ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

DHMAR, DEMARCHE, DHMARAS, DEMODE





Κοινά ψηφοδέλτια συζητούν, πλέον, Κουβέλης - Δημαράς
Του Παναγή Γαλιατσάτου από την Καθημερινή
Την κάθοδο σε κοινά ψηφοδέλτια εξετάζουν σε περίπτωση εκλογικού αιφνιδιασμού η Δημοκρατική Αριστερά του κ. Φ. Κουβέλη και το Αρμα Πολιτών του κ. Γ. Δημαρά. Σύμφωνα με στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ., συνομιλίες ανάμεσα στους δύο σχηματισμούς διεξάγονται σε τακτική βάση, και το ενδεχόμενο αυτό υπάρχει ως σενάριο εκλογικής επιβίωσης στους σχεδιασμούς τους, σε περίπτωση που οι εκλογές γίνουν στους επόμενους μήνες, καθώς τα δύο κόμματα είναι ακόμα σχετικά άγνωστα στο ευρύ κοινό και οι δημοσκοπήσεις δεν τα ευνοούν. Οπως επισημαίνουν στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ. …..

H ΔΗΜ.ΑΡ λοιπόν συζητά με το Δημαρά αλλά και με άλλους, όπως τον Κοτσακά ( υπάρχει;) αλλά και ακόμα περισσότερους που δεν κατονομάζονται. Και πολύ καλά κάνει. Οι δημοσκοπήσεις δεν την ευνοούν και σκέφτεται να συμμαχήσει με άλλες δυνάμεις του αντιμνημονιακού μετώπου στο οποίο ως γνωστόν ανήκει. Και με το ΣΥΝ συζητά, έστω και αν εκεί οι συζητήσεις δεν κυλάνε  τόσο άνετα και οι εσωτερικές αντιδράσεις ένθεν και ένθεν είναι περισσότερες. Η είσοδος στη Βουλή είναι, με τη κοινή πολιτική λογική, το στοίχημα επιβίωσης του κόμματος. Θα το κερδίσει; Μακάρι, δίχως άλλο. Φτάνουν οι συμμαχίες αυτού του είδους για να επιβιώσει πολιτικά; Μάλλον όχι. Χρειάζεται και ένας διακριτός πολιτικός χαρακτήρας, μια αιχμή. Αυτή προς το παρόν αναζητείται.

Το ξεκίνημα της ΔΗΜ.ΑΡ, πριν ενάμιση χρόνο, ήταν ελπιδοφόρο γιατί ήταν καινοτόμο και τολμηρό. Εν μέσω καλπάζουσας κοινωνικής κρίσης επέλεξε να υποστηρίξει, μαζί με το πανταχόθεν βαλλόμενο  ΠΑΣΟΚ, τους Καμίνη και Μπουτάρη για δημάρχους των δύο μεγαλύτερων πόλεων και νίκησε. Και η νίκη χρεώθηκε σε αυτή και όχι στο ΠΑΣΟΚ, που απρόθυμα σύρθηκε σε αυτές τις συμπράξεις. Ήδη όμως η κοινωνία  μιλούσε για εκλογές και οι δημοσκοπήσεις δεν την ευνοούσαν. Τότε η ηγετική της ομάδα επιχείρησε μια αριστερή διόρθωση στην πορεία. Μια αλλαγή σχεδίου.  Εγκατέλειψε την έντονη μεταρρυθμιστική ρητορική με την οποία εισήλθε στον πολιτικό στίβο και διολίσθησε σταδιακά προς το ευρύτερο αντιμνημονιακό μέτωπο. Αυτή η στροφή φυσικά και επιβεβαιώθηκε από το ιδρυτικό της συνέδριο, αν και όπως ξέρουμε, τα συνέδρια αποφασίζουν με γενικόλογες διατυπώσεις και δεν είναι δυνατό να προβλέψουν τις πολιτικές εξελίξεις και να καθορίσουν μελλοντικές στάσεις και αποφάσεις της ηγεσίας του κόμματος.
Μπροστά στις προκλήσεις που δημιουργούνται στο εσωτερικό μέτωπο η ΔΗΜΑΡ αποδεικνύεται φοβική στις μεταρρυθμίσεις. Είναι αντίθετη στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, διαμαρτύρεται για την κατάργηση άχρηστων δημόσιων οργανισμών, σιγοντάρει τον «δίκαιο» αγώνα του  Φωτόπουλου. Δεν συζητά πιθανές απολύσεις από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και είναι κατά των ιδιωτικοποιήσεων νευραλγικών τομέων του δημοσίου ( μεταφορές, ενέργεια κλπ). Αποφεύγει να τοποθετηθεί ανοικτά κατά των σκανδαλωδών προνομίων της εκκλησίας. Ακόμα, καταψηφίζει στη Βουλή το νόμο για την επανίδρυση των πρότυπων - πειραματικών σχολείων, αλλά και υπερασπίζεται την ύπαρξη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, ενός μηχανισμού άμεσα υπεύθυνου για την έκπτωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Αποκορύφωμα αυτής της πορείας είναι η πρόσφατη καταψήφιση του νομοσχεδίου για την Ανώτατη εκπαίδευση, σε αντίθεση με τις διακηρυγμένες θέσεις του τομέα Παιδείας του κόμματος, αλλά και με το κοινό αίσθημα. Η απόφαση αυτή μάλιστα εξαγγέλθηκε πριν καν να  κατατεθεί το τελικό κείμενο του σχεδίου νόμου (από τις 18/08) και εκτός από το ότι υποτάσσει  την  πολιτική του κόμματος στις συντεχνιακές επιδιώξεις των εκπροσώπων του βαθέος πανεπιστημίου, στο πολιτικό επίπεδο ουσιαστικά συντάσσει το κόμμα πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ και  το ΚΚΕ, πίσω δηλαδή από τις δυνάμεις της αντιμεταρρύθμισης, της πολιτικής
ανευθυνότητας και του ακραίου συντηρητισμού, όπως γράφει και ο Γιάννης Αντωνίου. Με την στάση αυτή η ΔΗΜ.ΑΡ στην ουσία καταψήφισε τον εαυτό της και ως εκ τούτου υπέστη μια σημαντική ήττα, σε μια ιστορική στιγμή για τα πολιτικά μας πράγματα και σε ένα προνομιακό γι’ αυτήν πεδίο.

Η ΔΗΜ.ΑΡ δείχνει να θέλει να αποστασιοποιηθεί από τις κυβερνητικές επιλογές με κάθε τρόπο, προφανώς για να μην παρασυρθεί από την κατάρρευση του κυβερνώντος κόμματος. Θεμιτό και λογικό για ένα παραδοσιακό  αριστερό κόμμα αυτού του πολιτικού συστήματος. Η ΔΗΜ. ΑΡ δείχνει να θέλει να εμπεδώσει στη συνείδηση του κόσμου την αντίληψη ότι είναι κόμμα της αντιμνημονιακής - παραδοσιακής και όχι της μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Προφανώς και έχει προτάσεις και λύσεις για όλα τα προβλήματα της χώρας και της Ευρώπης, όπως όλα τα αριστερά και όχι μόνο, κόμματα. Προφανώς και οι προτάσεις της είναι πιο ρεαλιστικές από αυτές του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ. Προφανώς και ο τρόπος που πολιτεύεται είναι κόσμιος, όπως ταιριάζει στο ήθος και την ιστορία του ηγέτη, των στελεχών και των μελών της.
Αλλά,
έχει αποφασίσει ότι θα είναι απέναντι από την κυβέρνηση με κάθε τρόπο, ήπια και διαλεκτικά, αλλά απέναντι, σε κάθε ύστατη στιγμή, ακόμα και αν κατά βάθος συμφωνεί με κάποιες από τις επιλογές που αυτή κάνει, έστω και αν βλέπει ότι οι μαφίες και οι συντεχνίες που μαστίζουν τον τόπο πρέπει να χάσουν κάτι από τα προνόμιά τους, για να σωθεί το σύνολο. Έστω και αν η κοινή λογική επιβάλλει δραστική αναδιάρθρωση και περιορισμό του κράτους, περιορισμό των ελλειμμάτων μέσω μια δίκαιης λιτότητας, υποστήριξη της παραγωγικότητας, μείωση της ανεργίας μέσω και του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων, ανασύνταξη και εξορθολογισμό του εκπαιδευτικού συστήματος.

Αντίθετα η αριστερή ψυχή της  την προστάζει να υποστηρίζει την αναβολή της κάθε μεταρρύθμισης. Όλα αυτά είναι λογικά για ένα παραδοσιακό αριστερό κόμμα και ο κόσμος της παραδοσιακής Αριστεράς τα καταλαβαίνει και συμφωνεί. Τότε όμως φιλοτεχνεί το πορτραίτο ενός ακόμα αριστερού κόμματος διαμαρτυρίας. Όχι ενός άλλου κόμματος, μιας Αριστεράς που θέλει να παίξει ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας και μπορεί να απευθυνθεί σε άλλα σοσιαλδημοκρατικά αλλά και πιο φιλελεύθερα ακροατήρια.  Να τα διαπαιδαγωγήσει στη βάση του δημόσιου συμφέροντος και της ατομικής ευθύνης, να τα μυήσει σε left-liberal πολιτικές, να  σπάσει τις γερασμένες αριστερές ρίζες και να τα οδηγήσει στην εξουσία.

Γιατί όμως το αριστερό κοινό δεν της δίνει απλόχερα και την ψήφο του;

Σε περιόδους οξείας πόλωσης και έντονης ανασφάλειας, ο αριστερός κόσμος στην Ελλάδα μετατοπίζεται προς σχηματισμούς περισσότερο δυναμικούς και λενιστικά ορθόδοξους που ξέρουν και μπορούν να του μιλήσουν στη γλώσσα που έχει διαπαιδαγωγηθεί και καταλαβαίνει.  Το δωρικό-σταλινικό ΚΚΕ με την «ηρωική», συντηρητική, βαθιά, ψυχή του και ο εναλλακτικός, αλλά έντονα «αντισυστημικός» ΣΥΡΙΖΑ είναι ικανοί υποδοχείς των αριστερών που μετανιώνουν για τη μέχρι χτες στήριξή τους στο «νεοφιλελεύθερο» ΠΑΣΟΚ. Η εικόνα της λαϊκής και απλοϊκής θείας Αλέκας και του δυναμικού αλλά  θρασύτατου ανεψιού Αλέξη  κερδίζουν το αριστερό κοινό στην αντιπαραβολή με  την εικόνα του εχέφρονος και μειλίχιου Φώτη Κουβέλη. Εξάλλου ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ διαθέτουν και με το παραπάνω τα ποσοστά που τους φέρνουν στη Βουλή, ενώ η ΔΗΜ.ΑΡ τα αναζητά. Συνεπώς η επιλογή να στριμωχτεί  στο ίδιο κάδρο με τους άλλους και να τους ανταγωνιστεί  στο δικό τους γήπεδο, δεν φαίνεται να αποδίδει, προς το παρόν.

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι ενάμιση χρόνο τώρα δεν υπάρχει καμιά οργανωμένη κριτική στις πολιτικές θέσεις της υπόλοιπης αριστεράς από τα στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ. Αν διεκδικεί μαζί με τα άλλα αριστερά κόμματα, μέρος από μια κοινή εκλογική πίτα, μήπως θα έπρεπε να έχει ανοίξει ένα πολιτικό και ιδεολογικό μέτωπο, αν βέβαια κρίνει ότι υπάρχουν διαφορές που πρέπει να αναδειχτούν;  Εξάλλου νέο κόμμα είναι και πρέπει να κάνει γνωστή την ιδεολογία του. Αντιθέτως βλέπουμε κάτι τέτοιο να αποφεύγεται επιμελώς. Υπάρχει λόγος, που η ΔΗΜ. ΑΡ αποφεύγει να τονίσει τις ιδιαίτερες αποχρώσεις της μέσα στην πολύχρωμη αριστερή παλέτα;

Θα υποθέσουμε ότι η ΔΗΜ.ΑΡ αναζητά τις συμμαχίες της στο χώρο των δυνάμεων που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ, πράγμα απόλυτα λογικό και επιθυμητό. Αυτές όμως δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα. Το κοινωνικό (λέγε με και βαθύ) ΠΑΣΟΚ όπως είναι το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών πολύ δύσκολα θα συναντηθεί, σε κοινό σχήμα, με εκσυγχρονιστικές και μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που ήταν ή και είναι στο περιβάλλον του Κ. Σημίτη, ή γύρω από το περιοδικό Μεταρρύθμιση και την τέως ΑΕΚΑ. Συνεπώς θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει με ποιους αναζητά συμπράξεις και με ποιο στόχο.

Πρώτο: Αν είναι να συμμαχήσει με το Δημαρά και τον Κοτσακά, τότε το αντιμνημονικό και αντιμεταρρυθμιστικό προφίλ της πάει απόλυτα.  Είναι αμφίβολο βέβαια αν η ΔΗΜ.ΑΡ με αυτό το ήθος και ύφος μπορεί να προσελκύσει τις μάζες των αγανακτισμένων πελατών που αποχωρούν από το κυβερνητικό μπλοκ, εκτός και αν αποφασίσει να σκληρύνει την πολιτική της, να της δώσει λαϊκίστικα και πατριωτικά στοιχεία, ώστε να ταιριάζουν και με το προφίλ των συμμάχων της. Αυτό βέβαια απαιτεί να απομακρυνθεί και από την ευρωπαϊκή της προσήλωσή, καθότι το τμήμα του εκλογικού σώματος, που σ’ αυτή την περίπτωση στοχεύει, δεν έχει καθόλου φιλοευρωπαϊκές διαθέσεις. Το αντίθετο.
Το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών μπορεί να αποδειχθεί όμορος προ τη ΔΗΜ.ΑΡ πολιτικός χώρος στο μέτρο που αυτή απομακρύνεται από την ιδρυτική της διακήρυξη. Η ιδρυτική διακήρυξη του Άρματος αποσιωπά τις ευθύνες της πρώτης περιόδου του ΠΑΣΟΚ για τη σημερινή κατάντια της χώρας. Δεν λέει τίποτα για την ανάγκη ανατροπής του πελατειακού κράτους. Αντίθετα, ζητά να μειωθεί η ανεργία με προσλήψεις στο δημόσιο, (κοινωνική εργασία). Ζητά να επανακτήσει το κράτος το 100% των μετοχών εταιριών στρατηγικής σημασίας και φυσικά να μην πωληθεί τίποτα. Αποσιωπά την κατάσταση στις ΔΕΚΟ. Ζητά να διαγραφεί μέρος του δημόσιου χρέους ως παράνομο και απεχθές. Θεωρεί ότι έχει μειωθεί η εθνική μας κυριαρχία. Με τέτοιο πρόγραμμα  δεν μπορώ να καταλάβω πως το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών  μπορεί να έρθει σε πολιτική συμφωνία με τη ΔΗΜ.ΑΡ, εκτός και αν  γίνουν οι αμοιβαίες μετατοπίσεις. Προς το παρόν όμως βλέπω μόνο τη ΔΗΜ.ΑΡ να μετατοπίζεται.

Δεύτερο: Αν πάλι στοχεύει να συναντήσει εκσυγχρονιστικές δυνάμεις που αποχωρούν από το ΠΑΣΟΚ, που δυσαρεστούνται με τη δυσανεξία που δείχνει η κυβέρνηση στις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, και την υποταγή της στα συντεχνιακά συμφέροντα, τότε ο δρόμος που ήδη επέλεξε μάλλον την απομακρύνουν από αυτές. 
Συνεπώς, αυτό που φαίνεται πιθανότερο είναι το πρώτο σενάριο.

Τότε όμως μπαίνει ένα μεγάλο ερώτημα. Προς τι η αποχώρηση από το ΣΥΝ; Θα μπορούσε η πάλαι ποτέ Ανανεωτική Πτέρυγα να δηλώσει συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ ή να μείνει στο ΣΥΝ και να συμμετάσχει σε συμμαχικά σχήματα με το Άρμα Πολιτών και κάθε δύναμη από το σοσιαλδημοκρατικό χώρο, τους αγανακτισμένους κλπ, που θα ήθελε την επιστροφή στις παλιές καλές μέρες. Μήπως και τώρα ένα κομμάτι που ιδεολογικά ανήκει στη ΔΗΜ. ΑΡ δεν πολιτεύεται με επιτυχία μέσα στο ΣΥΝ; Με δεδομένη την κατάρρευση του δικομματισμού ένα τέτοιο σχήμα, ενισχυμένο και με οικολογικές δυνάμεις, θα μπορούσε να διεκδικήσει ρόλο ακόμα και αξιωματικής αντιπολίτευσης.  Και μόνο η παρουσία των ισχυρών ανανεωτικών δυνάμεων μέσα στο ΣΥΝ, θα φιλτράριζε τη εγγενή πολιτική θρασύτητα και το σταλινικό DNA του χώρου. Καταλαβαίνω τη δυσανεξία στον αριστερισμό, αλλά τα πράγματα δεν είναι στατικά. Η ανάγκη να καρπωθεί ο ΣΥΝ μέρος από το ΠΑΣΟΚ και να ανέβει εκλογική κατηγορία, θα μπορούσε  να οδηγήσει σε διαζύγιο με το Ρούντυ και την παρέα του. Ούτως ή άλλως ο χωρισμός αυτός είναι ήδη προ των πυλών. Ο όρος που τέθηκε στον Τσίπρα την ύστατη στιγμή της διάσπασης ήταν « ή με μας, ή με τους Αριστεριστές». Τώρα αυτοί, μάλλον, φεύγουν μόνοι τους.
Συνεπώς, με το προφίλ που δομεί σήμερα η ΔΗΜ.ΑΡ, το πιο φυσιολογικό, αλλά και αποδοτικό είναι η εκλογική σύμπραξη με το ΣΥΝ και όχι με το Δημαρά και τους συν αυτώ.

Η ΔΗΜΑΡ με αυτήν την στείρα αντιμνημονιακή, και ανεκτική στις συντεχνίες πολιτική, την άνευρη και στρογγυλεμένη καθημερινή παρέμβαση, χωρίς μεταρρυθμιστικές πλέον εξάρσεις και κυρίως χωρίς καμιά διάθεση για ανοίγματα μετώπων, φαίνεται να οδεύει προς το «Άρμα Πολιτών». Η πολιτική της φαίνεται ότι συνάδει με την κατατονική περσόνα του αρχιαρματηλάτη και στοχεύει και σε ένα ανάλογο φοβισμένο, ανασφαλές και συντηρητικό κοινό που εγκαταλείπει προσωρινά  το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν του ταιριάζουν τα γιαούρτια και οι μούτζες. Ένα κοινό που ονειρεύεται επιστροφή στις παλιές καλές μέρες της «πλαστικής ευδαιμονίας» και της δανειοδοτούμενης σπατάλης. Δεν ξέρω πόσο μεγάλο είναι αυτό το κοινό και τι τελικά θα ψηφίσει. Δεν ξέρω αν το DNA του ΠΑΣΟΚ διαθέτει ακόμα γονίδια αντιγήρανσης ικανά να ανακόψουν την πτωτική του πορεία. Από αυτήν την άποψη ίσως και να έχει δίκιο η ηγετική ομάδα της ΔΗ.ΜΑΡ και να πετύχει το στόχο της.
Απλά, το πάλαι ποτέ ελπιδοφόρο εγχείρημα δεν έχει πλέον ενδιαφέρον για τους ρέκτες του αριστερού μεταρρυθμισμού. Γίνεται προβλέψιμο στις πολιτικές επιλογές του, αναπαράγει νωχελικά τα εγχώρια αριστερά στερεότυπα και ως εκ τούτου γίνεται αδιάφορο και βαρετό, όχι μόνο για τα μέλη, αλλά και για την κοινωνία. Μια τέτοια πολιτική ήδη εκπροσωπείται τα μέγιστα από αυθεντικότερους εκφραστές. Το σημαντικότερο. Μια τέτοια πολιτική  δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην προσπάθεια  διεξόδου της χώρας από την καθολική κρίση και δεν αποτελεί ασπίδα για τους αδύναμους.

Οι αδύναμοι θα ανασάνουν και η χώρα θα προχωρήσει,αν πρώτα και κύρια, το κράτος φροντίζει για την εφαρμογή των νόμων, και οι πολίτες εμπεδώσουν ότι έχουν ατομική ευθύνη για ότι συμβαίνει. Αυτά είναι τα 2 πρώτα αριστερά πρόσημα της μεταρρύθμισης. Τα υπόλοιπα που είναι πολλά και σημαντικά έπονται και προϋποθέτουν τα δύο πρώτα.

Το σίγουρο είναι ότι το μειοψηφικό τμήμα της ΔΗΜ. ΑΡ που ζητά την αναγκαία επιθετική,  μεταρρυθμιστική πολιτική δεν έχει διάθεση να αντιπολιτευθεί στείρα αναπαράγοντας εσωτερικές διαμάχες και ρήξεις. Αντίθετα αγωνιά και θλίβεται βαθύτατα όταν βλέπει τα αδιέξοδα στα οποία οδηγείται το κοινό εγχείρημα, εξαιτίας της πολιτικής ατολμίας της ηγετικής του ομάδας. Και αποστασιοποιείται. 

Διάβασε και αυτό: Η νέα ομάδα έχει ανάγκη από παλτά; Εδώ
Η φωτογραφία είναι του Jarek Kubiki

11 σχόλια:

  1. H ανάλυσή σου είναι σωστή δυστυχώς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. GATOPONTIKAS
    Αν είναι η ανάλυση σωστή δεν χωράει το δυστυχώς αγαπητέ φίλε, έστω και αν καταλαβαίνω απόλυτα τον τρόπο που το γράφεις και.... .
    Μένει να την διαβάσουν όλοι να την επεξεργαστούν, να πουν την άλλη άποψη, να συγκρουστούν και να αποφασίσουν. Μονάχα να μην μένουν όλα από κάτω από το χαλί, να μην κρύβονται τα συμβάντα, να έχουν όλοι διάθεση να ανοίξουν τα αποστήματα. Γιατί αυτά είναι που αναπαράγονται και κάνουν την ενασχόληση με την Αριστερά να μοιάζει βίτσιο. Κακό πράγμα η ιδρυματοποίηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το θέμα φίλε Λεό είναι τι δουλειά έχουμε όσοι συμμεριζόμαστε τους προβληματισμούς σου μέσα στην ΔΗΜ.ΑΡ.

    σε αυτό καλούμαστε να απαντήσουμε

    προσωπικά δεν έχω καμια διάθεση να στηρίζω διαφωνώντας όπως έκανα χρόνια με τον Συνασπισμό


    Αλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πε παιδιά, τελείωσε η ΔΗΜΑΡ, δε χρειάζεται ανάλυση. Ισως είναι καλύτερα έτσι. Κάτι καινούριο και πραγματικά αριστερό θα βγεί, δε μπορεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αλέξανδρε ξέρεις ότι ακούω προσεκτικά τις επισημάνσεις σου. Ανώνυμε τίποτα δεν τέλειωσε, αφού σχεδόν δεν άρχισε ακόμα.
    Να φτιάξουν οι μεταρρυθμιστές επίσημη τάση; Για όνομα του Τουτάτη. Για ποιο λόγο, για να μετατραπεί και η ΔΗΜΑΡ σε ΣΥΝ; Για να χάνουν την ώρα τους υπονομεύοντας τις αποφάσεις της πλειοψηφίας; Οι εσωκομματικές συγκρούσεις είναι ανωμαλία.
    Όσοι αντέχουν κάθονται και λένε στωικά τη γνώμη τους,όσοι δεν αντέχουν την κάνουν για άλλες πολιτείες. Τόσο απλά.
    Η ΔΗΜΑΡ με την μια ή την άλλη γραμμή που επιλέγει η στενή ηγετική της ομάδα και επιβεβαιώνουν τα μαζικότερα όργανα, θα πορευτεί μέχρι τις εκλογές και μέσα από συμμαχικά σχήματα θα παλέψει για την είσοδο στη βουλή. Αν μπει όλα θα έχουν γίνει σωστά. Αν δεν μπει όλα θα είναι λάθος. Αυτή είναι η πολιτική δυστυχώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λεο δεν συμφωνώ. Ο σκοπός δε μπορεί να είναι να μπεις στη βουλή. Πρώτα πρέπει να έχεις θέσεις να εκφράσεις που δεν εκφράζονται απο άλλο χώρο και μετά προσπαθείς να μπείς στη βουλή με αυτές τις θέσεις. Η αντιστροφή είναι για τους πασόκους και τους ΝουΔου-έδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Α τώρα το είπες σωστά φίλε μου και έχεις δίκιο. Με την κρατούσα άποψη, όπως γράφω και στο άρθρο, επιτυχία είναι η βουλή. Αλλά και τι έγινε; Σε τι βοηθά την κοινωνία η είσοδος του ΣΥΡΙΖΑ στη βουλή, εκτός από μια δροσιστική νότα που της δίνει η γιαουρτολογία του; Αν είναι η ΔΗΜΑΡ να επαναλαμβάνει το σημερινό της πολιτικό λόγο, τι να την κάνει η κοινωνία; Άρα χρειάζεται μια διακριτή πολιτική που θα περάσει ως αίτημα στον κόσμο και ως εκ τούτου θα επηρεάσει και το πολιτικό σκηνικό. Διαφορετικά απέραντη πλήξη και διαχείριση της κενολογίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. και εγώ συμφωνώ πως το ζήτημα δεν είναι αν θα μπεις ή όχι στη βουλή

    αν και κατι μου λέει πως τελικά δεν

    γιατί να μην επιλέξουν το πρωτότυπο (βλέπε ΣΥΝ) από το αντίγραφο;

    το χειρότερο είναι πως η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ μας λέει ότι και η ηγεσία του ΣΥΝ,αμα θέλετε καθίστε διαφορετικά φύγετε

    αλλά Λεο δεν απαντάς στην απορία μου

    ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ; τι προτείνεις δηλαδή... συλλογικα εννοώ, όχι ατομικά

    Αλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λεο πάλι διαφωνώ. Η είσοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι χρήσιμη γιατί εκπροσωπεί κάποιους. Αν όμως η ΔΗΜΑΡ έχει ίδιες απόψεις με το ΣΥΡΙΖΑ δεν έπρεπε ποτέ να φύγει. Απλώς κάποιοι αποδεικνύουν οτι κάνανε όλο το νταβαντούρι για τις καρέκλες.

    Αν πάλι δεν ταυτίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλα με το αρμα πολιτών (γιατί υπάρχουν διαφορές ελπίζω) έ ας κάνουν αυτοί οι δύο ένα κόμμα.

    Ουτε περι αυτού όμως πρόκειται. Βασικά δεν υπάρχουν θέσεις, υπάρχει μόνο η επιθυμία να μπουν στη βουλή και να συνεχίσουν να βγαίνουν στο γυαλί...

    Παρεμπιπτόντως, εγώ πάντως αρματομάχους δεν ψηφίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Για πολλούς απο εμάς, η ίδρυση της ΔΗΜΑΡ αποτέλεσε μια ελπίδα, ότι επιτέλους θα ψηφίσουμε ένα χώρο λόγω επιλογής και όχι λόγω έλλειψης εναλλακτικής, και ίσως προσπαθήσουμε να συμμετέχουμε και να συνδιαμορφώσουμε το χώρο αυτό με την προϋπόθεση ότι μας εκφράζει σε αρχική βάση. Ο ενθουσιασμός έχει μετατραπεί σε απογοήτευση βλέποντας ότι επικρατούν πολιτικές επιλογές με μόνο στόχο την απήχηση σε ένα ήδη πολιτικά γνωστό κοινό ώστε να επιτευχθεί το όριο εισόδου στη βουλή. Προσωπικά προτιμώ να στηρίζω ένα χώρο που δε φοβάται να εκφραστεί, ακόμα και αν δεν μπει στη βουλή. Ταυτόχρονα πιστεύω πως με τον τρόπο αυτό θα αγγίξει μια κρίσιμη μάζα που περιμένει καρτερικά να ακούσει κάτι διαφορετικό, αληθινό, αυθεντικό που ξεφεύγει από πολιτικές πρακτικές που έχουμε συνηθίσει. Η υπομονή μου δεν έχει εξαντληθεί ακόμα και κυρίως γιατί δεν έχω αναλάβει το ρόλο μου, όπως και πολλοί άλλοι, στο να συμμετέχουμε στη διαμόρφωση του χώρου αυτού. Αναγνωρίζω τις ευθύνες μου αυτές, ωστόσο ελπίζω σύντομα η εσωτερική κριτική της ΔΗΜΑΡ να αναθερμάνει τις ελπίδες και να δώσει ώθηση σε εμάς (κυρίως της νεότερης γενιάς) που έχουμε αποστασιοποιηθεί ή δεν έχουμε εμπλακεί ποτέ σε κομματικούς μηχανισμούς, πείθοντάς μας πως πρόκειται για κάτι διαφορετικό.

    Κωνσταντίνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κωνσταντίνε
    κρατάω ως ιδιαίτερα πολύτιμο το σχόλιό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή