Αναρτήσεις

Διαθεσιμότητα για κλάματα. Η αξιολόγηση των υπαλλήλων, οι πρυτάνεις και ο κυνισμός πάνω από τα ΑΕΙ

Εικόνα
της  Βάσως Κιντή,  ΝΕΑ Στ η Βραζιλία παίζουν ποδόσφαιρο αλλά στην Ελλάδα έχει χαθεί η μπάλα. Εχουμε καταλάβει από τον ανασχηματισμό ότι έχουμε έναν - δύο υπουργούς για την Ευρώπη και τους υπολοίπους για τους ιθαγενείς στους οποίους, χωρίς δισταγμό, κουνάνε χάντρες και καθρεφτάκια για να τους σύρουν στις εκλογές, θαμπώνοντας μερικούς και κλείνοντας το μάτι σε άλλους. Ο καθένας στην κυβέρνηση (πρόσωπο, κόμμα ή παράγοντας) κάνει του κεφαλιού του, δίνει υποσχέσεις, δεσμεύεται, χωρίς να υπολογίζει τους άλλους και κυρίως το εκάστοτε πρόβλημα. Στο μεταξύ, οι ζωές των ανθρώπων που απολύονται ή μπαίνουν σε διαθεσιμότητα θυσιάζονται με αβάσταχτη ελαφρότητα στον βωμό του μικροκομματικού συμφέροντος ενώ θεσμοί, το συμφέρον και το μέλλον της χώρας εγκαταλείπονται στην τύχη τους (αλλά και στα άτσαλα, αλλοπρόσαλλα, πλην όμως υπομονετικά, χέρια του ΣΥΡΙΖΑ) με μόνη μέριμνα την παραμονή στην εξουσία. Επιστρέφουμε πλέον απροκάλυπτα στο παρελθόν, στις ασύδοτες πρακτικές του και στις κ...

Μέρες παλινόρθωσης

Εικόνα
Go, go, go, said the bird : human kind Cannot bear very much reality T. Elio t Δεν εξηγείται αλλιώς. Ο Γιακουμάτος, ο Λομβέρδος, ο Ντινόπουλος και πολλοί άλλοι στην ανασχηματισμένη κυβέρνηση πρέπει να διαβάζουν Έλιοτ. Και σου λένε «για να γράφει ο ποιητής ότι το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει τόση πολύ πραγματικότητα κάτι θα ξέρει». Έτσι αποφάσισαν να δραπετεύσουν ομαδικώς από την κατάθλιψη που τους προκαλούν οι δεσμεύσεις των δανειακών συμβάσεων και η σκληρή εργασία που απαιτεί ο πολιτικός και οικονομικός σχεδιασμός. Βιάζονται να σκίσουν πρώτοι αυτοί τα μνημόνια, για να κλέψουν τη δόξα από τον επερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ. Από κοντά και τα ΜΜΕ στήνουν τη δική τους «πραγματικότητα» επιμολύνοντας το δημόσιο λόγο με τεράστιες δόσεις ανορθολογισμού. Συναισθ...

Η επιστροφή στην πολιτική ως πολιτικό πρόταγμα

Εικόνα
του Γρηγόρη Φαρμάκη Περὶ δὲ πολιτείας ἀρίστης τὸν μέλλοντα ποιήσασθαι τὴν προσήκουσαν ζήτησιν ἀνάγκη διορίσασθαι πρῶτον τίς αἱρετώτατος βίος. ἀδήλου γὰρ ὄντος τούτου καὶ τὴν ἀρίστην ἀναγκαῖον ἄδηλον εἶναι πολιτείαν. (Αριστοτέλους Πολιτικά,VII-1323a) Όπως σε όλες τις έννοιες, που είναι τόσο έντεχνα αφηρημένες ώστε καταλήγουν να στερούνται πραγματικά πρακτικού νοήματος, είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με το το πολιτικό πρόταγμα του εκσυγχρονισμού, της μεταρρύθμισης, της ίδιας της λογικής. Είναι κάπου σαν τα κοινωνικά αιτήματα για δικαιοσύνη, ισότητα και αξιοκρατία: σε αυτά μπορούμε να συμφωνούμε επί της αρχής όλοι, γιατί για καθέναν μπορούν να σημαίνουν και κάτι διαφορετικό. Είναι η κοινωνική ανισότητα δίκαιη; Και αν η ολοκληρωτική ισότητα είναι ισοπεδωτική και άδικη, πόση ανισότητα είναι άραγε δίκαιη; Ένας φιλελεύθερος και ένας σοσιαλδημοκράτης θα δώσουν πολύ διαφορετικές απαντήσεις. Είναι στην πράξη που οι έννοιες αποκτούν νόημα, και είναι στην πράξη που διαφωνούμε γ...

Μπορεί η τεχνολογία να λύσει το πανεπιστημιακό ζήτημα;

Εικόνα
του Κωνσταντίνου Σοφούλη, athensreviewofbooks.com 03/06/2014 Σε πολύ ενδιαφέρον άρθρο του (ARΒ, τχ. 46, Δεκ. 2013) ο καθηγητής Αντώνης Εφραιμίδης (στο εξής A.E.), με τίτλο “ Το (αναπόφευκτο) μέλλον της τριτοβάθμιας παιδείας ”, επίκαιρα επισημαίνει την μεγάλη αλλαγή που επέρχεται αθόρυβα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με την λειτουργία των MOOC ή, κατά την ελληνική εκδοχή τους, «μαζικών ανοικτών διαδικτυακών μαθημάτων (ΜΑΔΙΜ)». Δεν αρκείται απλώς στην διαπίστωση των επερχόμενων αλλαγών αλλά προβαίνει και σε σύντομες εκτιμήσεις των τελικών επιπτώσεών τους. Η περιγραφή είναι ακριβής, αλλά η εκτίμηση των επιπτώσεων ελλιπής. Παραγνωρίζει ότι, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι εξελίξεις, το πανεπιστήμιο διεθνώς θα παίζει ριζικά διαφορετικό ρόλο από εκείνο που οι προσδοκίες της χειραφετημένης κοινωνίας το είχαν προικίσει. Θα προκύψει, δηλαδή, ένα «άλλο» πανεπιστήμιο. Αυτό σημαίνει ότι κάποιοι ρόλοι που έπαιζαν ή παίζουν τα πανεπιστήμια θα πρέπει στο εξής, είτε να μετακυλιστούν σε άλλους θεσμού...

Η αποτυχία της ΝΕΡΙΤ

Εικόνα
του Ηλία Κανέλη από τα ΝΕΑ Ηταν το κλείσιμο της ΕΡΤ αντιδημοκρατική εκτροπή και πραξικόπημα, όπως δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας; Σίγουρα, δεν ήταν κάτι που συνηθίζεται στις δημοκρατίες. Αλλά έγινε. Κι αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιλέξει να ξαναστήσει μαγαζί που ονομάζεται ΕΡΤ, όπως διακήρυξε χθες στο twitter, επʼ ουδενί μπορεί να ανασυστήσει εκείνο που έκλεισε. Το ότι, ήδη, λειτουργεί, έστω μερικώς, με τεράστιες ελλείψεις, το διάδοχο σχήμα ΝΕΡΙΤ κάνει ακόμα πιο περίπλοκη την υπόσχεσή του. Θα κλείσει (πραξικοπηματικά) τη ΝΕΡΙΤ ή θα τη μετονομάσει; Και πώς θα αποκαταστήσει τις παλιές ιεραρχίες, αφού έχουν προκύψει καινούργιες; Ο Τσίπρας κάνει απλώς άγονη αντιπολίτευση. Ωστόσο, μετά την εκδήλωση του κυβερνητικού αυταρχισμού, δόθηκε η ευκαιρία για τη σύσταση μιας όντως νέας, ζωηρής και ανεξάρτητης ραδιοτηλεόρασης, δημιουργικής, φτηνής, χωρίς πολιτικές εξαρτήσεις και χωρίς τις παθογένειες της γραφειοκρατίας, του παραγοντισμού και του άρρωστου συνδικαλισμού. Εκ των πραγμάτων, η περιπέτει...

Ευτυχώς η μεγάλη κεντροαριστερά μας τέλειωσε

Εικόνα
του Λεωνίδα Καστανά Ουδέν νεώτερο από το μέτωπο της Κεντροαριστεράς. Οδεύοντας προς τις βουλευτικές εκλογές δεν αναμένονται εξελίξεις στο μεσαίο και πολύπαθο αυτό χώρο. Το ΠαΣοΚ θα επιβιώσει ως μια μικρή σοσιαλδημοκρατική δύναμη κυβερνητικής σταθερότητας προσφέροντας τις καλές του υπηρεσίες σε όποιον πάρει την εντολή. Στόχος του η επιβίωση των μηχανισμών, των στελεχών και όσων τέλος πάντων δικών του έχουν μάθει να εξαρτώνται από το κράτος. Τα ηγετικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ θα καταφύγουν είτε στο ΣΥΡΙΖΑ είτε στην ΕΛΙΑ είτε στο ΠΟΤΑΜΙ, χωρίς να προκαλέσουν πολιτικό γεγονός. Το ΠΟΤΑΜΙ θα προσπαθήσει να εκφράσει ένα μέρος των δυνάμεων του αριστερού φιλελευθερισμού και έχει όλα τα φόντα να το πετύχει, αρκεί να βρει βηματισμό  μετά το 1 ο του συνέδριο. Το πνεύμα συνεργασίας που φέρνει το κάνει ιδιαίτερα χρήσιμο για τη χώρα. Το μέλλον έχει μόνο κυβερνήσεις συνεργασίας. Τα υπόλοιπα είναι πια ιστορία. Ο μεσαίος χώρος καλύπτει ένα 15% του εκλογικού σώματος. Ωστόσο υπάρχουν εντός του...

Η πολιτική που χρειαζόμαστε σήμερα

Εικόνα
του Περικλή Βαλλιάνου  Οι μεταρρυθμίσεις, λέει ο Ματέο Ρέντσι, δεν ανακοινώνονται, πραγματοποιούνται. Και δεν υπόκεινται, συνεχίζει, στο βέτο κανενός πολιτικού. Κι ούτε βέβαια -ας προσθέσουμε- στο βέτο καμμιάς κλειστής ομάδας συμφερόντων οποιαδήποτε ρητορική κι αν χρησιμοποιεί, οποιαδήποτε ιδεολογική παντιέρα κι αν ξεδιπλώνει. Το ιδιοτελές, αντικοινωνικό συμφέρον (ατομικό ή κάποιας φατρίας) πάντα για να ρίξει στάχτη στα μάτια ισχυρίζεται ότι αγωνίζεται "για τον λαό και το έθνος". Ο ψευτοπατριωτισμός κι η ψευτολαϊκότητα είναι το εύκολο καταφύγιο του κάθε πολιτικού, κι όχι μόνο, αγύρτη: ένα τέχνασμα παρʼ ημίν με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Μπορεί να σε κάνει ακόμα και υπουργό. Τα ζήσαμε αυτά στο πετσί μας μιά ολόκληρη γενιά με την γνωστή κατάληξη. Αλλά πότε θα τα μάθουμε; Όμως για να πολεμήσεις το βέτο της κάθε λυκοσυντροφιάς που υποδύεται τον υπερασπιστή του κοινωνικού συμφέροντος πρέπει, όπως σωστά υπογραμμίζει ο Ρέντσι, να έχεις πίσω σου την πλειοψηφία της λαϊκή...