ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο αγράμματος πλην όμως πτυχιούχος και "αγωνιστής" νέος είναι θετικό πρότυπο για μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Ο αντίθετος είναι σπασίκλας, ούφο, φύτουλας, φυτό κλπ. Μια ερμηνεία της σύγχρονης δυναστείας των αγραμμάτων.

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Τι έκανε η Ιρλανδία, τι δεν έκανε η Ελλάδα


του Αντώνη Τριφύλλη, από Τα Νέα 


Η Ιρλανδία ήταν η δεύτερη χώρα μετά την Ελλάδα που μπήκε στο πρόγραμμα διάσωσης της ΕΕ ύστερα από την πτώχευση του τραπεζικού της συστήματος. Και είναι η πρώτη που βγήκε εδώ και λίγες ημέρες από αυτό, επανερχόμενη στη χρηματοδότησή της από την αγορά ομολόγων. Η Ελλάδα είναι η πρώτη που αντιμετώπισε την κρίση και οι επίσημοι προβλέπουν την έξοδο στις αγορές σε έναν χρόνο. Είναι αυτή η πρόβλεψη ρεαλιστική;
Εχει ενδιαφέρον να δούμε συνοπτικά σε τι διαφοροποιήθηκαν και σε τι όχι οι δύο χώρες σε σχέση με την αντιμετώπιση της κρίσης, ώστε να συμπεράνουμε αν είναι εφικτή η επιστροφή στην υπαρκτή ομαλότητα.

1. Η Ιρλανδία χρειάστηκε να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματά της από την τρόικα (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ) για να καλύψει τη ζημιά των τραπεζών της, η οποία προήλθε από τη φούσκα ακινήτων. Την οποία δανειοδοτούσαν χωρίς όρια οι τρεις συστημικές της τράπεζες. Το κράτος δεν είχε ελλείμματα. Αντίθετα, η χώρα μας είχε υγιείς συστημικές τράπεζες που έπεσαν θύματα της δημοσιονομικής εκτροπής του κράτους.

2. Για να δανειστούν οι δύο χώρες υποχρεώθηκαν να υπογράψουν συμβάσεις δανειοδότησης με τους δανειστές τελευταίας ευκαιρίας (Μνημόνια), όπως συμβαίνει πάντα. Οι συμβάσεις επέβαλαν μείωση των ελλειμμάτων. Το πώς θα πετύχαιναν τον στόχο ήταν πρόταση των κρατών με αποδοχή αλλά και στενό έλεγχο από τους δανειστές για την πιστή εφαρμογή του προγράμματος. Η μία χώρα στιγμάτισε τους τραπεζίτες και τον εποπτικό μηχανισμό τους, η άλλη τους δανειστές. Η μία χώρα είχε μέχρι την κρίση πλεονασματικό προϋπολογισμό, η άλλη διπλά ελλείμματα.

3. Η Ιρλανδία επέλεξε να επιβάλει συγκρατημένη λιτότητα στην κρατική μηχανή (μείωση μισθών, αναδιαρθρώσεις και φορολογική πολιτική). Οι μισθοί μειώθηκαν κατά 5% και οι φόροι στις επιχειρήσεις παρέμειναν σταθεροί. Η ιρλανδική κυβέρνηση είχε εφαρμόσει μια πολιτική προσέλκυσης και ενθάρρυνσης των ξένων επενδύσεων με πολύ χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές (12,5%). Χρειάστηκε να δώσει σκληρή μάχη με την ΕΕ για να διατηρήσει αυτόν τον παράγοντα ανταγωνιστικότητας. Ισχυρές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πίεζαν για αύξηση των φόρων στις επιχειρήσεις, κατηγορώντας την για φορολογικό ντάμπινγκ. Ομως η κυβέρνηση αντιστάθηκε σθεναρά και επέβαλε τελικά την άποψή της. Η Ελλάδα, αντίθετα, επέλεξε να επιβάλει σκληρή πολιτική μισθών για το Δημόσιο και για τις συντάξεις με αντάλλαγμα τη διατήρηση του υπερμεγέθους κράτους και τιμωρητική φορολογική πολιτική, μην μπορώντας να ελέγξει τη φοροδιαφυγή.

4. Τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών ήταν καταλυτικά. Η μεν Ιρλανδία πολύ σύντομα απέκτησε ξανά θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ η Ελλάδα είδε το ΑΕΠ και την ύφεση να βρίσκονται σε επίπεδα πρωτοφανή για χώρα εκτός πολεμικής σύρραξης.

5. Και οι δύο χώρες βρέθηκαν στη δύσκολη κατάσταση και λόγω ένταξής τους σε κοινό νόμισμα. Γεγονός που τους απέκλειε τη χρήση εργαλείων νομισματικής πολιτικής για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Και οι δύο χώρες βρέθηκαν αντιμέτωπες με τις αδυναμίες του συστήματος ΟΝΕ που δεν προέβλεπε μηχανισμό διάσωσης. Ο μηχανισμός στήθηκε εκ των υστέρων και με πολλές παλινδρομήσεις και λάθη από πλευράς δανειστών. Αντίθετα, λόγω νομίσματος είχαν χαμηλό πληθωρισμό και ασπίδα απέναντι στην κερδοσκοπία νομισμάτων.

6. Η Ιρλανδία είχε ένα κράτος που λειτουργούσε. Πανεπιστήμια υψηλού επιπέδου και νοοτροπία αναπτυξιακή. Αντίθετα, η χώρα μας ούτε λειτουργικό κράτος είχε, ούτε εκπαίδευση αποτελεσματική, ούτε επιχειρηματική νοοτροπία.

7. Και οι δύο χώρες βρέθηκαν πολύ σύντομα με υψηλά ποσοστά ανεργίας. Η Ιρλανδία ανακουφίστηκε προσωρινά με κινητικότητα των νέων λόγω γλώσσας και δεξιοτήτων. Πάνω από 200.000 νεαροί Ιρλανδοί βρήκαν δουλειά στο εξωτερικό. Αντίθετα, η Ελλάδα είχε μικρή κινητικότητα.

8. Οι πολιτικές για την ανταγωνιστικότητα πριν από την κρίση αλλά και μετά διαφέρουν ριζικά. Η προσέλκυση στην Ιρλανδία ξένων κεφαλαίων υπήρξε στρατηγική της επιλογή και στηρίχτηκε σε 5 άξονες τους οποίους υπηρετεί σταθερά εδώ και χρόνια. Αξιόπιστα πανεπιστήμια και τεχνικές σχολές αριστείας με επίκεντρο την υψηλή τεχνολογία. Χαμηλό συντελεστή φορολογίας των επιχειρήσεων και σταθερό φορολογικό σύστημα. Ευέλικτη και προσαρμοζόμενη αγορά εργασίας. Φιλικό περιβάλλον για ξένους εργαζομένους. Και αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Πάνω από χίλιες ξένες εταιρείες έχουν επιλέξει την Ιρλανδία για έδρα τους, μεταξύ των οποίων και αμερικανικοί κολοσσοί όπως η Microsoft και η Google. Για την Ελλάδα τα ξέρετε.

Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε πολλές ακόμη διαφορές. Αλλά νομίζω ότι αυτές που αναφέραμε είναι αρκετές για να εξηγήσουμε τη διαφορετική εξέλιξη σε κάθε χώρα.

Η μεγάλη εικόνα ακόμη και πριν από την κρίση δείχνει μία χώρα που δουλεύει για το μέλλον και μία χώρα που μάχεται να διατηρήσει το παρελθόν. Μία χώρα δυναμική και προοδευτική και μία χώρα συντηρητική και φοβική.
Η άλλη κρίσιμη παρατήρηση αφορά το ζήτημα στρατηγικής. Η Ιρλανδία έχει ένα πρόγραμμα στρατηγικής για την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας το οποίο τηρεί, αναθεωρεί και εφαρμόζει διαχρονικά. Η αποτυχία της δεν οφείλεται σε ελλείμματα, αλλά στη λειτουργία των χρηματαγορών και στη φούσκα ακινήτων, όπως συνέβη και στην Ισπανία, στην Ισλανδία, στην Κύπρο. Η χώρα μας, διαχρονικά, όχι μόνο δεν έχει στρατηγική ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας, αλλά οι πολιτικές της δυνάμεις δεν γνωρίζουν καν την τεχνική και τις μεθόδους του στρατηγικού σχεδιασμού. Και, επιπλέον, φαίνεται αδύνατον να συνεννοηθούν και να καταρτίσουν ένα σχέδιο με διάρκεια και σταθερό προσανατολισμό.
Τελικά τα προβλήματα της Ελλάδας είναι πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Της Ιρλανδίας όχι.

5 σχόλια:

  1. Κατάλαβα! Θέλετε να πούμε "μπράβο" στην Ιρλανδία, γιατί έκανε ότι δεν κάναμε εμείς... Για την ακρίβεια, επειδή έκανε ακριβώς όσα της είπε η τρόικα, έ?
    Οκ! "Μπράβο σου" λοιπόν Ιρλανδία! Θα σε ξαναδούμε στην επόμενη κρίση! Άλλωστε, είσαι το πειραματόζωο με τις περισσότερες μεταλλάξεις!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μέχρι νάρθει η άλλη κρίση η Ιρλανδία θα τρώει ενώ εσύ θα μασάς μόνο την ιδεοληψία σου φίλε. Και τη μιζέρια σου. Απλό είναι . Αλλά αντιδράς όπως ο κακός μαθητής. Σιγά μη μου πει ο δάσκαλος τι να κάνω. Εγώ ξέρω. Έτσι ξέρατε και μέχρι τώρα. Και βρεθήκαμε στον πάτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρύσιππος Μπάρκας5 Φεβρουαρίου 2014 - 2:46 μ.μ.

      Κύριε Καστανά, παρακαλώ όπως μην ομιλείτε εις τον πληθυντικόν. Δεν είμεθα όλοι ίδιοι!

      Διαγραφή
  3. Νομιζω ότι η ιρλανδια εχει και αυτή αλλα προβλήματα που πιθανως δεν εχουν ερθει ακομη στην επιφανεια, αλλα κατά γενικες γραμμες τα λεει καλα στο αρθρο. Εμεις δυστυχως εχουμε πολεμήσεις στα τελευταια 4 χρονια με νυχια και με δοντια να μην κανουμε τις διαρθρωτικες αλλαγες που χρειαζονται, οπως Δημοσιο που λειτουργει, παιδεια/ πανεπιστημια που δεν ζουν για τα κομματόσκυλα. Και ευνοικο κλιμα για επιχειρήσεις. και αυτές που εχουμε θελουμε να τις διωξουμε. Και δυστυχως ο κοσμος είναι πολύ ανώριμος όταν ο συριζα και η χρυση αυγη τα 2 ακρα δηλαδή είναι στα μεσα στα 3 πιο δημοφιλη κομματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ εύστοχη η σύγκριση και θλιβερό αλλά αφόρητα αληθινό το συμπέρασμα:

    "...οι πολιτικές της δυνάμεις δεν γνωρίζουν καν την τεχνική και τις μεθόδους του στρατηγικού σχεδιασμού. Και, επιπλέον, φαίνεται αδύνατον να συνεννοηθούν και να καταρτίσουν ένα σχέδιο με διάρκεια και σταθερό προσανατολισμό. Τελικά τα προβλήματα της Ελλάδας είναι πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Της Ιρλανδίας όχι."

    Ένσταση ως προς το "Πάνω από 200.000 νεαροί Ιρλανδοί βρήκαν δουλειά στο εξωτερικό. Αντίθετα, η Ελλάδα είχε μικρή κινητικότητα." Δε ξέρω τους ακριβείς αριθμούς μεταναστών λόγω κρίσης, όμως η αίσθηση μου είναι πως το καλύτερο κομμάτι της γενιάς 25-35 της χώρας μας είναι πλέον στο εξωτερικό. Και δεν είναι καθόλου αμελητέο αριθμητικά, οι προσωπικές μου στατιστικές μιλάνε για ποσοστά έως και 50% για τους πτυχιούχους ΑΕΙ σε ανταγωνιστικά επαγγέλματα όπως πληροφορική, μηχανικοί, αλλά και ακαδημαϊκά-ερευνητικά όπως βιολόγοι κ.λπ.

    Ίσως να μην είναι 200.000, όπως οι Ιρλανδοί, όμως ας σκεφτούμε πως λόγω γλώσσας και πολιτισμικής συναφείας, οι Ιρλανδοί από πριν την κρίση έβρισκαν δουλειά σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεγ. Βρετανία. Σημασία έχει να δούμε πως άλλαξε το νούμερο ποσοστιαία σε Ιρλανδία και Ελλάδα, πριν και μετά την κρίση. Νομίζω πως εμείς είχαμε μεγαλύτερη κινητικότητα αν το δούμε έτσι και είναι λάθος η διαπίστωση του αρθρογράφου.

    Τέλος, νομίζω πως η Ελλάδα έχει, να το πούμε χοντρά χοντρά, να επιλέξει μεταξύ δύο βιώσιμων εναλλακτικών. Η μία το «νέο-φιλελεύθερο» μοντέλο , που θα λέγαμε πως προσεγγίζουν χώρες όπως Ιρλανδία, ΗΠΑ και Μεγ. Βρεταννία. Η άλλη το «σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο», που προσεγγίζουν χώρες όπως οι σκανδιναβικές και σε ένα βαθμό η Γερμανία.

    Προσωπικά προτιμώ το δεύτερο, όμως θεωρώ πως δεν ταιριάζει δυστυχώς στον Έλληνα που είναι ιδιαίτερα ατομιστής και η πειθαρχία και συμμόρφωση σε κοινά αποδεκτούς κανόνες δεν είναι το φόρτε του. Συνεπώς, κατά την άποψη μου πρέπει να επενδύσουμε σε κάποιο μοντέλο τύπου Ιρλανδίας (όχι το ίδιο φυσικά, κάτι αντίστοιχο προσαρμοσμένο στις δικές μας ιδιαιτερότητες). Με μικρότερο αλλά αποτελεσματικότερο κράτος, μικρότερους φόρους, μικρότερη γραφειοκρατία και απελευθέρωση των αγορών. Και, παράλληλα, με βαθιές τομές στον βαριά άρρωστο τομέα της δικαιοσύνης μας, γιατί αλλιώς θα γίνει μια χαοτική ζούγκλα και τίποτε παραπάνω.

    Επειδή είσαι στους 58, πολύ αμφιβάλλω για το αν κάποιοι σεβαστοί καθηγητές πανεπιστημίου, μα αποκομμένοι από την αγορά και τους νόμους της, ή κάτι σοσιαλδημοκράτες τύπου Μπίστη μπορούν να απεγκλωβιστούν από τα εγχώρια «κεντροαριστερά» στερεότυπα και να καταλάβουν τα παραπάνω. Θέλω όμως να ελπίζω πως η ανάγκη θα οδηγήσει στο να κάνετε την left liberal υπέρβαση. Τουλάχιστον δεν έχετε Κουβέλη 

    Keep rockin’

    ΑπάντησηΔιαγραφή