μη μαδας τη μαργαριτα

Από τον τοίχο του Σπύρου στο fb Θα μπορούσα πολλά να γράψω για το δικαίωμα στο θάνατο καθότι αποτέλεσε και το πεδίο της ερευνητικής μου εξειδίκευσης κατά τρόπο παράδοξο όμως μου είναι δύσκολο να το συνθέσω σε άρθρο με τρόπο ικανοποιητικό οπότε ας δούμε μερικά σχηματικά και εκλαϊκευμένα. 1.Τα άτομα που επιλέγουν να δώσουν ένα τέλος στη ζωή τους θέλουν με αυτό τον συμβολικό τρόπο να προασπίσουν τις αξίες που χαρακτήρισαν την ύπαρξη τους. Επιλέγουν τον χρόνο και το μέρος λαμβάνοντας μία αυτόνομη απόφαση προστ ατεύοντας την αξιοπρέπεια τους. Ο φόβος τους δεν είναι ο θάνατος αλλα μία ζωή χωρίς νόημα, μια διάρκεια πόνου, μία ροή ανυπόφορη.  2.Σε αυτές τις περιπτώσεις όταν η απόφαση είναι αποκλειστικά δική τους και δεν γίνεται υπό τα κράτος συγγενικής πίεσης παρουσιάζονται μπροστά στο νομικό και ιατρικό σύστημα ως οι απόλυτοι ικέτες που επιζητούν με σεβασμό το δικαίωμα στην επιλογή. 3.Τα προβλήματα που ανακύπτουν στις χώρες που απαγορεύεται η ευθανασία -για παράδειγμα στην Αγγλι...

Σχόλιο "μαργαρίτας": Αναπάντητα ερωτήματα. Απρόβλεπτες εξελίξεις. Πως θα κλείσουν όσοι δεν πήραν άδεια και πως θα αποπληρώσουν τα δάνειά τους οι μέχρι χτες υγιείς επιχειρήσεις; Πως θα βγουν αυτοί που τις πήραν δίνοντας παράλογα υψηλά ποσά; Γιατί η κρατική εξουσία αφήνει τόσους ανθρώπους στο δρόμο; Είναι μόνο μια επίθεση στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα; Είναι τα θεάματα που έχει ανάγκη η πλέμπα για να νιώσει ευχάριστα όταν λείπει ο άρτος; Αυτοί που αναγκάστηκαν να πληρώσουν τόσα υψηλά τιμήματα σε ένα οικονομικό περιβάλλον που φθίνει καθημερινά, θα κάνουν φιλοκυβερνητική πολιτική; Κάποια στιγμή θα μάθουμε.   από την Καθημερινή Γιατί έδωσαν τόσα χρήματα οι καναλάρχες και οι υποψήφιοι καναλάρχες; Αυτό είναι το μόνο ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί από χθες. Διότι όποιος γνωρίζει έστω και στο ελάχιστο την τηλεοπτική αγορά αντιλαμβάνεται ότι τα ποσά που δόθηκαν για να αποκτηθούν οι τέσσερις άδειες απλούστατα δεν βγαίνουν. Δηλαδή δεν μπορούν να αποσβεσθούν όχι σε ένα ...

Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστημίου μας διδάσκει πολλά. Υπήρξε μια υπουργός, η Άννα Διαμαντοπούλου (πριν από αυτήν άνοιξε τον δρόμο η Μαριέττα Γιαννάκου), που εργάστηκε με τον αντίθετο τρόπο από αυτόν που συνηθίζουν οι υπουργοί στην Ελλάδα.  Έμαθε σε βάθος το αντικείμενο μελατώντας το για πολλά χρόνια, είχε για στενούς συνεργάτες ανθρώπους καθαρούς με πάθος για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο (όπως ο αείμνηστος Βασίλης Παπάζογλου), οργάνωσε έναν υποδειγματικό διάλογο  επί της ουσίας για έναν ολόκληρο χρόνο, στηρίχθηκε στις εσωτερικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του ελληνικού πανεπιστημίου που την εποχή εκείνη είχαν αποκτήσει την ηγεμονία, και με γνήσιο ρεπουμπλικάνικο πνεύμα (σχεδόν αντιγραφή από τον Μπαράκ Ομπάμα) εξασφάλισε 255 ψήφους στη Βουλή, δηλαδή τις ψήφους των δύο μεγάλων αστικών, ευρωπαϊκών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μαζί με ιδιαίτερα υψηλή αποδοχή από την κοινωνία.  Για έναν νόμο που ειχε εσωτερική συνοχή, ήταν επαναστατικός, έβλεπε το συμφέρον του...

από το fb Στροβιλιζόμαστε ως χώρα σε μια θύελλα πως να την ονομάσει κανείς δεν ξέρει, δεν έχει έννοιες και όρους, δεν μοιάζει με τίποτα ακριβώς από τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, που έχει κι αυτός μεν τα δικά του θεματα, αλλά τις θεσμικές του άμυνες τις διατηρεί, το κρατος δικαίου το υπερασπίζεται ακόμη, υπάρχουν κάποια ιερά και όσια. Εδώ το γκρέμισμα είναι καθημερινό πλέον, το ξήλωμα υποχθόνιο, από ανθρώπους που δεν θα τους είχαμε κανονικά ούτε να τους φτύνουμε, από θλιβερες φιγούρες κάποτε καινούργιες και θρασείς, κάποτε που έρχονται από ένα παρελθόν που παλεύαμε να το ξεχάσουμε. Είμαστε χωροχρονικά back to the future, σε ενα καθεστώς προ-μετα-νεωτερικότητας. Κοίτα να δεις τώρα: Η ελεύθερη και πολυφωνική ενημέρωση, συνταγματικά κατοχυρωμένη, δέχεται ένα πλήγμα από την παρούσα εξουσία με τον πιο παραδοσιακό και κλασικό τροπο που ξέρουν να επιβάλλονται οι εξουσίες, δλδ με την οικοδόμηση ενός νέου καθεστωτισμού, με την απλή μεταμόρφωση της διαπλοκής, που τωρα όμως έχει το πρόσωπο ...

Η κυβερνητική πολιτική για τις άδειες των τηλεοπτικών καναλιών θα έπρεπε να είναι πιο ανοιχτή, πιο δεκτική στην πολυφωνία, πλουραλιστική και δημοκρατική, να διασφαλίζει την ύπαρξη πολλών υγιών καναλιών για όλα τα γούστα και όλες τις πολιτικές απόψεις, ακόμη και τις αντιπολιτευτικές, να εξασφαλίζει πολλές θέσεις εργασίας σε πολλούς εργαζόμενους και πρόσθετα έσοδα στο κράτος από τη φορολόγηση αυτών των ευάριθμων καναλιών... Αντ' αυτών παρατηρούμε σειρά αντιδημοκρατικών, αντισυνταγματικών και αντιδεοντολογικών αυθαιρεσιών που προωθούν τα υπεύθυνα κυβερνητικά στελέχη και παππαδάκια του κόμματος... Οι αυθαιρεσίες αυτές θυμίζουν τους κοινοβουλευτισμούς υπό έλεγχο των Πούτιν και Τσάβες, δηλαδή μη ευρωπαϊκές, ελεγχόμενες δημοκρατίες, εδώ με νεοκομμουνιστικό, “σοβιετικό” άρωμα... Βλέπετε πολεμούν τη διαφθορά που ενεδρεύει στα “βοθροκάναλα”... Πώς; Προωθώντας τα αυριανά κανάλια που θα τους λιβανίζουν, που θα ανήκουν στους δικούς τους καπιταλιστές, τα νέα δικά τους τζάκια, των φιλικά ...

από το Liberal Τα χρόνια της κρίσης  μεγάλη μερίδα πολιτικών, οικονομολόγων και οικονομολογούντων, εντός και εκτός της χώρας, διαγκωνίζεται να διακηρύσσει την αντίθεση της στις περιοριστικές πολιτικές που εφαρμόζονται στην ΕΕ και "επιβάλλονται" στην χώρα μας μέσω των μνημονίων. Καταδικάζουν αναφανδόν την "λιτότητα" και ζητούν πολιτικές φιλικές προς την ανάπτυξη. Κι εκεί τελειώνει η... εκδήλωση του ενδιαφέροντος και της φιλολαϊκότητας τους. Όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι, οι ανησυχούντες για τα δεινά μας, περιορίζονται σε επιθετικές διαμαρτυρίες, στον αφορισμό των συσταλτικών πολιτικών και σε διακηρύξεις περί του επιθυμητού δέον γενέσθαι. Στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται η παρέμβαση τους. Εκείνο που δεν κάνουν είναι να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις και ιδέες για το "δια ταύτα". Πώς και με ποιο τρόπο θα γίνουν υλοποιήσιμες οι επιθυμίες τους. Τι σημαίνει "λιτότητα"; Είναι η κατάσταση διαβίωσης με χρήματα λιγότερα από το εισόδημα σ...

Το τελευταίο διάστημα και ενώ η κατάσταση της οικονομίας δεν δίνει ενθαρρυντικά σημάδια, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και ανάλογες αφορμές έχει επιστρέψει στο δημόσιο διάλογο το όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.  Έμμεσα λόγω της υποθεσης ΕΛΣΤΑΤ και Γεωργίου, άμεσα ως πιθανό πρόσωπο για το αξίωμα ΠτΔ εκλεγμένου από το λαό, μέσω δηλώσεων πρώην υπουργών του ( βλ. Στυλιανίδη, Μιχελάκη) αλλά και μέσα από δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Σε ό,τι αφορά στο τελευταίο είναι γνωστή τοις πάσι η προτίμηση που είχε και έχει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μία ''καραμανλική αντιπολίτευση'' και αυτό ήταν γνωστό από την περίοδο εσωκομματικών εκλογών στη Νέα Δημοκρατία.  Λίγο ή πολύ, τότε, είχαν στηρίξει ανοιχτά την επιλογή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη καθώς στο πρόσωπό του έβλεπαν μία συναινετική Νέα Δημοκρατία χαμηλών πτήσεων. Βέβαια αυτό έγινε αντιληπτό από μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος - και όχι μόνο- και οδήγησε στην επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως παραδέχονται σ...