μη μαδας τη μαργαριτα

Πρωινό σημείωμα για την πραγματιστική γείωση της χαμένης άνοιξης. του Παναγή Παναγιωτόπουλου Ο Σταθάκης και ο Τσακαλώτος χρησιμοποιύνται από τους μετρημένους κάπως και εγγράμματους φίλους του Σύριζα ως φωτεινά παραδέιγματα σοβαρότητας και ρεαλισμού όταν τύχει σε κάποια κουβέντα να σπάσει ο πάγος και να γίνει δημιουργική ανταλλαγή απόψεων και αγωνίας. Ο Τσακαλώτος δεν μου είναι συμπαθής παρότι δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Δεν με πείθει η περιγραφή του για την κρίση, με ενοχλεί ιδιαίτερα η κομμουνιστική του επίκληση κάθε τρεις και λίγο αλλά αυτό είναι επειδή με ενοχλεί η κομμουνιστική προοπτική της χώρας, γελάω πικρά όταν τον θυμάμαι στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματός του να λεει οτι το κόμμα του δεν πρέπει να ασχολείται με τον κυβερνητισμό και να φωνάζει "πίσω στις Σκουριές σύντροφοι" (αλήθεια τι απέγιναν αυτές; αντιμετωπίζεται το οικολογικό πρόβλημα εκεί τώρα;). Νομίζω ότι ότι δεν είναι κάποια τυχαία περίπτωση ή κάποιος ανόητος άνθρωπος. Αντιθέτως ο Σταθάκης μου ...

του Παναγιώτη Καρκατσούλη Το ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση δεν μαθαίνει από τα λάθη της δεν είναι καινούριο συμπέρασμα. Το ότι ακόμη και σε περιόδους κρίσης και προφανούς ανάγκης αλλαγής πλεύσης, όμως, να μην μαθαίνει και να συνεχίζει στον ίδιο βηματισμό, ε όχι, αυτό είναι νέο. Κι όσο νέο είναι για την ελληνική δημόσια διοίκηση άλλο τόσο είναι και για την Βρυξελλιώτικη γεραφειοκρατία- την αποκαλούμενη και «ευρωπαϊκή». Χαρακτηριστικό παράδειγμα άρνησης διόρθωσης των λαθών του παρελθόντος είναι το λεγόμενο «Νέο ΕΣΠΑ». Σε όσους παροικούν την Ιερουσαλήμ, το νέο ΕΣΠΑ δεν προκάλεσε καμία έκπληξη, ειμή μόνον αρνητική: Είναι δυνατόν να επαναλαμβάνονται τα ίδια κραυγαλέα λάθη που οδήγησαν στην ελαχιστότατη αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων την προηγούμενη προγραμματική περίοδο; Μάλιστα, είναι! Ιδού, γιατί: Το νέο ΕΣΠΑ- κατά δήλωση των συντακτών του- αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου ανάπτυξης, όπως αυτό που  σκιαγραφείται στις μελέτες του ΙΟΒΕ, του ΚΕΠΕ και της  McKinse...

Το παν και τόκαναν. Άλλαξαν πολιτική. Γύρισαν στο κομμουνισμό των ονείρων τους  Η επόμενη μέρα για τη ΔΗΜΑΡ του Μάνου Ματσαγγάνη από το protagon Με το τέλος του 2ου συνεδρίου της ΔΗΜΑΡ ολοκληρώνεται η μετάλλαξη του κόμματος αυτού από πάλαι ποτέ ελπίδα του τόπου σε ένα από τα πιο αρτηριοσκληρωτικά πολιτικά σχήματα της πρόσφατης ιστορίας του. Πώς θα επηρεάσει αυτό τις πολιτικές εξελίξεις, και ειδικά στο χώρο της κεντροαριστεράς; Κατ’ αρχήν μια απαραίτητη διευκρίνιση: Παρότι οργανωτικά παραμένω ακόμη μέλος της ΔΗΜΑΡ, συναισθηματικά έχω αποχωρήσει προ πολλού. Όχι επειδή κάποια στιγμή βρέθηκα στη μειοψηφία – αυτό όντως συνέβη, αλλά κάτι τέτοια ποτέ δεν με ενόχλησαν. Άλλος ήταν ο κύριος λόγος: ότι το κόμμα αυτό έπαψε να συζητά, να σκέφτεται συλλογικά, ακόμη και να διαφωνεί, όπως είναι φυσικό να διαφωνούν άνθρωποι που πονούν μια κοινή υπόθεση. Πράγματι, οι πιο σημαντικές αποφάσεις στη σύντομη ιστορία της ΔΗΜΑΡ ξεπήδησαν έτοιμες από το κεφάλι του προέδρου της, χ...

Μιχάλης Κυριακίδης από τη Μεταρρύθμιση  Όσοι παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς την πορεία της ΔΗΜΑΡ, η οποία όταν ιδρύθηκε γέννησε πολλές προσδοκίες σε όσους πιστεύουμε σε μία μεταρρυθμιστική και κυβερνώσα Αριστερά, δεν εκπλαγήκαμε από τις αποφάσεις του 2 ου  συνεδρίου της που έληξε χθες. Πολλοί από εμάς είχαμε ήδη απογοητευτεί πολλές φορές  από την Αριστερά που πιστέψαμε και αγαπήσαμε από τα νεανικά μας χρόνια, καθώς διαπιστώσαμε ότι τελικά πάσχει από ανίατο πολιτικό αυτισμό, έχει βαθειά ριζωμένο στο DNA της τον δογματισμό και τον σταλινισμό και έχει βολευτεί στο ρόλο του διαμαρτυρόμενου, χωρίς  προτάσεις και χωρίς λύσεις. Αυτό είδαμε και στη Δημοκρατική Αριστερά.  Μια Αριστερά αντιμεταρρυθμιστική, που προφανέστατα-  ακόμη και εάν δεν το ομολογεί σήμερα-, θεωρεί ότι ήταν λάθος της που συμμετείχε στην κυβέρνηση για τη διάσωση της χώρας. Την περίοδο που συμμετείχε αντιτάχθηκε σε αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Ούτε είχε να προτείνει μια εναλλακτική λύση...

 του Κίμωνα Χατζημπίρου Αν δεν υπήρχαν οι «58», με τί θα είχε ασχοληθεί το Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ; Η πρωτοβουλία τους  κυριάρχησε και μονοπώλησε τις συζητήσεις, η δε αρνητική στάση του κόμματος απέναντί τους σηματοδότησε τα συμπεράσματα. Επιπλέον,  ελήφθη και αμετάκλητη απόφαση Συνεδρίου ότι αποκλείεται η συνεργασία της ΔΗΜΑΡ ειδικά με το ΠΑΣΟΚ! Κάτι που έχει συμβεί άπειρες φορές στην ιστορία, επανελήφθη. Τα συνέδρια των κομμουνιστικών κομμάτων καταλήγουν σε προειλημμένες αποφάσεις, οι παρεμβάσεις των συνέδρων γίνονται απλώς για να γεμίσει το τριήμερο και δεν αλλάζουν τις καθιερωμένες πεποιθήσεις, οι μειοψηφικές τάσεις οδηγούνται σε σφαγή κατά την διάρκεια της προσυνεδριακής διαδικασίας. Τελικά, η παρουσία της μειοψηφίας στις αποφάσεις και στην σύνθεση των εκλεγόμενων οργάνων καταλήγει να είναι μικρότερη από το πραγματικό ποσοστό της μεταξύ των στελεχών και ακόμα μικρότερη από την απήχηση στους ψηφοφόρους.  Η απογοήτευση από τις μεθοδεύσεις θα οδηγήσει...

Το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ δεν είχε καμιά πολιτική αξία. Είχε όμως ανθρωπολογική. Γιατί φίλες και φίλοι επιτέλους κατάλαβαν σε τι βρόχια είχαν πιαστεί. Και νόμιζαν, όπως και γω  ότι χτίζουν κάτι καινούργιο. Η Αριστερά αυτή είτε ανανεωτική, είτε δογματική, είτε ταλιμπανίστικη είναι μόνο παλιά, πολύ παλιά. της Δάφνης Γαβρίλη Το ζήσαμε και αυτό. Το 2 ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς τελειώνει θριαμβευτικά. Μας είπε πολλά ο Πρόεδρος από το βήμα. Μας είπε ότι έφυγε από την κυβέρνηση γιατί δεν τον παίζανε οι μεγάλοι , ε, και αυτός κουράστηκε πια. Ρώτησε βέβαια και τη γυναίκα του , τις φίλες της γυναίκας του και τα παιδιά του και όλοι αυτοί συμφώνησαν γιατί δεν μπορούσαν άλλο να τον βλέπουν να κουράζετε τόσο πολύ και οι μεγάλοι να μην τον ακούνε.  Δεν μας τα είπε μόνο ο Πρόεδρος . Μας τα είπαν και άλλοι πολλοί. Μας είπαν ότι η Δημοκρατική Αριστερά είναι ένα κόμμα με κλειστές πόρτες, μυστικές συναντήσεις και συνεννοήσεις από όπου όποιος διαφωνεί διαγράφεται. Όπως έκ...

Η ομιλία του Σταύρου Λιβαδά στο 2ο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ Αντιλαμβάνομαι, πως είναι πολλοί αυτοί- δεν είμαι μόνον εγώ- που αναρωτιούνται: γιατί συγκλήθηκε, τώρα, αυτό το συνέδριο; Γιατί, συγκλήθηκε έκτακτα, ενώ το τακτικό συνέδριο προβλέπονταν να γίνει μετά από ενάμισυ περίπου χρόνο; Γιατί, κληθήκαμε, τόσο εσπευσμένα, με συνοπτικές, αλλά και αμφισβητούμενης δημοκρατικότητας, διαδικασίες, να συζητήσουμε θέσεις, να επιλέξουμε αντιπροσώπους, να εκλέξουμε νέα ηγεσία; Ο διατιθέμενος χρόνος, λιγότερος από ένα μήνα, δεν επέτρεπε ούτε καν έκθεση των προτάσεων- μόνο το κείμενο των θέσεων υπερέβαινε τις 100 σελίδες. Πότε, λοιπόν, και υπό ποιές συνθήκες, μπορούσε να γίνει διακίνηση των απόψεων, να κατανοηθούν οι διαφορετικές προτάσεις, να γίνει ουσιαστική συζήτηση, να εκφραστούν τα μέλη, να διαμορφωθούν συνθέσεις, να εκλεγούν σύνεδροι, που να αντιπροσωπεύουν μια πολιτικά λειτουργούσα βάση; Είναι, αλήθεια, βέβαια, πως το βάρος αυτών των ερωτημάτων σχετικοποιείται, όταν αυτή η προσυνεδριακή διαδ...