοντέλο, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, είχε χρεοκοπήσει ολοκληρωτικά.

    2. Τα νέα κινήματα αμφισβήτησης, που αναδύθηκαν συνδεδεμένα με το λεγόμενο κίνημα της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης», στις χώρες της Δύσης, δεν είχαν πλέον ως επίκεντρό τους την εργατική τάξη, ούτε διεκδικούσαν την κρατικοποίηση του συνόλου της οικονομίας. Επικεντρώνονται κατ’ εξοχήν στην υπεράσπιση των μεταναστών και των μειονοτήτων κάθε είδους καθώς και στη διατήρηση του κοινωνικού κράτους….

    3. Αυτή η νέα Αριστερά, που δεν διέθετε πλέον μια σημαντική εργατική και αγροτική βάση, αρνούνταν στη συντριπτική της πλειοψηφία κάθε εθνική αναφορά – εντασσόμενη ακριβώς σε αυτό που διεκδικούσε ως «εναλλακτική παγκοσμιοποίηση». …

    4. Ενδεικτική εξάλλου είναι η στάση του ΚΚΕ, που κοινωνιολογικά και ιδεολογικά βρίσκεται σχετικά πιο μακριά από τα στρώματα της υπόλοιπης δικαιωματικής Αριστεράς. Και όμως, ακόμα και αυτό, δεν τολμάει να έρθει σε κάθετη αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο για να μην κατηγορηθεί ότι «ρίχνει νερό στο μύλο της Δεξιάς» όσο και γιατί, στον κρατικό μηχανισμό, στην εκπαίδευση και στις ΔΕΚΟ, βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος της δύναμής του. ….

    5. Αυτή η Αριστερά, ακριβώς επειδή έχει αποκοπεί από τις κοινωνικές τάξεις που κάποτε εξέφρασε στρεβλά αλλά πραγματικά (τους εργάτες, τους αγρότες και τα μικροϊδιοκτητικά στρώματα), ακριβώς επειδή έχει χάσει κάθε ανάμνηση του όποιου αγωνιστικού παρελθόντος της, δεν έχει πλέον ούτε πατρίδα, ούτε πραγματική ιδεολογία, ούτε όραμα. Πρόκειται για απλούς κυνικούς, ανενδοίαστους και ανίκανους συνάμα διαχειριστές και επικαρπωτές της εξουσίας που στηρίζονται αποκλειστικά στις ξένες δυνάμεις, σε μαφιόζους ολιγάρχες και σε κοινωνικά στρώματα παρασιτικά ή αλλοτριωμένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή