ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Ποια αξιολόγηση όμως; Μήπως αυτή που θα κάνει μια εξωτερική ανεξάρτητη αρχή, ένας ανάλογος ΑΣΕΠ; Ή καλύτερα, μια ιδιωτική εταιρία σε σύμβαση με το δημόσιο; Με μετρήσιμους ποσοτικούς δείκτες; Μια αξιολόγηση συνεχής της οποίας οι μετρήσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή που θα λαμβάνει υπόψη και τη γνώμη των πολιτών και των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το δημόσιο; Αλλά για να θεσμοθετηθούν όλα αυτά απαιτείται κοινωνική βούληση που δεν υπάρχει. Η κοινωνία δεν καίγεται για τέτοια πράγματα, δεν έχει μάθει να τα ζητά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Φοβάμαι




από την πολιτική επιθεώρηση και το Μάκη Καραγιάννη

Φοβάμαι τους ανθρώπους που 30 χρόνια  έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και ένα ωραίο βράδυ μεσούντος του Μάη  βγήκαν στις πλατείες κραυγάζοντας «Κλέφτες Κλέφτες».

Φοβάμαι εκείνους που δεν πληρώνουν φόρους, -δηλαδή 6 στους 10 έλληνες- και ταυτόχρονα οδύρονται για τα χρέη και τα ελλείμματα του κράτους.

Φοβάμαι εκείνους που βγάζουν μεγάλους λόγους για την  εθνική ανεξαρτησία και την εθνική αξιοπρέπεια επαιτώντας τα δανεικά των ευρωπαίων.

Φοβάμαι εκείνους που διορίστηκαν  εις βάρος των άλλων, γλείφοντας τους πολιτικούς, και τώρα μουτζώνουν τη βουλή.

Φοβάμαι εκείνους που γέμιζαν προεκλογικά τις πλατείες της μεταπολίτευσης, κραδαίνοντας τις πλαστικές σημαίες του πελατειακού κράτους έτοιμοι για το μεγάλο πλιάτσικο, και τώρα τις γεμίζουν πάλι αγανακτισμένοι.

Υποκλίνομαι μόνον στα πραγματικά θύματα: τους άνεργους και τους νέους χωρίς ελπίδα.

Φοβάμαι όταν βλέπω τον λαϊκισμό της νέας εποχής, με τα γλυκά λόγια του Μίκη και τα χρυσοποίκιλτα άμφια του Άνθιμου, να απλώνει το βαρύ χέρι πάνω τους.

Και χθες φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.

 Μάκης Καραγιάννης 

Και γω τους φοβάμαι, μαζί με το φίλο μου το Μάκη, αλλά και τους αγαπώ γιατί είναι ένα κομμάτι από το σώμα της πατρίδας. Λίγο μεγάλο βέβαια.  (Leo)

4 σχόλια:

  1. Φοβάμαι, μήπως εκεί στις πλατείες βρίσκονται οι καθεστωτικοί βολεμένοι της μεταπολίτευσης που τώρα έχασν τα προνόμια που απολάμβαναν και ακόμη περισσότερο φοβάμαι γιατί για μια ακόμη φορά δεν έχουν τη δύναμη και την πολυτέλεια να βρίσκονται εκεί οι αληθινά κατατρεγμένοι και αδικημένοι της κοινωνίας μας, αυτοί που για χρόνια γεύονταν την εξαθλίωση της ανεργίας, γιατί δεν φίλησαν ή δεν μπορούσαν να φιλήσουν "κατουρημένες ποδιές".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπήνορα μπορεί και να είναι και έτσι, μπορεί και να είναι όλοι. Στις πλατείες βρίσκεται η κρίση η ίδια και αυτή αφορά όλους. Αυτοί με τις μούτζες και τις ροχάλες σίγουρα είναι οι καθεστωτικοί. Στους άλλους βλέπεις την πραγματική ανησυχία, στα ιδρωμένα πρόσωπα/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ καλό άρθρο!

    αν μη τι άλλο στη Μαργαρίτα διαβάζουμε την κατάσταση όπως έχει

    Μπράβο leo!

    Aλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γειά σου Αλέξανδρε. Μόλις γύρισα από το Σύνταγμα. Μάλλον δεν έχουμε να περιμένουμε και πολλά. Και δεν είδα πραγματικά οργισμένους. Περίεργους είδα πολλούς, κάτι σαν πανηγύρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή