Leo Kastanas : Το παραξενο δεν είναι το 25% του ΣΥΡΙΖΑ, αλλα το 38% της ΝΔ.



 Δημοσιεύτηκε στην Athens Voice 25/9/2018

Η λήξη του τελευταίου μεγάλου πολέμου βρήκε την πιο φιλοκομουνιστική χώρα της Ευρώπης στη δυτική πλευρά. Από εκεί άρχισαν όλα. Οι μεγάλες δυνάμεις μοίρασαν τον κόσμο και η Ελλάδα βρέθηκε στην ελεύθερη μεριά. Το ΚΚΕ το πάλεψε με τον αέρα του αντιστασιακού, έσυρε τη χώρα σε ένα αδυσώπητο εμφύλιο πόλεμο αλλά ηττήθηκε. Η συμμετοχή των Αγγλοαμερικάνων στην έκβαση του εμφυλίου ήταν καθοριστική. H πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν τους το συγχώρεσε ποτέ. Οι φιλοδυτικές εγχώριες ελίτ και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι δεν το ξέχασαν. Και γι αυτό φρόντισαν να οικοδομήσουν τη χώρα ως μια σοσιαλιστική ρέπλικα, έτσι ώστε να μπορούν να την κυβερνήσουν. Την ίδια στιγμή που καταδίωκαν με σκληρότατο τρόπο τους κομουνιστές υλοποιούσαν στοιχεία από το πρόγραμμά τους διαμορφώνοντας έναν ιδιότυπο «σοσιαλισμό» με την οικονομική βοήθεια και την πολιτική στήριξη των δυτικών συμμάχων.

Αυτή είναι η μήτρα του ελληνικού κρατισμού και η αιτία της αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας. Οι διώξεις και ο ηρωισμός των ελλήνων κομμουνιστών απλώς ολοκληρώνουν την εικόνα του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος στο λαϊκό φαντασιακό.  Οι επόμενοι μεγάλοι ιστορικοί σταθμοί την ανανεώνουν καθώς την προβάλουν στις επερχόμενες γενιές.

Μετά την επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών, την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ ο δρόμος της αριστερής Ελλάδας προς την εξουσία φάνηκε να ανοίγει. Τον έκλεισαν όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ . Οικειοποιήθηκαν όλα σχεδόν τα αριστερά συνθήματα ενώ ταυτόχρονα εκμεταλλεύτηκαν τον πακτωλό χρημάτων της ΕΟΚ ώστε να διαμορφώσουν την εικόνα μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας υπό τη στήριξη αλλά και τη συνεχή γκρίνια των λαϊκών στρωμάτων. Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και οι μη προνομιούχοι να νομίζουν ότι βρίσκονται στην  εξουσία.

Ο ιδιότυπος σοσιαλισμός του ΠΑΣΟΚ έχει δημοκρατία και χρήμα αλλά δεν έχει παραγωγή. Έχει μεγάλο κοινωνικό κράτος, ισχυρές συντεχνίες και επιδόματα αλλά δεν έχει όραμα και σχέδιο για το μέλλον. Έχει μαζική ανώτατη παιδεία και κοινωνική κινητικότητα, συνταξιούχο πενηντάρη και επαγγελματικά δικαιώματα αλλά δεν έχει βιώσιμη ανάπτυξη αφού στηρίζεται στις υπηρεσίες, στην κατανάλωση και το δανεισμό. Έχει Ευρώπη και ελεύθερη οικονομία αλλά δεν έχει και πολλά από όλα εκείνα τα συστατικά που δομούν μια σύγχρονη δυτική οικονομία και κοινωνία. Του λείπουν δραματικά η εξωστρέφεια, ο ανταγωνισμός και ο ορθολογισμός.

Σε αυτό το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο προσαρμόζεται και η δεξιά παράταξη. Δεν είναι κορόιδο. Αφού ο λαός θέλει σοσιαλισμό του τον προσφέρει απλόχερα διογκώνοντας το κράτος μέσω του δανεισμού, καταδιώκοντας κι αυτή την υγιή επιχειρηματικότητα και αφήνοντας αλώβητη την αριστερή ιδεολογική ηγεμονία. Κάνει έτσι τις δουλειές της με το κεφάλι της ήσυχο. Δεν είναι τυχαίο που η δεξιά ούτε καν αποπειράται να διατυπώσει το δικό της αφήγημα για τα γεγονότα του εμφυλίου. Στα σχολεία κατά τις εθνικές εορτές «αστράφτει ο Όλυμπος βροντάει η Γκιώνα...». Η «Ελένη» του Γκατζογιάννη είναι σχεδόν απαγορευμένη. Η ιστορία του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και κυρίως η ιστορία της Ευρώπης μετά τον πόλεμο, δεν υπάρχουν για τα ελληνόπουλα. Για τη σύγχρονη ιστορία της ΕΕ ούτε λόγος. Η δεξιά τροφοδοτεί έστω και παθητικά, πλην όμως συνειδητά, την αριστερή ηγεμονία.

Η μεταπολεμική και κυρίως η μεταπολιτευτική Ελλάδα μαθαίνει να απεχθάνεται τις ΗΠΑ και τη δυτική Ευρώπη. Την ελεύθερη οικονομία, τον ανταγωνισμό, την καινοτομία, την καπιταλιστική παραγωγή. Το κέρδος και τον πλούτο των άλλων. Μαθαίνει να αγαπά τη διαμαρτυρία, τη διαδήλωση, την εξέγερση και το μπάχαλο. Να ανέχεται την τρομοκρατία, την κατάληψη, την πολιτική βία, μιας και τις διαχειρίζεται ως μοχλούς πίεσης για περισσότερα επιδόματα. Κρύβεται πίσω από τη συλλογική ευθύνη, δηλαδή την ανευθυνότητα και ενοχοποιεί την ατομική ως αντιδραστική. Αδιαφορεί για το δημόσιο αστικό χώρο και τον καταστρέφει γιατί αισθάνεται ότι έτσι παίρνει τη ρεβάνς.

Η αριστερά είναι μειοψηφική αλλά  το πνεύμα της είναι πανταχού παρόν.  Η Ελλάδα μαθαίνει να περιστρέφεται γύρω από το κράτος και να σκαρφίζεται τρόπους ώστε να το διογκώσει και να το αλώσει, ενώ το βρίζει όταν αυτό αδυνατεί ή αντιστέκεται. Μισεί το Γιαννίτση  επειδή θέλει  να διασώσει το ασφαλιστικό σύστημα με περικοπές και εξοργίζεται με τον Κόκκαλη και τον Τσουκάτο μόνο όταν ο Σημίτης  σταματάει να μοιράζει χρήμα. Αποθεώνει τον large Κ. Καραμανλή που τινάζει τη μπάνκα στον αέρα και όταν  σκάει η παγκόσμια οικονομική κρίση τη βρίσκει ανοικτή και τη χτυπάει αλύπητα.

Και τότε ανακαλύπτει και πάλι την πολιτική αριστερά. Αν  οι κάλπικοι σοσιαλιστές αδυνατούν να διασώσουν το «σοσιαλισμό με τα λεφτά των άλλων», ήρθε επιτέλους η ώρα των αυθεντικών. Η αριστερή φλόγα ξαναφουντώνει και στο δημοψήφισμα του 2015 το 60% ψηφίζει ρητά την έξοδο από το ευρώ αλλά και υπόρρητα την είσοδο στον αυθεντικό σοσιαλισμό του μέλλοντός του.  Αρκεί να έχει χρήμα να καταναλώνει, αλλά γι αυτό υπάρχουν το νομισματοκοπείο και τα «Ι owe you». Η συστηματική  κακή εκπαίδευση, ο πολιτιστικός εκβαρβαρισμός  και ο πολιτικός λαϊκισμός  την έχουν διαπαιδαγωγήσει έτσι ώστε να μπορεί να εμπιστευτεί ακόμα και τον Τσίπρα, τον Καμένο ή τον Βαρουφάκη. Ευτυχώς αυτοί διστάζουν να διαβούν τον Ρουβίκωνα και η Ελλάδα μένει έστω και λαβωμένη, στη ζωή, αλλά και στην εντατική.

Η συνέχεια ΕΔΩ 

Σχόλια

Διαβάστηκαν πολύ